|
|
Jul
28
FLOPman Phoney Hayward (BP)
Gepubliceerd onder Bedrijfsleven, MAN, economie, flopman, leiderschap | Reageer
Alleen in tijden van crisis en grote uitdaging wordt de ware leider ECHT getest. Het moge duidelijk zijn dat Phoney Hayward in alle opzichten gezakt is voor zijn examen topMAN. Zijn optreden sinds het boorplatform ontplofte raakte kant nog wal. Dat het ding ontplofte en dat er (al dan niet bewust) niet goed over veiligheid is nagedacht, dat kan gebeuren. Maar hoe ga je dan met de ontstane crisis om? Dus niet zoals Phoney Hayward. Zijn uitspraak: ‘I want my life back’, says it all. Deze flapdrol, deze oliebol, heeft nooit enige tegenslag gehad, heeft nooit rekening gehouden met de mogelijkheid dat er tegenslag zou kunnen komen. Hij wilde gewoon zijn goedbetaalde CEO-baantje terug en zijn vast golfmiddag en zich zeker niet tegenover het gepeupel hoeven verantwoorden, laat staan al dan niet gemeend zijn excuses aanbieden namens BP. HIJ kon er toch niets aan doen? Alsof hij NIET de eindverantwoordelijke WAS. Veel plezier in Siberië, misschien dat ze daar een vent van je kunnen maken. Als we hier dan een regiomanager nodig hebben, dan bellen we je.
Jul
23
De Ronde van Gallia
Gepubliceerd onder MAN, Sport, masculinisering | 4 Reacties
Nooit heb ik begrepen waarom elk jaar weer miljoenen Mart Smeetsen drie weken lang dagelijks aan de buis gekluisterd zitten om naar tientallen in rijtjes en groepjes fietsende mannen te kijken. Maar gisteren drong het ineens tot me door: dat is het natuurlijk juist. Le Tour de France is zelfs, of juist, in het tijdperk van de automobiel en de Prius, een uitgesproken mannen-gebeuren. Er is geen Tour de France voor dames. Dames houden dit niet vol, een vrouwenlichaam verdraagt dit niet en zelfs de meest masculiene vrouw ziet het nut er niet van in om drie weken lang meer calorieën te verbranden dan je ooit kan eten. En er zijn geen vrouwelijke verslaggevers. Er is domweg geen enkele vrouw te vinden die dit echt LEUK vindt. C’est ça!
De Tour is een zeer mannelijk, nostalgisch, heroïsch evenement. De verschillende legers zijn strikt hiërarchisch georganiseerd in een leider, officieren, genie en voetvolk. De legers zijn uitgerust met een simpel technisch wapen en trekken door het land om het te veroveren, te bedwingen. In de bergetappes komen alle mannelijke elementen prachtig samen: ausdauer, strategie, kracht, intelligentie, techniek, materiaal, gevaar, mooie plaatjes, bejubeld worden door de massa die in een erehaag langs het parcours staat opgesteld. Het is niet voor niets dat HET wielerevenement van het jaar in Frankrijk plaatsvindt. De Fransen hebben, ondanks de ook daar oprukkende feminisering, nog steeds gevoel voor klassieke heroïek. Het enige vrouwelijke aan de Tour is natuurlijk de hysterische neiging om het gedrag van de helden te beknotten door de dopingcontroles.
Jun
17
Testosteronkoning of angsthaas?
Gepubliceerd onder MAN, WK 2010, deprimerende (video) beelden, leiderschap, masculinisering | 1 Reactie
Naar mijn idee heeft ons nationaal elftal op dit moment een krachtige leider nodig, iemand die met autoriteit en zelfverzekerdheid leiding geeft aan een groep briljante, maar ook typisch Nederlands verwende snotneuzen. Een type van Gaal dus. En ik vrees dat Van Marwijk dat niet is. Toen Robben geblesseerd raakte was Van Marwijk dusdanig aangeslagen dat zijn angst op de hele groep oversloeg. Alle spelers lieten on camera het kopje hangen bij de eerste beste tegenslag. Dat is niet goed. Met een angstige leider kun je nooit wereldkampioen worden. Van Marwijk straalt geen zelfvertrouwen uit en dat slaat over op de spelers. Is het toeval dat Robben in een briljant seizoen met Van Gaal geen enkele blessure heeft opgelopen en dat hij bij wijze van spreken op dag 1 van de trainingen met het Nederlands elftal geblesseerd raakt? Als je bang bent dan raak je juist geblesseerd. Schneider speelde een topseizoen bij Inter onder die andere testosteronkoning Mourinho. Het is maar de vraag of hij onder Van Marwijk dat zelfde niveau zal halen. Alleen de allergrootste toppers spelen constant goed, ongeacht de leiding. Zulke spelers (Zidane, Ronaldo, Maradonna) zijn dan de werkelijke leiders en dan doet de coach er weer niet toe.
