Alleen in zijn gehele omvang dringt de onheilspellende impact van dit bericht door. Vandaar het lange citaat. Het verontrustende is dat alle grote leiders en politieke roergangers na drie jaar nog steeds hetzelfde recept hanteren (belastinggeld van de armen (werkers), geven aan de rijken (bankmannetjes), terwijl ieder NORMAAL denkend mens weet dat het zo niet langer kan!  De paniek en het angstzweet spat er bijna van af. The end is near! Men weet het niet meer!

De Verenigde Staten geven maandag voor 72 miljard dollar aan staatsobligaties uit, waardoor het maximale niveau van de staatsschuld wordt bereikt. De overheid zal nu federale pensioenpotten aanspreken om aan zijn verplichtingen te voldoen, aldus het ministerie.

Minister van Financiën Timothy Geithner riep het Congres maandag opnieuw op het schuldplafond te verhogen ,,om het vertrouwen in de Verenigde Staten te bewaren en catastrofale gevolgen voor de burgers te voorkomen”.

Geen geld meer ophalen
De overschrijding van de schuldenlimiet kan ertoe leiden dat de Verenigde Staten niet meer naar de obligatiemarkten kunnen om geld op te halen. Het Amerikaanse ministerie van Financiën heeft inmiddels aangegeven tot begin augustus de rekeningen te kunnen betalen met behulp van andere financieringsbronnen.

Delen/Bookmark

Bovendien, een kat in het nauw maakt rare sprongen. Hoe reageert deze ietwat excentrieke leider op al deze aantijgingen? Wie zegt dat ie geen chemische wapens heeft? Is het in het belang van het Westen om deze man in zijn doodstrijd extra te tergen? Dat dit niet verstandig is, werd vandaag wel heel duidelijk aangetoond door het feit dat hij drie Nederlandse militairen heeft gevangen genomen die zonder toestemming zijn luchtruim waren binnengedrongen voor een geheime opdracht. Nu ineens moet Nederland een flink toontje lager zingen. Is het verstandig om je zelf zo voor schut te zetten?

Het lijkt mij veel verstandiger om het hoofd koel te houden en vanuit een heldere en realistische analyse zelfbeheersing te tonen en goed in de gaten te houden hoe de situatie zich daar ontwikkelt. Zonder grote mond kijken hoe je als Westerse landen gezamenlijk een bijdrage kan leveren aan zo soepel mogelijk overgang (indien gewenst), met zo min mogelijk slachtoffers naar een regime dat eveneens een bijdrage kan leveren aan stabiliteit in de regio zodat de olieprijs niet nog verder zal oplopen. Bijvoorbeeld. Libië is een heel ander verhaal dan Egypte

Delen/Bookmark

‘We verschillen van mening over de wenselijkheid van de wereld waarin we beland zijn. Een deel van Nederland accepteert dat we in een tijd leven waarin ‘globalisatie’ en ‘open grenzen’ onontkoombaar zijn. Een ander deel van Nederland voelt zich hierdoor bedreigd en aangevallen.’ Hij betreurt het dat het ‘recept van consensus en dialoog tegenwoordig achterdocht opwekt’.

In feite roept deze politiek correcte hogepriester op tot een dialoog waarna we in consensus móeten accepteren dat we in een tijd leven waarin ‘globalisatie’ en ‘open grenzen’ onontkoombaar zijn. Een typische politiek correcte cirkel redenering. We mogen best van mening verschillen als we het maar wel met de politiek correcten eens zijn.

En verder natuurlijk GEEN WOORD over het WERELDWIJDE piramidespel waarmee alle sociaal-liberale landen onder aanvoering van de Rinnooy Kans van deze globe vrolijk verder gaan. De nadruk ligt al 60 jaar op het woord ‘SOCIAAL’  en niet op ‘economisch’ in de SER. Het is jammer dat het het sociaal-liberale beleid tot ‘socialisme voor de rijken’ heeft geleid, maar ook daar moeten we het na een dialoog maar over eens zijn en accepteren. Geen woord ook over de zinloosheid van de stakingen bij TNT, hoe sympathiek en begrijpelijk ook. Het was trouwens wel aardig om Agnes Jongerius op haar pannen te zien slaan bij de vorige staking van TNT. Dat deed ze toch wel goed moet ik zeggen. Daarna mocht ze lekker ‘mee schreeuwen’ tegen de (voorgenomen) bezuinigingen op cultuur. Zag er ook wel lekker hysterisch uit. Past naadloos in de sfeer bij de SER.

Maar, heeft de FNV dan iets te maken met cultuur? Vast niet, maar wat doet het er toe, we maken er gewoon één grote gezellige polderende pot nat van en zijn vooral ‘overal téugen’!

