|
|
jan
18
Lady in distress
Gepubliceerd onder de Strijd der Sexen, korte verhalen, liefde, MAN, vrouwen | 4 Reacties
Het was verraderlijk glad vanochtend. Dat had ik vrij snel in de gaten. Onderweg zag ik veel mensen schuifelen met de fiets aan de hand. Hier en daar waarschuwden mensen elkaar. Halverwege mijn fietstocht, ging tien meter voor mij een jonge vrouw op haar fiets in een bocht hard onderuit. De jonge vrouw achter haar viel van schrik ook met haar fiets. Ik stopte en stapte voorzichtig af. Heel even was het stil en toen begon de eerste jonge vrouw, die inmiddels op haar billen, de benen gestrekt vooruit, naast haar fiets zat, te loeien: ‘Auuw mijn knie.’ De tweede jonge vrouw was meteen weer opgestaan en leek nergens last van te hebben. We keken elkaar even aan. Wie doet wat? Wat is er nodig? Zal de eerste jonge vrouw zich snel hervinden en zelf kunnen opstaan? Helaas, ze bleef zitten waar ze zat en het loeien ging over in luid wiegend huilen. De tweede jonge vrouw met een vrolijke bril en muts liet het graag aan mij over. Zo is de rolverdeling nu eenmaal nog steeds, ook na dertig jaar emancipatie. Ik stapte naar de gevallen vrouw in nood en boog voorover. Ze had prachtig dik rood haar.
‘Aauw, mijn knie, mijn handen’, huilde ze. Haar tranen trokken een spoor van uitgelopen mascara over haar wangen. Ze was precies op beide knieën en handen gevallen. Er zaten straatvuilvlekken op haar spijkerbroek, maar die was niet gescheurd en op de muizen van haar handen waren bloeduitstortingen te zien in de vorm van het fietspadzoab.
Ik probeerde haar aandacht af te leiden. ‘Waar moet je naar toe? Naar de Karrekiet?’ De Karrekiet is een Vmbo-school in de buurt. Het was het eerste wat in me opkwam, al had ik geen idee hoe oud ze was. Ik vind het moeilijk de leeftijd van de jeugd in te schatten tegenwoordig. Enerzijds zien de meeste er ouwelijk uit, anderzijds gedragen ze zich vaak nog erg kinderlijk. Het was alsof ze mijn gedachte kon lezen en zich aangesproken voelde.
‘Ik ben geen kleuter’, antwoordde ze boos, nog steeds huilend. Ik moest inwendig lachen. Zij wist niet wat de Karrekiet was, maar dacht blijkbaar dat het een kinderdagverblijf was en toen maakte ze de rare gedachtesprong dat ik dacht dat zij nog op de kleuterschool zat. Op zich een mooie confrontatie van vrouwelijk voelen tegenover mannelijk denken: haar reactie ging intuïtief (vrouwelijk) in op de manier waarop ik haar behandelde, al was haar reactie logisch-inhoudelijk (mannelijk) gezien onzin.
‘Ik ben vorige week ook al op die knie gevallen’, zei ze nog steeds op haar billen zittend, terwijl ze snikkend naar haar opengevouwen handen keek. ‘Hij is nog helemaal dik.’
‘Maar waarom draag je geen handschoenen?’
‘Omdat ik haast heb, zei ze weer boos, huilend, ik heb nu een vergadering op het kinderdagverblijf daar in die straat. En nu mis ik die alweer.’ Het was duidelijk dat we in een patroon van bezorgd corrigerende vader en kwetsbaar trotse dochter waren terechtgekomen. Ik zette haar fiets overeind en haar tas ernaast. ‘Niemand zal het je kwalijk nemen als je te laat komt omdat je gevallen bent op de fiets.’
