Elizabeth_Taylor 2 zwart_witDeze week overleed Elizabeth Taylor, indrukwekkend vertegenwoordiger van de tweede golf van powerbabes uit Hollywood (de eerste was de generatie van Mae West). Ze kreeg in 1967 terecht een Oscar voor haar rol als Martha in de filmversie van Who’s afraid of Virginia Woolf? naar het gelijknamige briljante toneelstuk van Edward Albee uit 1961. Albee’s genadeloze visie op de Strijd der Sexen, de manier waarop man en vrouw in het naoorlogse Westen tegenover elkaar zijn komen te staan, is nog steeds actueel. En je had dan ook bij de rol van Taylor het gevoel dat zij en haar tegenspeler Richard Burton, waarmee ze toen getrouwd was (Taylor is acht keer getrouwd en ze is het langst met Burton getrouwd geweest), gewoon zichzelf speelden. Maar waarschijnlijk is dat met alle goeie acteerprestaties zo.

ps: een beroemde uitspraak van Mae West:

Is that a gun in your pocket, or are you just glad to see me?’

(met dank aan Marijke)

ALLES IS PORNO

Gepubliceerd onder de Strijd der Sexen, jeugd, liefde, pornoficatie, vrolijke (video)beelden | Reageren uitgeschakeld

ALLES IS PORNO!

Grappige onzin?

Vooral de pinguïns laten weinig te raden over, zo schijnt mij toe.

Met lekkere sombere muziek.

Partij voor de Mens en Spirit

1. L.R. (Lea) (v) Manders

‘Vanaf 1998 zit ik (voor de lokale partij Zuid Centraal) in de Arnhemse gemeenteraad. Ik ben vanaf 1985 astrologe. Hierdoor sta ik ‘met twee benen in twee werelden’. Ik heb ervaren hoe belangrijk politiek is en hoe politiek ons leven direct beïnvloedt. In de afgelopen 20 jaar heeft zich een belangrijke onderstroom ontwikkeld, die commercie en marktdenken in deze vorm niet ondersteunt, maar gaat voor menselijkheid en zingeving. Als medeoprichter, voorzitter en lijsttrekker voel ik mij door deze onderstroom geïnspireerd om een ander geluid te laten horen. Politiek vanuit het hart is voor mij een prachtig uitgangspunt, dat leidt tot daadwerkelijke vernieuwing.’
Tot zover de bio-motivatie van mevrouw Manders, lijsttrekster van de Partij voor Mens en Spirit, lijst 14.
Ik heb hier verder niet veel aan toe te voegen, u begrijpt inmiddels wel waar ik heen wil.

Recentelijk was ik te gast in het programma ‘1op1’ van Het Gesprek (uitzending zondag 23 mei 2010).
Ik heb ongeveer een uur zitten praten met Roos Wouters, schrijfster van het boek ‘Fuck, ik ben een feminist.’ We wisten van te voren niet wie de andere gast zou zijn. Het Gesprek heeft ons tot op de laatste minuut uit elkaar gehouden. We kenden elkaar van de eerste keer bij Rondom 10. In dit programma heb je de tijd om visies en inzichten uitgebreider aan te horen of te etaleren. Het was een prettig gesprek.

Deze uitzending wordt de komende dagen op de zender Het Gesprek herhaald:
Vanmiddag, woensdag 26 mei 16.30
donderdag 27 mei 13.15
vrijdag 28 mei 12.45
zaterdag 29 mei 11.45 en 19.30

Myrthe op haar zolderkamer in de NRCWat een eer! Een heuse angstaanvalcolumn in de Opzij van mei van Myrthe Hilkens (p11).

Nadat ze mij eerst keurig inleidt als schrijver van het boek MAN en eigenaar van deze weblog en de kern van mijn betoog beschrijft, brandt de lieftallige furie los:

‘De Van Eekeren-achtigen verspreiden zich als een vervuilende olievlek over de wereld.’

Vervolgens legt ze de link met de opkomst van het fenomeen mancave, een verbouwde kelder of garage waarin ‘bebaarde of bierbuikdragende cavemen een mannenparadijs scheppen inclusief biljarttafel, dartboard, koelkast en flatscreen… Weg van de feminiserende buitenwereld waar ook Van Eekeren een kriebelzak van krijgt’. Ik vind de omschrijving ‘kriebelzak’ een beetje raar, maar verder kan ik heel goed begrijpen dat steeds meer mannen het nog langer vertikken om naast hun vrouw en de geschoren poedel op de bordeauxrode bank op zolder te kijken naar programma’s als ‘Help, mijn MAN is klusser’ of ‘Help, mijn MAN heeft een hobby’ of talkshows waarin de Maria Mosterd-achtigen alle ruimte krijgen om hun volstrekt verzonnen ik-ben-slachtoffer-van-een-man-verhaal tot bestseller-hoogte op te stuwen. Geef mij inderdaad maar een goede voetbalwedstrijd met testosteronkoning Louis van Gaal, een uitzending van Voetbal International of Discovery Channel. Ik begrijp niet wat hier mis mee is? Waarom zouden mannen niet hun eigen liefhebberijen, hobby’s en smaak mogen hebben? Leven we dan niet meer in een vrije wereld? Dit kan alleen maar een probleem zijn als vrouwen vinden dat mannen eigenlijk vrouwen moeten zijn. Dat mannen moeten denken als vrouwen en dezelfde dingen leuk moeten vinden als vrouwen.