Delen/Bookmark

‘Je kunt alle maatregelen vergeten is als je wereldwijd een regime instelt dat op het moment van crisis de obligatiehouders dwingt hun obligaties om te zetten in aandelen. Als dat er is, een ‘debt for equity swap’, als dat mechanisme wereldwijd geïnstalleerd wordt, hoef je voor de rest niet veel afspraken te maken, want dan ben je snel klaar. … Het feit dat men daar in Basel niet eens over praat, zegt al genoeg, de beleggers zijn er niet echt blij mee want die hebben natuurlijk liever dat andere mensen (lees: de belastingbetaler, mve) betalen voor hun problemen (lees: verliezen, mve). …

Want als het misgaat met een bank of een bedrijf moeten EERST de aandeelhouders en DAN de vreemd vermogen verschaffers (lees:obligatiehouders, mve) worden aangesproken. In die volgorde moeten problemen worden opgelost. Dat is de juiste weg, maar om deze weg wordt nog steeds heel erg zorgvuldig heen gedanst. … De beleggers bepalen toch niet wat er in de wereld gebeurt?’

En dan MISSCHIEN, HEEL MISSCHIEN, OOIT een keer de BELASTINGBETALER, maar dan alleen met een VISIE. Dit houdt in dat het niet te lang kan duren en dat er VAN TE VOREN duidelijke controleerbare doelstellingen EN een EXITSTRATEGIE worden afgesproken.

Delen/Bookmark

Delen/Bookmark

Update: climategate II

Een goed voorbeeld van de irrationele, bijna religieuze benadering van de opwarming van de aarde, was de reactie van onze  MINISTER van milieu DOCTOR Jaccqueline Cramer na het uitbreken van climategate: ze vond het allemaal onzin en het hacken van de emails vond ze ‘crimineel’. Dit terwijl ze in de jaren 80 als voorzitter van milieudefensie met een handtekening de vervolging van Wijnand Duyvendak en het activistenblaadje Bluf wilden voorkomen omdat die hadden ingebroken bij het ministerie van kernenergie en de adresgegevens van ambtenaren hadden gepubliceerd.

Hoewel op 1 dec 2009 een belangrijke speler in climategate, professor Phil Jones, hoofd van de Climatological Research Unit van de Universiteit van East Anglia,  op non-actief werd gesteld en er zelfs gekeken wordt of er strafrechtelijke vervolging zal plaatsvinden, hoewel er in allerlei landen waaronder de VS een onafhankelijk onderzoek werd aangekondigd, vond Cramer het niet nodig dat er een onafhankelijk onderzoek zou komen in Nederland. Pas nu, nu Kopenhagen uiteraard een fiasco is geworden, nu niemand het er meer over heeft, nu denkt ze dat het misschien toch wel een goed idee is om te kijken wat er nu aan de hand is. Goed leiderschap zou ik zeggen. Lekker niveau. Zo komen we er wel in die groene wereld. En zo lopen we als Nederland wederom met het opgeheven vingertje, achteraan in de rij.

Ik kan eigenlijk niet geloven dat er zoveel miljarden worden uitgetrokken en er zo verstrekkende maatregelen worden bepleit die leven, werken en bestaan van miljarden mensen zullen beïnvloeden op basis van zulke emotionele en onwetenschappelijke uitgangspunten. Maar het gebeurt wel.

Delen/Bookmark

Klimaatkritisch econoom Hans Labohm voorspelde in zijn artikel ‘Ook de onheilsprofeet krabbelt terug’ in dezelfde bijlage van Letter & Geest van 5 december 2009 in Trouw dat ‘Kyoto in Kopenhagen zijn Waterloo zal vinden.’ Labohm analyseert de (wetenschappelijke?) discussie over de opwarming van de aarde en geeft een mooie opsomming van de kanttekeningen die op dit moment een rol spelen.

Ik ben ook voor het zuinig omgaan met de prachtige natuur en de nuttige grondstoffen die onze planeet zo gul en met oneindig geduld lijkt voort te brengen. Ik denk dat bijna niemand daar tegen is, maar ik heb me altijd verbaasd over het gebrek aan wetenschappelijke rationaliteit in de discussie en de emotionele felheid waarmee kritische geluiden in de discussie werden tegemoet getreden. Het klimaat lijkt mij persoonlijk, maar wie ben ik, een van de meest complexe onderzoeksobjecten op aarde. Het huidige klimaat zelf is al razend complex en oneindig veranderlijk met de invloed van zon en ruimte en golfstromen, maar het klimaat in zijn ontwikkeling van duizenden, honderdduizenden en miljoenen jaren, is de complexiteit tot de complexe macht. Hoe kunnen ‘klimaatwetenschappers’ of klimatologen (de studie is zelf al een caleidoscoop van studies) nu op basis van honderd jaar onderzoekresultaten, een zuchtje in de eeuwigheid, er zo zeker van zijn dat het broeikaseffect bestaat? Als ik hoor hoe de discussie door gewone mensen en activisten wordt gevoerd heb ik altijd het idee dat men schijnt te denken dat het klimaat stabiel hoort te zijn! En dat de mens daar in al zijn armzalige overschatting wel even voor zal zorgen. Het klimaat is niet stabiel, is nooit stabiel geweest en zal ook nooit stabiel zijn. Het klimaat en het weer zijn bijna synoniem met verandering. De natuur gaat haar goddelijke EN duivelse gang, zoals nu maar weer blijkt in Haiti en ik vrees dat we niet veel meer kunnen doen dan zo rationeel mogelijk reageren op de even prachtige als  ook wrede natuur. Zoals de mens dat tot nu toe altijd gedaan heeft.