‘Auuw, Ik kan niet opstaan.’ Ze huilde nog steeds, de tranen rolden over haar wangen en ze zat als een soort zoutzak op het fietspad. Je hebt van die mensen die helemaal stil vallen als het misgaat en zich overgeven aan het noodlot. ‘Kom, geef me je hand, we gaan toch proberen op te staan, want we moeten weten of je op je knie kan staan.’ Ik moest al mijn gewicht gebruiken om haar overeind te trekken op het gladde fietspad. Toen ze eenmaal stond, werd het huilen minder. Ze begon met haar vieze handen, haar tranen met de doorgelopen mascara weg te vegen, maar er kwamen nog wel nieuwe tranen. Ze had een mooi, beschaafd gezicht met prikkelende sproeten.
‘Ik was net zo blij dat de sneeuw weg was.’ Jengelde ze nog een beetje na.
‘Misschien moet je vragen of je hier bij deze garage even je handen mag wassen.’ Ze probeerde een beetje wankel haar knie te belasten.
‘Nee, ik ga maar verder naar het kinderdagverblijf. Hartelijk dank voor de hulp.’
Ik had haar natuurlijk puur invoelend, moederlijk, als een gentleman moeten benaderen en niet corrigerend vaderlijk. Maar ja, wij mannen zijn het natuurlijk inmiddels ook een beetje verleerd. Voor het plaatje bij dit stukje zocht ik op het internet op trefwoorden als ‘lady in distress’, ‘vrouw in nood’, ‘hoffelijkheid’ en ‘gentleman’, maar vond nauwelijks afbeeldingen daarvan. Hoffelijkheid, een vrouw helpen met autopech, het wordt nog steeds van ons verwacht, maar er is geen waardering meer voor. We hebben het maar gewoon te doen.
dec
6
XY (link naar Trouw) terugkeer van machismo vloek of zegen?
Gepubliceerd onder de Strijd der Sexen, feminisering, kredietcrisis, leiderschap, MAN, masculinisering, politiek, wereldpolitiek | 2 Reacties
Voor wie de krant niet gekocht heeft hier de link naar het artikel (XY) op de site van Trouw.
Het is mooi dat de andere grote bijdragen in Letter&Geest dit weekend zijn van filosoof Jaffe Vink, ex-hoofdredacteur van Opinio (ik noem hem in mijn artikel), en klimaatkritisch econoom Hans Labohm.
dec
4
Polemiek in Trouw morgen, 5 december, letter & geest:
Gepubliceerd onder de Strijd der Sexen, feminisering, kredietcrisis, leiderschap, MAN, masculinisering, Michael in de media, politiek | Reageer
Persbericht
Michael van Eekeren schrijft een polemische reactie in Trouw op Het Onbehagen van de MAN van Dylan van Rijsbergen.
De terugkeer van machismo: vloek of zegen?
Amsterdam, 4 december 2009
In een polemisch essay in Trouw (Letter&Geest) van zaterdag 5 december reageert schrijver Michael van Eekeren fel op de stelling van publicist Dylan van Rijsbergen dat ‘de ideologie van de echte vent niet de vaardigheden oplevert waarmee mannen het in de toekomst gaan redden.’
Volgens Van Eekeren is Van Rijsbergen een schoolvoorbeeld van een gefeminiseerde man omdat zijn strijd is gericht op de binnenwereld van de relatie met de moderne, zelfstandige vrouw wiens toorn hij vreest. In zijn zojuist verschenen boek Het Onbehagen van de MAN (Augustus) beschrijft hij zijn eigen persoonlijke onbehagen bij de opkomst van mannelijke mannen als Vladimir Poetin, Silvio Berlusconi, Nicolas Sarkozy, George W. Bush, Frits Bolkestein en Geert Wilders in de (internationale) politiek, van conservatieve intellectuelen als Harvey C. Mansfield, Roger Scruton, Andreas Kinneging, Jaffe Vink, Bart Jan Spruyt en van de harde mannenhumor à la Hans Teeuwen en de entertainmentversie daarvan bij GeenStijl en PowNed. Allemaal mannen die zich in de buitenwereld uitstekend redden met de ideologie van de echte vent.
