London Knights

Opmerkelijk bericht in de Pers:

Vrouwen in NIEUWKUIJK, of all places, krijgen ruzie over het zicht op het podium tijdens een optreden van de mannelijke strippers van de London Knights.

‘Een 24-jarige vrouw uit Boxtel werd aan haar haren door de zaal getrokken. Ze kwam ten val en werd door meerdere vrouwen geschopt en geslagen. Een 39-jarige vrouw uit Eindhoven die probeerde de ruzie te sussen kreeg een klap op haar hoofd en raakte even buiten bewustzijn.’

Geweld en sex gaan tegenwoordig bij vrouwen ook samen. Alleen steekt het bij mannen toch weer net iets anders in elkaar. Mannen zullen nooit met elkaar op vuist gaan voor een vrouw die voor geld haar kleren uittrekt. Dat is toch echt onze eer te na.

Lang leve de emancipatie!

schaap mees

Als vrouwen emanciperen krijgen ze net als werkende mannen meer stress en ontwikkelen ze net als werkende mannen vanuit die stress ongezonde gewoontes als teveel roken en drinken en te weinig bewegen en daardoor zijn (blijkbaar) hart en vaatziekten doodsoorzaak nummer 1 voor vrouwen. Het schijnt ook dat ze meer testosteron ontwikkelen en daardoor zelfs kaal kunnen worden. Dus ik zou zeggen: alweer een reden om niet te emanciperen! Dames laat je niet de dood injagen door de Heleen Mezen van deze wereld! (Overigens, het schijnt dat Heleen Mees hem inderdaad goed kan raken).

Wanneer ontwikkelen onze gelijkheidsideologen nu eindelijk eens het besef dat elke actie ook een reactie oproept en dus en prijs heeft. There is no such thing as a free ride in life.

femke_sexbom

Na de ‘U kijkt zo lief’-affaire is premier Balkenende in mijn achting gestegen en is Femke Halsema definitief door de mand gevallen als factor van belang in de politiek. Volgens presentator Rick Nieman zou Halsema na afloop van het Carré lijsttrekkersdebat tegen Balkenende in het voorbij gaan gezegd hebben: ‘Ik zou u een knietje hebben gegeven.’ Wilders krijgt de verloedering van de politiek vaak in zijn schoenen geschoven, maar dit liegt er ook niet om. We hebben het hier wel over ‘de premier, godbetert’.

Halsema is voor mij vanaf vandaag hét symbool van wat er mis is met de vervrouwelijking van de politiek. Lang heb ik haar, ondanks haar groene gratuite kakpartij, het voordeel van de twijfel gegeven. In alle eerlijkheid kun je niet ontkennen dat ze over bepaalde, in Den Haag zeldzame kwaliteiten beschikt. Ze is de bekendste vrouwelijke politicus van dit moment. Ze heeft charisma, ze pakt iedereen in (zelfs, of juist Rutger van GeenStijl), maar het gaat in de politiek natuurlijk altijd om de inhoud en die is het beste te beoordelen door te kijken naar wat iemand doet. Halsema blijkt als je naar haar gedrag kijkt een schoolvoorbeeld van linkse hypocrisie, vrouwelijk emotionele tegenstrijdigheid en de nietsontziende vervolging van mannelijk testosteron.

Mevrouw Halsema is dus op straffe van geweld niet gediend van een aandoenlijk onhandige flirterige opmerking van de premier, maar zelf mag ze, zo stelde ze monter in Opzij, ‘graag het debat ontregelen met een flirt.’ Hoe zit dat mevrouw Halsema? Gelden voor vrouwen andere normen en waarden (en wetten) in Nederland dan voor mannen? Waarom mag u zelf wel wat Balkenende van u niet mag? Hetzelfde geldt natuurlijk voor Margriet van der Linden, de hoofdredactrice van Opzij: waarom publiceert u triomfantelijk kop ‘Ik mag graag het debat ontregelen met een flirt’ en eist u nu op hoge hakken excuses van de premier?