Ik kan tot op heden nog enkel spoortje van ontspannen zelfvertrouwen waarnemen bij het Nederlands elftal, behalve misschien bij de wissels tegen Denemarken. Kijk naar het plaatje hierboven of beter nog kijk naar de videobeelden van de rubriek BIG 5 van de NOS (fragment op 58 sec). Let op de zenuwtrekjes met de ogen bij Van Marwijk naast de karaktervolle ergernis van Frank De Boer en vraag je af wie hier de testosteronleeuw is en wie de angsthaas? Gelukkig heb ik het vaak mis (rechtse kabinet lijkt er niet te komen) en ik hoop dat ik het nu ook mis heb. Ik wil net als u heel graag dat Nederland in Zuid Afrika wereldkampioen wordt, al was het maar om de leeuwinnen met de Bavaria-jurkjes eer te bewijzen. Maar ik vrees dat onze verwende jongens met de typische Nederlandse matige mentaliteit een krachtiger figuur dan Van Marwijk nodig hebben.
May
26
1op1 met Roos Wouters bij Het Gesprek
Gepubliceerd onder MAN, Michael in de media, de Strijd der Sexen, feminisering, gezinspolitiek, leiderschap, liefde, masculinisering, vrouwen, wetenschap | Reageer
Recentelijk was ik te gast in het programma ‘1op1’ van Het Gesprek (uitzending zondag 23 mei 2010).
Ik heb ongeveer een uur zitten praten met Roos Wouters, schrijfster van het boek ‘Fuck, ik ben een feminist.’ We wisten van te voren niet wie de andere gast zou zijn. Het Gesprek heeft ons tot op de laatste minuut uit elkaar gehouden. We kenden elkaar van de eerste keer bij Rondom 10. In dit programma heb je de tijd om visies en inzichten uitgebreider aan te horen of te etaleren. Het was een prettig gesprek.
Deze uitzending wordt de komende dagen op de zender Het Gesprek herhaald:
Vanmiddag, woensdag 26 mei 16.30
donderdag 27 mei 13.15
vrijdag 28 mei 12.45
zaterdag 29 mei 11.45 en 19.30
May
21
De Van Eekeren-achtigen verspreiden zich…
Gepubliceerd onder De MAN moet kapot, Feminisering & Betutteling, MAN, de Strijd der Sexen, feminisering, liefde | 2 Reacties
Wat een eer! Een heuse angstaanvalcolumn in de Opzij van mei van Myrthe Hilkens (p11).
Nadat ze mij eerst keurig inleidt als schrijver van het boek MAN en eigenaar van deze weblog en de kern van mijn betoog beschrijft, brandt de lieftallige furie los:
‘De Van Eekeren-achtigen verspreiden zich als een vervuilende olievlek over de wereld.’
Vervolgens legt ze de link met de opkomst van het fenomeen mancave, een verbouwde kelder of garage waarin ‘bebaarde of bierbuikdragende cavemen een mannenparadijs scheppen inclusief biljarttafel, dartboard, koelkast en flatscreen… Weg van de feminiserende buitenwereld waar ook Van Eekeren een kriebelzak van krijgt’. Ik vind de omschrijving ‘kriebelzak’ een beetje raar, maar verder kan ik heel goed begrijpen dat steeds meer mannen het nog langer vertikken om naast hun vrouw en de geschoren poedel op de bordeauxrode bank op zolder te kijken naar programma’s als ‘Help, mijn MAN is klusser’ of ‘Help, mijn MAN heeft een hobby’ of talkshows waarin de Maria Mosterd-achtigen alle ruimte krijgen om hun volstrekt verzonnen ik-ben-slachtoffer-van-een-man-verhaal tot bestseller-hoogte op te stuwen. Geef mij inderdaad maar een goede voetbalwedstrijd met testosteronkoning Louis van Gaal, een uitzending van Voetbal International of Discovery Channel. Ik begrijp niet wat hier mis mee is? Waarom zouden mannen niet hun eigen liefhebberijen, hobby’s en smaak mogen hebben? Leven we dan niet meer in een vrije wereld? Dit kan alleen maar een probleem zijn als vrouwen vinden dat mannen eigenlijk vrouwen moeten zijn. Dat mannen moeten denken als vrouwen en dezelfde dingen leuk moeten vinden als vrouwen.