Van Eekeren stelt dat onze gefeminiseerde sociaal-liberale leiders verantwoordelijk zijn voor het feit dat Nederland een visieloze, stagnerende, gedemoraliseerde en vergrijzende immigratiesamenleving is, waarin 16 miljoen mensen strijden om erkenning van hun individuele onbehagen terwijl we nog maar een jaar geleden ternauwernood zijn ontsnapt aan een ineenstorting van de wereldeconomie. En de kredietcrisis, die inmiddels een fundamentele vertrouwenscrisis is geworden, is nog lang niet voorbij.
Volgens Van Eekeren vraagt de huidige tijdgeest om de terugkeer van mannelijk, daadkrachtige en moreel leiderschap omdat de meeste partijen in de tweede kamer denken dat alle problemen met ‘love and peace’ kunnen worden opgelost.
nov
18
e-Quality pleit voor WETTELIJK discrimineren van mannen
Gepubliceerd onder de Strijd der Sexen, feminisering, filosofie, gezinspolitiek, MAN, masculinisering, politiek correcte hypocrisie, wetenschap | Reageer
Het Onbehagen van de MAN II (vervolg)
Mede omdat Kinneging een veel betere schrijver en wetenschapper is dan debater hoonde en joelde de zaal zijn argumenten regelmatig weg. Ik vond dit pijnlijk omdat het getuigt van het gebrek aan respect voor andersdenkenden, terwijl we in een land leven waar ooit vrij denkende en andersdenkende filosofen en wetenschappers, zoals Rene Descartes, hun toevlucht konden nemen. Meer in algemene zin vond ik het een voor onze tijd typerend gebrek aan respect voor rationaliteit, geleerdheid, belezenheid en omgangsvormen.
Dit gevoel werd kort tijd later nog eens fijntjes onderstreept tijdens een tweede debat dat ging over de leemte in de wet waardoor ongehuwde vaders, en die blijken er best veel te zijn (50% van de kinderen wordt buiten de echt geboren), nauwelijks juridische aanspraak op hun kinderen kunnen maken na een scheiding. Het was een technisch verhaal, aangekaart door Marleen de Pater 2e kamerlid van het CDA, waaruit bleek dat de erkenning van het kind, als je het als ongehuwde vader aangeeft, nog niet betekent dat je ook het ouderlijk gezag krijgt. Daarvoor moet je apart een gezagsregister tekenen. Maar dat weet bijna niemand. De Pater wil de wet wijzigen waardoor ongehuwde vaders meteen bij het erkennen ook gevraagd wordt het gezagsregister te tekenen. Maar daar was Sharda Alibux van KENNIScentrum e-Quality voor emancipatie, gezin en diversiteit, dus ff niet voor. Met droge ogen beweerde ze glashard dat het misschien niet in het belang van enkele afwijkende gezinsstructuren was. Aha, diversiteit staat dus voor het bevorderen van andere gezinsvormen dan mannetje, vrouwtje en eigen biologische kindjes. Huisje boompje beestje heeft afgedaan bij e-Quality. De uitzondering is de norm geworden.
Tot mijn grote verbazing en ergernis bleef de zaal muisstil bij deze gotspe. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat zo’n wanproduct van het politiek correcte en feministische denken waarin ‘gelijkheid’ en het ‘bestrijden van discriminatie’ de belangrijkste speerpunten zijn, met droge ogen durft te pleiten voor het WETTELIJK discrimineren van mannen? Hoe is het mogelijk dat een zaal dit klakkeloos accepteert? Hoe is het mogelijk dat ik de enige man/ vader in de zaal was die hier tegen protesteerde? Wie wordt er nu NIET onbehaaglijk van dit soort irrationele onrechtvaardigheden? Als we niet eens in staat zijn om man en vrouw juridisch, voor de wet, gelijk te behandelen, waar praten we dan nog over?
Het wordt vervelend, maar ik blijf het herhalen: dit was het zoveelste bewijs dat onze samenleving volstrekt gefeminiseerd is geraakt. Huilende meisjes krijgen altijd gelijk. Emotie, irrationaliteit, tegenstrijdigheid en vrouwelijke rancune winnen het voortdurend van de logica, rationaliteit, geleerdheid en mannelijke moraal.