Mevrouw Halsema en collega feminist Van der Linden zijn er in geslaagd om in één dag een goed inhoudelijk, economisch lijsttrekkersdebat, dat door Rick Nieman goed geleid werd, te herleiden, of beter, vakkundig af te breken tot de bijkans eeuwig vrouwelijke emotie dat vrouwen slachtoffer zijn van Dé MAN. Huilende meisjes krijgen altijd gelijk en weg ben je met je politiek. Als zelfs Halsema, die op zich een zakelijke en redelijke stijl van politiek bedrijven LIJKT te hebben, bij welk politiek onderwerp of gelegenheid dan ook een rode waas voor haar ogen krijgt als een man zijn testosteron laat spreken (terwijl ze het zelf wel mag laten spreken) en ONMIDDELIJK in de slachtofferrol duikt, hoe kunnen we dan nog politiek bedrijven en het over het landsbelang hebben? Als er alleen vrouwen in de Tweede Kamer zitten? Is dat het doel?

Mevrouw Halsema moest na de vorige verkiezingscampagne ‘nodig op vakantie’ en dus deed ze even niet mee in de formatiebesprekingen. Ze liep weg voor regeringsverantwoordelijkheid ondanks haar hoop op een linkse lente. Nu beweert ze heel stoer dat ze WEL klaar is om te regeren, maar toen diezelfde Mariëlle Tweebeeke haar de keuze gaf tussen een links kabinet Cohen ZONDER GroenLinks of een rechts kabinet Rutte MET GroenLinks aarzelde ze maar kort: een links kabinet ZONDER GroenLinks. En dit is dan de bekendste en beste vrouwelijke politicus die we hebben. Weet wat je stemt!

UPDATE:

Ah, nee nu is het duidelijk: volgens mevrouw Halsema ‘was het een grapje.’ ‘Ironie is een gevaarlijk stijlkenmerk’ en ‘dan krijg je allemaal LOODZWARE Haagse journalisten (lees: Rick Nieman), die het vervolgens doodernstig nemen.’ Het moge duidelijk zijn, politiek is niet zo doodernstig voor mevrouw Halsema. Dit betekent dat we er, volgens mevrouw Halsema, allemaal lekker op los mogen flirten en dat het loket ‘ongewenste intimiteiten’ van de commissie gelijke behandeling per vandaag mogen opheffen. Of mevrouw Halsema LIEGT, of we hebben groot nieuws. Oordeelt u zelf: filmpje! (fragment op: 3.25)

Recentelijk was ik te gast in het programma ‘1op1’ van Het Gesprek (uitzending zondag 23 mei 2010).
Ik heb ongeveer een uur zitten praten met Roos Wouters, schrijfster van het boek ‘Fuck, ik ben een feminist.’ We wisten van te voren niet wie de andere gast zou zijn. Het Gesprek heeft ons tot op de laatste minuut uit elkaar gehouden. We kenden elkaar van de eerste keer bij Rondom 10. In dit programma heb je de tijd om visies en inzichten uitgebreider aan te horen of te etaleren. Het was een prettig gesprek.

Deze uitzending wordt de komende dagen op de zender Het Gesprek herhaald:
Vanmiddag, woensdag 26 mei 16.30
donderdag 27 mei 13.15
vrijdag 28 mei 12.45
zaterdag 29 mei 11.45 en 19.30

ava gardner lady in distressHet was verraderlijk glad vanochtend. Dat had ik vrij snel in de gaten. Onderweg zag ik veel mensen schuifelen met de fiets aan de hand. Hier en daar waarschuwden mensen elkaar. Halverwege mijn fietstocht, ging tien meter voor mij een jonge vrouw op haar fiets in een bocht hard onderuit. De jonge vrouw achter haar viel van schrik ook met haar fiets. Ik stopte en stapte voorzichtig af. Heel even was het stil en toen begon de eerste jonge vrouw, die inmiddels op haar billen, de benen gestrekt vooruit, naast haar fiets zat, te loeien: ‘Auuw mijn knie.’  De tweede jonge vrouw was meteen weer opgestaan en leek nergens last van te hebben. We keken elkaar even aan. Wie doet wat? Wat is er nodig? Zal de eerste jonge vrouw zich snel hervinden en zelf kunnen opstaan? Helaas, ze bleef zitten waar ze zat en het loeien ging over in luid wiegend huilen. De tweede jonge vrouw met een vrolijke bril en muts liet het graag aan mij over. Zo is de rolverdeling nu eenmaal nog steeds, ook na dertig jaar emancipatie. Ik stapte naar de gevallen vrouw in nood en boog voorover. Ze had prachtig dik rood haar.