Maar het punt is dat deze weblog helemaal niet gaat over hoe mensen hun privé-leven moeten inrichten. Deze weblog gaat over de vraag hoe we de buitenwereld van de wetenschap, politiek en economie moeten inrichten. Ik pleit voor hernieuwde focus in de buitenwereld op de mannelijke waarden rationaliteit, realisme, competitie, grenzen stellen, eigen kracht en verantwoordelijkheid, moed en moraal omdat de focus van de afgelopen decennia op vrouwelijke tegenwaarden emotionaliteit, idealisme, gelijkheid, open einde, kwetsbaarheid, angst en liberalisme overduidelijk niet blijkt te werken. Noem mij één gebied in het politiek-maatschappelijke veld waar het beter gaat dan tien jaar geleden! De wijdverbreide stilstand in het Westen is inmiddels omgeslagen in onheilspellende achteruitgang. De financiële wereldeconomie is een irrationeel piramidespel geworden waarin we in elke nieuwe crisis steeds weer GEEN keuze blijken te hebben. Vooruit met de geit, God zegene de greep.
Hoe dan ook als je als man pleit voor meer aandacht voor mannelijke waarden of gewoon van typische mannendingen houdt, dan ben je volgens de Myrthe Hilkens-achtigen (en dat zijn zeker niet alleen vrouwen) ‘EEN VERVUILENDE OLIEVLEK’. Hilkens levert in haar column het bewijs dat hedendaagse feministen typisch mannelijk gedrag en mannelijke waarden verafschuwen en dat ze vinden dat mannen eigenlijk vrouwen moeten zijn. Het goede nieuws is dat de-zoveelste-golf feministen in beginnen te zien dat het domweg negeren van mannelijkheid niet langer mogelijk is en dat het tij aan het keren is. Ik ben blij met dit stukje van Hilkens, niet omdat ik denk dat de angst voor mannelijkheid een einddoel is, maar omdat het hopelijk een stap is op weg naar de hernieuwde vruchtbare dialectiek tussen het mannelijke en het vrouwelijke. Ooit noemden we dat LIEFDE.
May
16
Winkeliersvereniging treitert eigen achterban
Gepubliceerd onder Bedrijfsleven, De MAN moet kapot, MAN, economie | Reageer
Dit is Jadi. Hij runt in zijn eentje de beste Indonesische toko in de wijde omgeving. Hij doet de inkoop, kookt, verkoopt, rekent af, wast af, doet de boekhouding, het onderhoud en de reparaties aan de winkel. Hij doet alles in zijn eentje en is zeven dagen in de week open, altijd aan het werk, altijd vrolijk en beleefd naar de klanten. Onlangs heeft de WINKELIERSVERENIGING (!) van het dorp besloten dat het goed zou zijn als alle winkeliers PER VIERKANTE METER belasting gaan betalen voor de reclame die op, in, binnen, buiten en rond de winkel zichtbaar is (iets zegt me dat dit een idee is dat uit Amsterdam afkomstig is). Veertien jaar geleden heeft Jadi, toen hij als trotse eigenaar met zijn toko begon, zijn GEHELE winkelruit mooi professioneel laten bedrukken. Maar nu moet hij per vierkante meter gaan betalen. Aan de gemeente, maar het meeste wordt doorgesluisd naar de winkeliersvereniging.
Jadi: ‘Dat kan aardig oplopen per jaar. Het zijn gewoon Judassen die winkeliersvereniging.’
Zoals u kunt zien is Jadi begonnen om de vierkante meters reclame te reduceren door rechtsonder op zijn raam de plastic reclame te verwijderen. U kunt de grijze lijmresten nog zien op de ruit. De vrije vogels boven zullen ook nog sneuvelen. We zijn weer hard bezig om kleine ondernemers te treiteren en het trieste is dat het in dit geval in gang gezet is door de Judassen van de eigen branchevereniging. Men beseft blijkbaar niet wat voor een aanslag dit is op de trots en de motivatie van zo’n kleine hardwerkende ondernemer als Jadi. En dan zijn we met zijn allen telkens weer verbaasd dat er zoveel boosheid en woede bij de gewone MAN is. Dat ze zo negatief zijn en zo schelden. Foei!
Feb
19
Nee, dan deze jongen
Gepubliceerd onder MAN, masculinisering, vrolijke (video)beelden | Reageer
Kijk hier heb ik WEL respect voor. Een jongen die zijn eigen plan trekt en eigen doelen creeert. Het hele proces, inclusief filmen en monteren, van A tot Z zelf uitvoert. Onverstoorbaar doorwerkt, ondanks dikbuikige mannen met lege handen in diepe zakken. In zijn eigen opzet slaagt en keihard scoort. Ik mag die Rossbergen wel.