Hulde aan Women Inc. dat zij de achterkant van het gelijk aan het woord laten en dit punt van het wettelijke gezag van ongehuwde vaders aan de orde stellen.
nov
15
Women Inc. wil weten wat ik wil
Gepubliceerd onder de Strijd der Sexen, feminisering, MAN, Michael in de media, vrouwen | 1 Reactie
En daarom hebben de dames van Women Inc. mij uitgenodigd om morgenavond deel te nemen aan hun talkshow ‘Was will der Mann?’ Samen met een aantal andere gasten zullen wij, onder de bezielende leiding van Arie Boomsma, gaan praten over het vermeende onbehagen van de MAN. Dit naar aanleiding van de presentatie van het boek Het Onbehagen van de MAN van schrijver en publicist Dylan van Rijsbergen tijdens deze avond. Nu begrijp ik ook waarom Cees Grimbergen het hier steeds over had in de uitzending van Rondom 10. Hij had dat persbericht natuurlijk ook gelezen. Van Rijsbergen presenteert zijn boek 42 jaar na het verschijnen van het feministische standaardwerk Het Onbehagen van de Vrouw van Joke Smit!
Ik vind het erg leuk dat ik, drie jaar na het verschijnen van mijn roman MAN, waarin het moderne mannelijke onbehagen centraal staat, alsnog mag meepraten over dit thema in het hol van de leeuwinnen en dan ook nog eens alleen met mannen (?). Het leuke van deze vrouwen-club is dat ze open en breed georiënteerd zijn en zich in hun ietwat onduidelijke strijd, richten op: ‘Opinieleiders, bewindsvoerders, journalisten, publieke personen, gepassioneerde tegenstanders, drammerige activisten, grote ontevreden massa’s, decisionmakers in het bedrijfsleven?’ Ze zijn op zoek naar ‘welke actuele aanleiding als lont in het kruitvat kan dienen’ en wat dat betreft is het heel verstandig dat ze mij hebben uitgenodigd. Ik ben ontroerd dat ze deze weblog als ‘maatschappij-kritisch’ omschrijven.
Blijft over de vraag: wat wil de man? Daar hoeven we in ieder geval niet heel lang over te discussiëren. Dames, lees mijn boek en je zult het voor altijd weten.
Maandag 16 november 2009: WOMEN Inc. Talkshow: 20.00 uur tot 21.45 uur (inloop vanaf 19.30 uur) Entree: gratis Locatie: Pakhuis de Zwijger, Piet Heinkade 179 Amsterdam
okt
25
Vreemdgaan is ironie
Gepubliceerd onder de Strijd der Sexen, liefde, MAN, masculinisering | 1 Reactie
10 ways to come clean to your wife
sep
25
Alles gaat op en neer
Gepubliceerd onder MAN, masculinisering, vrolijke (video)beelden, vrouwen | 1 Reactie
Goeie Muziek!
aug
6
Killermountain met erectieproblemen
Gepubliceerd onder laat je baard staan!, MAN, masculinisering | 1 Reactie
Gisteren gefascineerd gekeken naar de documentaire Disaster on K2 op Discovery Channel.
“In augustus 2008 bereikten 18 ervaren bergbeklimmers de top van de K2, de zwaarste berg ter wereld met de veelzeggende bijnaam Killer Mountain. Maar het moeilijkste deel moet dan nog komen: de afdaling. Het weer slaat onverwachts om. Vallend ijs vernietigt de touwen en de groep valt uiteen. De Nederlander Wilco van Rooijen, leider van de expeditie, doolt dagenlang alleen op de berg op zoek naar het basiskamp. Zonder eten, zonder drinken en bijna sneeuwblind. Als hij uiteindelijk het kamp bereikt, hoort hij dat elf van zijn medeklimmers de tocht niet overleefd hebben.”