‘Aauw, mijn knie, mijn handen’, huilde ze. Haar tranen trokken een spoor van uitgelopen mascara over haar wangen. Ze was precies op beide knieën en handen gevallen. Er zaten straatvuilvlekken op haar spijkerbroek, maar die was niet gescheurd en op de muizen van haar handen waren bloeduitstortingen te zien in de vorm van het fietspadzoab.

Ik probeerde haar aandacht af te leiden. ‘Waar moet je naar toe? Naar de Karrekiet?’ De Karrekiet is een Vmbo-school in de buurt. Het was het eerste wat in me opkwam, al had ik geen idee hoe oud ze was. Ik vind het moeilijk de leeftijd van de jeugd in te schatten tegenwoordig. Enerzijds zien de meeste er ouwelijk uit, anderzijds gedragen ze zich vaak nog erg kinderlijk. Het was alsof ze mijn gedachte kon lezen en zich aangesproken voelde.

‘Ik ben geen kleuter’, antwoordde ze boos, nog steeds huilend. Ik moest inwendig lachen. Zij wist niet wat de Karrekiet was, maar dacht blijkbaar dat het een kinderdagverblijf was en toen maakte ze de rare gedachtesprong dat ik dacht dat zij nog op de kleuterschool zat. Op zich een mooie confrontatie van vrouwelijk voelen tegenover mannelijk denken: haar reactie ging intuïtief (vrouwelijk) in op de manier waarop ik haar behandelde, al was haar reactie logisch-inhoudelijk (mannelijk) gezien onzin.

‘Ik ben vorige week ook al op die knie gevallen’, zei ze nog steeds op haar billen zittend, terwijl ze snikkend naar haar opengevouwen handen keek. ‘Hij is nog helemaal dik.’

‘Maar waarom draag je geen handschoenen?’

‘Omdat ik haast heb, zei ze weer boos, huilend, ik heb nu een vergadering op het kinderdagverblijf daar in die straat. En nu mis ik die alweer.’ Het was duidelijk dat we in een patroon van bezorgd corrigerende vader en kwetsbaar trotse dochter waren terechtgekomen. Ik zette haar fiets overeind en haar tas ernaast. ‘Niemand zal het je kwalijk nemen als je te laat komt omdat je gevallen bent op de fiets.’

‘Auuw, Ik kan niet opstaan.’ Ze huilde nog steeds, de tranen rolden over haar wangen en ze zat als een soort zoutzak op het fietspad. Je hebt van die mensen die helemaal stil vallen als het misgaat en zich overgeven aan het noodlot. ‘Kom, geef me je hand, we gaan toch proberen op te staan, want we moeten weten of je op je knie kan staan.’ Ik moest al mijn gewicht gebruiken om haar overeind te trekken op het gladde fietspad. Toen ze eenmaal stond, werd het huilen minder. Ze begon met haar vieze handen, haar tranen met de doorgelopen mascara weg te vegen, maar er kwamen nog wel nieuwe tranen. Ze had een mooi, beschaafd gezicht met prikkelende sproeten.

‘Ik was net zo blij dat de sneeuw weg was.’ Jengelde ze nog een beetje na.

‘Misschien moet je vragen of je hier bij deze garage even je handen mag wassen.’ Ze probeerde een beetje wankel haar knie te belasten.

‘Nee, ik ga maar verder naar het kinderdagverblijf. Hartelijk dank voor de hulp.’

Ik had haar natuurlijk puur invoelend, moederlijk, als een gentleman moeten benaderen en niet corrigerend vaderlijk. Maar ja, wij mannen zijn het natuurlijk inmiddels ook een beetje verleerd. Voor het plaatje bij dit stukje zocht ik op het internet op trefwoorden als ‘lady in distress’, ‘vrouw in nood’, ‘hoffelijkheid’ en ‘gentleman’, maar vond nauwelijks afbeeldingen daarvan. Hoffelijkheid, een vrouw helpen met autopech, het wordt nog steeds van ons verwacht, maar er is geen waardering meer voor. We hebben het maar gewoon te doen.