Met dank aan GeenStijl en hun geweldige mannen-tag: Gewoon, omdat het kan! (alleen jammer van die Oreal Men Expert reclame voor het filmpje, lijkt me ook out of target).
Jan
18
Lady in distress
Gepubliceerd onder MAN, de Strijd der Sexen, korte verhalen, liefde, vrouwen | 4 Reacties
Het was verraderlijk glad vanochtend. Dat had ik vrij snel in de gaten. Onderweg zag ik veel mensen schuifelen met de fiets aan de hand. Hier en daar waarschuwden mensen elkaar. Halverwege mijn fietstocht, ging tien meter voor mij een jonge vrouw op haar fiets in een bocht hard onderuit. De jonge vrouw achter haar viel van schrik ook met haar fiets. Ik stopte en stapte voorzichtig af. Heel even was het stil en toen begon de eerste jonge vrouw, die inmiddels op haar billen, de benen gestrekt vooruit, naast haar fiets zat, te loeien: ‘Auuw mijn knie.’ De tweede jonge vrouw was meteen weer opgestaan en leek nergens last van te hebben. We keken elkaar even aan. Wie doet wat? Wat is er nodig? Zal de eerste jonge vrouw zich snel hervinden en zelf kunnen opstaan? Helaas, ze bleef zitten waar ze zat en het loeien ging over in luid wiegend huilen. De tweede jonge vrouw met een vrolijke bril en muts liet het graag aan mij over. Zo is de rolverdeling nu eenmaal nog steeds, ook na dertig jaar emancipatie. Ik stapte naar de gevallen vrouw in nood en boog voorover. Ze had prachtig dik rood haar.
‘Aauw, mijn knie, mijn handen’, huilde ze. Haar tranen trokken een spoor van uitgelopen mascara over haar wangen. Ze was precies op beide knieën en handen gevallen. Er zaten straatvuilvlekken op haar spijkerbroek, maar die was niet gescheurd en op de muizen van haar handen waren bloeduitstortingen te zien in de vorm van het fietspadzoab.
Ik probeerde haar aandacht af te leiden. ‘Waar moet je naar toe? Naar de Karrekiet?’ De Karrekiet is een Vmbo-school in de buurt. Het was het eerste wat in me opkwam, al had ik geen idee hoe oud ze was. Ik vind het moeilijk de leeftijd van de jeugd in te schatten tegenwoordig. Enerzijds zien de meeste er ouwelijk uit, anderzijds gedragen ze zich vaak nog erg kinderlijk. Het was alsof ze mijn gedachte kon lezen en zich aangesproken voelde.
‘Ik ben geen kleuter’, antwoordde ze boos, nog steeds huilend. Ik moest inwendig lachen. Zij wist niet wat de Karrekiet was, maar dacht blijkbaar dat het een kinderdagverblijf was en toen maakte ze de rare gedachtesprong dat ik dacht dat zij nog op de kleuterschool zat. Op zich een mooie confrontatie van vrouwelijk voelen tegenover mannelijk denken: haar reactie ging intuïtief (vrouwelijk) in op de manier waarop ik haar behandelde, al was haar reactie logisch-inhoudelijk (mannelijk) gezien onzin.
‘Ik ben vorige week ook al op die knie gevallen’, zei ze nog steeds op haar billen zittend, terwijl ze snikkend naar haar opengevouwen handen keek. ‘Hij is nog helemaal dik.’
‘Maar waarom draag je geen handschoenen?’
‘Omdat ik haast heb, zei ze weer boos, huilend, ik heb nu een vergadering op het kinderdagverblijf daar in die straat. En nu mis ik die alweer.’ Het was duidelijk dat we in een patroon van bezorgd corrigerende vader en kwetsbaar trotse dochter waren terechtgekomen. Ik zette haar fiets overeind en haar tas ernaast. ‘Niemand zal het je kwalijk nemen als je te laat komt omdat je gevallen bent op de fiets.’
‘Auuw, Ik kan niet opstaan.’ Ze huilde nog steeds, de tranen rolden over haar wangen en ze zat als een soort zoutzak op het fietspad. Je hebt van die mensen die helemaal stil vallen als het misgaat en zich overgeven aan het noodlot. ‘Kom, geef me je hand, we gaan toch proberen op te staan, want we moeten weten of je op je knie kan staan.’ Ik moest al mijn gewicht gebruiken om haar overeind te trekken op het gladde fietspad. Toen ze eenmaal stond, werd het huilen minder. Ze begon met haar vieze handen, haar tranen met de doorgelopen mascara weg te vegen, maar er kwamen nog wel nieuwe tranen. Ze had een mooi, beschaafd gezicht met prikkelende sproeten.