Lees het lezenswaardige artikel van Labohm zelf. Ik volsta hier met een paar citaten die mij aanspreken.

‘Het huidige klimaatbeleid zal overigens ook van grote invloed zijn op het karakter van onze samenleving. Als we de tendens van het huidige beleid, dat door bijna alle politieke partijen wordt gesteund, extrapoleren, dan resulteert dat in een sluipende collectivisering van onze maatschappij. Deze zal uiteindelijk uitmonden in een ecologische planeconomie. Een dergelijke ontwikkeling zal ernstige negatieve gevolgen hebben voor het welvaartscheppend vermogen van deze samenleving, onze levensstandaard en – nog belangrijker – voor onze persoonlijke vrijheid en de vrijheid van ondernemen.’

‘En het onomstotelijke wetenschappelijke bewijs voor de menselijke broeikashypothese is nooit geleverd.’

‘Een andere reden waarom zo’n wetenschappelijke discussie zo moeilijk op gang komt hangt wellicht samen met het feit dat de opwarming van de aarde de ’moeder’ van alle milieuangsten is. ’Klimaat’ is tot quasireligie verheven, en niet meer vatbaar voor rationele argumenten.’

Delen/Bookmark

Het is mooi dat de andere grote bijdragen in Letter&Geest dit weekend zijn van filosoof Jaffe Vink, ex-hoofdredacteur van Opinio (ik noem hem in mijn artikel), en klimaatkritisch econoom Hans Labohm.

Delen/Bookmark

Een lekker citaat uit een kritisch artikel in Der Spiegel nu Obama, als ‘first Pacific President’, na net iets teveel knipmessen, met lege handen is teruggekomen uit Azie.

Waar hebben we die termen ‘luisteren naar de wereld’ en ‘respect’  toch eerder gehoord? Ach, ja het zijn de favoriete woorden van onze huidige sociaal-liberale luisterkabinet Bos/ Balkenende. Net als Obama, die in zijn beschaafde buitenlandpolitiek nog NIETS bereikt heeft (niet in Iran, niet in Israël, niet in China, niet in Japan, niet in Zuid-Korea, niet in Afghanistan, niet in het klimaat) luisteren Bos, Balkenende en Rouvoet wat af: als dit kabinet er in februari 2010 drie jaar op heeft zitten, hebben ze eerst 100 dagen geluisterd naar het volk om vervolgens 6 maanden te gaan luisteren naar een leger van 20 ambtenarencommissies. En net als Obama doen ze net alsof de wereld NIET in brand staat en NIET voor grote geopolitieke verandering staat. De zwakte van Amerika wordt blijkbaar 1 op 1 weerspiegeld in de softheid van Obama. Sociaal-liberalen die zichzelf op de borst trommelen met idealen en goede bedoelingen en die veel willen luisteren, dat is foute boel. Dan weet je dat we op weg naar de hel zijn. Obama dreigt de Jimmy Carter van de 21e eeuw te worden.

De wereld wordt niet geregeerd door emoties, maar door belangen, die alleen door sterke en morele leiders met een visie succesvol kunnen worden behartigd. Arabische landen en Aziatische landen hebben totaal geen respect voor softheid. Een leider loopt niet achter de feiten aan, zoals sociaal-liberalen altijd doen. Maar de feminisering en de emoties rukken nog dagelijks op in het Westen en dan vooral in Nederland.

Delen/Bookmark

Trouw concludeert dan ook terecht: ‘Europa kiest in tijden van economische crisis voor rechts’. Het blijft een raar fenomeen: rechts mag al veertig jaar de puinhopen die door links beleid zijn ontstaan, opruimen. Dat is al zo, sinds de hoogtijdagen van Den Uyl. Dit centrum-linkse kabinet schuift de problemen voor zich uit, geeft vele miljarden uit zonder er goed over na te denken (dat is echt typisch sociaal-democratisch), maakt ruzie achter de schermen, ondanks het feit dat we een historische crisis beleven. Het is de PvdA zelfs gelukt om van het CDA, dat in het vorige kabinet toch echt een aantal belangrijke zaken heeft hervormd, een weifelende, schuivende partij te maken. Het gebrek aan lef, visie, daadkracht en heldere keuzes van de PvdA is blijkbaar besmettelijk.

Blijkbaar heeft de kiezer toch niet zo’n vertrouwen in het Sinterklaas-aanpak van de crisis. Onze sociaal-democratische wereldleiders Gordon Brown, José Luis Rodriguez Zapatero en Woutertje Bos zijn afgestraft, ondanks het feit dat hun Amerikaanse collega Obama het goede voorbeeld blijft geven.

Het is een dialectische paradox hoe meer de ‘brood aan allen-gedachte’ het beleid bepaalt, hoe minder brood er op de plank komt.

Delen/Bookmark