Chantal in de kamerOver feminisering van de samenleving gesproken: Chantal Gill’ard zit al 1143 dagen in de Tweede Kamer der Staten-Generaal namens de PvdA (wist u dat? ja, net als Cramer, zelfde partij ook weer, ik kan het ook niet helpen) en ze vindt het ZO heel erg wat er in Haïti gebeurd is, dat we NU moeten ingrijpen. Gelijk heeft ze, het wordt hoog tijd dat we gaan ingrijpen! We beginnen een postbus 51 campagne om Nederland bewust te maken van de volstrekte DEBILISERING van de vaderlandse politiek als gevolg van driedubbele positieve discriminatie. Dit vrouwmens kan ongestoord in de Tweede Kamer zitten, terwijl een naar mijn idee kundig bestuurder als Gerd Leers in Maastricht moet opstappen vanwege een onvoorstelbare pietluttigheid.

En u zich maar afvragen waarom er tegenwoordig toch steeds meer mis lijkt te gaan in Nederland (ProRail!), maar ook daarbuiten. Waar ligt dat toch aan?

Met dank aan GeenStijl! Gelukkig blijven zij de vinger aan de pols houden. Of ben ik nu gepowned?

ps Debiel? Doet me denken aan een eerder stukje over een andere onbekende PvdA’er, een ‘man’ dit keer, die Europa is ingestuurd en die paspoorten maar seksistisch vindt.

pps elke politicus die twittert is vanaf dit moment verdacht.

Dylan & Arie Women Inc. the day after the day after. Poepoe, ff bijkomen van een een heftige, maar ook inspirerende avond waarop onder het thema ‘Was will der Man?’ schrijver en publicist Dylan van Rijsbergen het eerste exemplaar van zijn boek Het Onbehagen van de MAN overhandigde aan Arie Boomsma (die dus niet de avond presenteerde zoals ik eerder meldde). Ik zal binnenkort een uitgebreide reactie geven op dit boek, maar voor nu volsta ik met de mededeling dat tijdens deze avond bleek dat Dylan het vermeende onbehagen maar onzin vindt en de feminisering als een zegen omarmt.

Heftig was meteen de openingsdiscussie met de stugge conservatief Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie en schrijver van het prachtige boek ‘Geografie van Goed en Kwaad’. Dylan hangt een flink deel van zijn boek op aan Kinnegings ideeën over hoe man en vrouw met elkaar moeten omgaan. Kinneging deed tijdens het debat weinig anders dan het verschil tussen MAN en vrouw illustreren op basis van de meest aansprekende voorbeelden uit de dagelijks groeiende berg recente wetenschappelijke onderzoeken naar de biologische en biochemische verschillen tussen man en vrouw. Het gedeelte van de hersenen dat zich met sex bezig houdt, is bij de man gemiddeld 20 keer zo groot als bij de vrouw. Ook de hoeveelheid testosteron die de man produceert is gemiddeld vele tientallen malen groter dan die van de vrouw.

De kern van de controverse is natuurlijk dat in een feministische of gefeminiseerde samenleving van mannen verwacht wordt ze hun biologische en biochemische geïnitieerde gedrag negeren en onderdrukken, terwijl het biologische en biochemische geïnitieerde gedrag van vrouwen geen strobreed in de weg wordt gelegd. De vraag is natuurlijk of het mogelijk is om biochemisch gestuurd gedrag te onderdrukken en zo ja, wat het deze mannen die hun testosteroniale gedrag voortdurend (moeten) onderdrukken, kost om dat te doen. Je hoeft geen Freudiaan te zijn om je te kunnen voorstellen dat er zich dan een onbehagen opbouwt, dat, als de vlam in de pan slaat, een destructieve uitweg kan zoeken. Relevant is ook de vraag wat het, in het verlengde daarvan, de samenleving kost. Dat het niet goed gaat met jongens op alle niveaus van het onderwijs, heeft zeer waarschijnlijk te maken met de systematische onderdrukking van het natuurlijke testosteroniale gedrag van jongens.

En ja, Dylan, als je als man laag scoort op de testosteron-meter, dan heb je hier natuurlijk niet zoveel last van.