‘Ik was net zo blij dat de sneeuw weg was.’ Jengelde ze nog een beetje na.
‘Misschien moet je vragen of je hier bij deze garage even je handen mag wassen.’ Ze probeerde een beetje wankel haar knie te belasten.
‘Nee, ik ga maar verder naar het kinderdagverblijf. Hartelijk dank voor de hulp.’
Ik had haar natuurlijk puur invoelend, moederlijk, als een gentleman moeten benaderen en niet corrigerend vaderlijk. Maar ja, wij mannen zijn het natuurlijk inmiddels ook een beetje verleerd. Voor het plaatje bij dit stukje zocht ik op het internet op trefwoorden als ‘lady in distress’, ‘vrouw in nood’, ‘hoffelijkheid’ en ‘gentleman’, maar vond nauwelijks afbeeldingen daarvan. Hoffelijkheid, een vrouw helpen met autopech, het wordt nog steeds van ons verwacht, maar er is geen waardering meer voor. We hebben het maar gewoon te doen.
Dec
6
XY (link naar Trouw) terugkeer van machismo vloek of zegen?
Gepubliceerd onder MAN, de Strijd der Sexen, feminisering, kredietcrisis, leiderschap, masculinisering, politiek, wereldpolitiek | 2 Reacties
Voor wie de krant niet gekocht heeft hier de link naar het artikel (XY) op de site van Trouw.
Het is mooi dat de andere grote bijdragen in Letter&Geest dit weekend zijn van filosoof Jaffe Vink, ex-hoofdredacteur van Opinio (ik noem hem in mijn artikel), en klimaatkritisch econoom Hans Labohm.
Dec
4
Polemiek in Trouw morgen, 5 december, letter & geest:
Gepubliceerd onder MAN, Michael in de media, de Strijd der Sexen, feminisering, kredietcrisis, leiderschap, masculinisering, politiek | Reageer
Persbericht
Michael van Eekeren schrijft een polemische reactie in Trouw op Het Onbehagen van de MAN van Dylan van Rijsbergen.
De terugkeer van machismo: vloek of zegen?
Amsterdam, 4 december 2009
In een polemisch essay in Trouw (Letter&Geest) van zaterdag 5 december reageert schrijver Michael van Eekeren fel op de stelling van publicist Dylan van Rijsbergen dat ‘de ideologie van de echte vent niet de vaardigheden oplevert waarmee mannen het in de toekomst gaan redden.’
Volgens Van Eekeren is Van Rijsbergen een schoolvoorbeeld van een gefeminiseerde man omdat zijn strijd is gericht op de binnenwereld van de relatie met de moderne, zelfstandige vrouw wiens toorn hij vreest. In zijn zojuist verschenen boek Het Onbehagen van de MAN (Augustus) beschrijft hij zijn eigen persoonlijke onbehagen bij de opkomst van mannelijke mannen als Vladimir Poetin, Silvio Berlusconi, Nicolas Sarkozy, George W. Bush, Frits Bolkestein en Geert Wilders in de (internationale) politiek, van conservatieve intellectuelen als Harvey C. Mansfield, Roger Scruton, Andreas Kinneging, Jaffe Vink, Bart Jan Spruyt en van de harde mannenhumor à la Hans Teeuwen en de entertainmentversie daarvan bij GeenStijl en PowNed. Allemaal mannen die zich in de buitenwereld uitstekend redden met de ideologie van de echte vent.
Van Eekeren stelt dat onze gefeminiseerde sociaal-liberale leiders verantwoordelijk zijn voor het feit dat Nederland een visieloze, stagnerende, gedemoraliseerde en vergrijzende immigratiesamenleving is, waarin 16 miljoen mensen strijden om erkenning van hun individuele onbehagen terwijl we nog maar een jaar geleden ternauwernood zijn ontsnapt aan een ineenstorting van de wereldeconomie. En de kredietcrisis, die inmiddels een fundamentele vertrouwenscrisis is geworden, is nog lang niet voorbij.
Volgens Van Eekeren vraagt de huidige tijdgeest om de terugkeer van mannelijk, daadkrachtige en moreel leiderschap omdat de meeste partijen in de tweede kamer denken dat alle problemen met ‘love and peace’ kunnen worden opgelost.