Je kunt veel zeggen van dit soort bergbeklimmers (de kans op een dodelijke afloop op de K2 is 1 op 4), maar mietjes zijn het in ieder geval niet. Keiharde bikkels zijn het, echte mannen die zonder gevaar en uitdaging niet het gevoel hebben dat ze leven. Wilco van Rooijen is al zijn tenen kwijtgeraakt, maar rent en sport en klimt al weer. Het spannende verhaal, verteld vanuit het perspectief van Wilco, laat zien dat alles een rol speelt als het mis gaat op die hoogte: geluk, toeval, heldenmoed, doorzettingsvermogen, instinct (hersens functioneren niet normaal op die hoogte) en vooral pure fysieke kracht. Het is duidelijk dat de Aziatische klimmer, een sjerpa-achtig type, de absolute boss is. Zijn lichaam en zijn verstand hebben hem geen moment in de steek gelaten. Samen met de andere Nederlander Cas (de nummer twee), is hij dagen in de weer geweest om vanuit een lager kamp te redden wat er te redden viel. Het deed me denken aan het prachtige album over vriendschap en doorzettingsvermogen: Kuifje in Tibet.
En toen was er ineens die afschuwelijk zijige reclame over erectiestoornissen. Tot twee keer toe moesten we kijken naar een gênante, commerciële exploitatie van mannelijke onmacht. Het contrast kon niet groter zijn. Eigenlijk zou zo’n samenloop niet moeten mogen, maar ja de commercie heeft geen eergevoel en geen geweten. Zelfs aan haar absoluut tegendeel probeert ze nog gluiperig haar geld te verdienen.
De omslag van orde naar chaos was fascinerend. Op het ene moment hebben ze alles onder controle. Ze bereiken met prachtig weer de top, de schaduw van de K2 reikt tot aan China, als de zon onder gaat, maar ze weten allemaal dat het te laat is om met daglicht weer te kunnen afdalen. Deze klimmers zijn allemaal slimme mensen, ze denken overal over na, plannen alles van te voren en weten alles wat er te weten valt over klimmen en de K2. De groep van 18 mensen bestaat uit subgroepen van verschillende teams, en sommig teams gingen eerder terug, dan andere. Sommigen zijn zich bewust van het gevaar van de naderende nacht en anderen kunnen de verleiding niet weerstaan om te genieten van het moment waar ze alles voor gedaan hebben: de TOP.
Wat volgt is een ontluisterende opeenvolging van dramatische gebeurtenissen, van touwen die er niet meer zjn, van mensen die plotseling naar beneden storten, van mensen die elkaar kwijt raken en weer terug vinden, soms dood, soms bijna dood. En dan Wilco die in zijn eentje, sneeuwblind, zonder touwen, zonder tent, twee nachten doorbrengt in de deadzone van de K2, en voetje voor voetje afdaalt. Helikopters kunnen er niet komen en wie sterft op de K2 blijft daar voor eeuwig gevriesdroogd liggen op het dak van de wereld.
jul
2
Geen tekst nodig
Gepubliceerd onder MAN, masculinisering, vrolijke (video)beelden, vrouwen | 2 Reacties
Sommige beelden hebben geen tekst nodig.
jun
11
From Russia with Love
Gepubliceerd onder feminisering, MAN, masculinisering, vrolijke (video)beelden, vrouwen | 1 Reactie
Kijk, dit is dan een vorm van vrouwelijke hysterie waar ik wél mee kan leven.
Hier word ik tenminste vrolijk van. Ik geniet van de subtiele details zoals die glazen wodka in de handen van het bruidspaar die er op duiden dat het feest al begonnen is. En dan die zwarte Hummer-limo, achter de witte limo van het bruidspaar. Wie heeft daar in gezeten? En dan die halsketting, niet Russisch, niet Europees. Welke etnische boodschap zit daar achter? Klik op het plaatje voor een vergroting en treedt binnen in deze unieke Tsjechov-achtige wereld. Omdat er ook af en toe iets ‘leuks’ te zien moet zijn. Volgens A. kan ik mijn drie lezers niet alleen maar lastig vallen met zware politiek verhalen.
Met dank aan mijn Russische Connectie.