(vervolg verslag Women Inc. hierboven)

Arie Boomsma

En daarom hebben de dames van Women Inc. mij uitgenodigd om morgenavond deel te nemen aan hun talkshow ‘Was will der Mann?’ Samen met een aantal andere gasten zullen wij, onder de bezielende leiding van Arie Boomsma, gaan praten over het vermeende onbehagen van de MAN. Dit naar aanleiding van de presentatie van het boek Het Onbehagen van de MAN van schrijver en publicist Dylan van Rijsbergen tijdens deze avond. Nu begrijp ik ook waarom Cees Grimbergen het hier steeds over had in de uitzending van Rondom 10. Hij had dat persbericht natuurlijk ook gelezen. Van Rijsbergen presenteert zijn boek 42 jaar na het verschijnen van het feministische standaardwerk Het Onbehagen van de Vrouw van Joke Smit!

Ik vind het erg leuk dat ik, drie jaar na het verschijnen van mijn roman MAN, waarin het moderne mannelijke onbehagen centraal staat, alsnog mag meepraten over dit thema in het hol van de leeuwinnen en dan ook nog eens alleen met mannen (?). Het leuke van deze vrouwen-club is dat ze open en breed georiënteerd zijn en zich in hun ietwat onduidelijke strijd, richten op: ‘Opinieleiders, bewindsvoerders, journalisten, publieke personen, gepassioneerde tegenstanders, drammerige activisten, grote ontevreden massa’s, decisionmakers in het bedrijfsleven?’ Ze zijn op zoek naar ‘welke actuele aanleiding als lont in het kruitvat kan dienen’ en wat dat betreft is het heel verstandig dat ze mij hebben uitgenodigd. Ik ben ontroerd dat ze deze weblog als ‘maatschappij-kritisch’ omschrijven.

Blijft over de vraag: wat wil de man? Daar hoeven we in ieder geval niet heel lang over te discussiëren. Dames, lees mijn boek en je zult het voor altijd weten.

Maandag 16 november 2009: WOMEN Inc. Talkshow: 20.00 uur tot 21.45 uur (inloop vanaf 19.30 uur) Entree: gratis Locatie: Pakhuis de Zwijger, Piet Heinkade 179 Amsterdam

‘Het is heel raar, maar feministen pleiten nooit voor een quotum voor vrouwen op de vuilniswagen. Al het smerige en gevaarlijke werk wordt bijna exclusief door mannen gedaan.’

Met deze waarheid als een Nederlandse koe, legt Marike Stellinga, economie columnist van Elsevier en schrijfster van het boek De Mythe van het Glazen Plafond, haar virtuoze vinger op de gigantische zere plek die ‘Quotum Feministen’ heet.

Opvallend element in het bullshit verhaal van Pavlov Feminist Elsbeth Etty in de NRC vind ik dat Quotum Feministen blijkbaar het gezin als grote boosdoener zien. Etty spreekt van ‘religieus geïnspireerde behoudzucht, de loodzware gezinsideologie’. Los van het feit dat deze elementen in het verhaal van Stellinga geen enkele rol spelen, dacht ik toch werkelijk dat deze elementen in het moderne politiek correcte Nederland ook nauwelijks aandacht krijgen. Plus: als gezinsvorming de grote boosdoener voor een ambitieuze feminist is, dan begint ze toch geen gezin? We leven toch in een vrij land?

Maar onze verwende Quotum Feministen, willen helemaal niet weten dat het bereiken van de top en het blijven aan de top grote offers vergt. Keuzes maken, prioriteiten stellen, daar houden Salon en en-en-en-en-stampvoet-Feministen als Etty helemaal niet van. Kijk en luister naar Nelie Kroes, een échte power feminist en je ziet dat ze geen tijd meer heeft voor een relatie, zelfs niet meer voor een privéleven. Ze is alleen maar aan het werk. Des te verbazingwekkender is het dat de échte feministen als Kroes en tweehonderd andere vrouwen die wel met hard werken de top hebben bereikt, en die dus weten wat het inhoudt en hoe het daar toegaat aan de top, zich hebben laten strikken voor de zoveelste Quotum Balon.

Hop, hop, hop, iedereen naar de top.

Goeie Muziek!

Volgende Pagina →