Maar het punt is dat deze weblog helemaal niet gaat over hoe mensen hun privé-leven moeten inrichten. Deze weblog gaat over de vraag hoe we de buitenwereld van de wetenschap, politiek en economie moeten inrichten. Ik pleit voor hernieuwde focus in de buitenwereld op de mannelijke waarden rationaliteit, realisme, competitie, grenzen stellen, eigen kracht en verantwoordelijkheid, moed en moraal omdat de focus van de afgelopen decennia op vrouwelijke tegenwaarden emotionaliteit, idealisme, gelijkheid, open einde, kwetsbaarheid, angst en liberalisme overduidelijk niet blijkt te werken. Noem mij één gebied in het politiek-maatschappelijke veld waar het beter gaat dan tien jaar geleden! De wijdverbreide stilstand in het Westen is inmiddels omgeslagen in onheilspellende achteruitgang. De financiële wereldeconomie is een irrationeel piramidespel geworden waarin we in elke nieuwe crisis steeds weer GEEN keuze blijken te hebben. Vooruit met de geit, God zegene de greep.

Hoe dan ook als je als man pleit voor meer aandacht voor mannelijke waarden of gewoon van typische mannendingen houdt, dan ben je volgens de Myrthe Hilkens-achtigen (en dat zijn zeker niet alleen vrouwen) ‘EEN VERVUILENDE OLIEVLEK’. Hilkens levert in haar column het bewijs dat hedendaagse feministen typisch mannelijk gedrag en mannelijke waarden verafschuwen en dat ze vinden dat mannen eigenlijk vrouwen moeten zijn. Het goede nieuws is dat de-zoveelste-golf feministen in beginnen te zien dat het domweg negeren van mannelijkheid niet langer mogelijk is en dat het tij aan het keren is. Ik ben blij met dit stukje van Hilkens, niet omdat ik denk dat de angst voor mannelijkheid een einddoel is, maar omdat het hopelijk een stap is op weg naar de hernieuwde vruchtbare dialectiek tussen het mannelijke en het vrouwelijke. Ooit noemden we dat LIEFDE.

ava gardner lady in distressHet was verraderlijk glad vanochtend. Dat had ik vrij snel in de gaten. Onderweg zag ik veel mensen schuifelen met de fiets aan de hand. Hier en daar waarschuwden mensen elkaar. Halverwege mijn fietstocht, ging tien meter voor mij een jonge vrouw op haar fiets in een bocht hard onderuit. De jonge vrouw achter haar viel van schrik ook met haar fiets. Ik stopte en stapte voorzichtig af. Heel even was het stil en toen begon de eerste jonge vrouw, die inmiddels op haar billen, de benen gestrekt vooruit, naast haar fiets zat, te loeien: ‘Auuw mijn knie.’  De tweede jonge vrouw was meteen weer opgestaan en leek nergens last van te hebben. We keken elkaar even aan. Wie doet wat? Wat is er nodig? Zal de eerste jonge vrouw zich snel hervinden en zelf kunnen opstaan? Helaas, ze bleef zitten waar ze zat en het loeien ging over in luid wiegend huilen. De tweede jonge vrouw met een vrolijke bril en muts liet het graag aan mij over. Zo is de rolverdeling nu eenmaal nog steeds, ook na dertig jaar emancipatie. Ik stapte naar de gevallen vrouw in nood en boog voorover. Ze had prachtig dik rood haar.

‘Aauw, mijn knie, mijn handen’, huilde ze. Haar tranen trokken een spoor van uitgelopen mascara over haar wangen. Ze was precies op beide knieën en handen gevallen. Er zaten straatvuilvlekken op haar spijkerbroek, maar die was niet gescheurd en op de muizen van haar handen waren bloeduitstortingen te zien in de vorm van het fietspadzoab.

Ik probeerde haar aandacht af te leiden. ‘Waar moet je naar toe? Naar de Karrekiet?’ De Karrekiet is een Vmbo-school in de buurt. Het was het eerste wat in me opkwam, al had ik geen idee hoe oud ze was. Ik vind het moeilijk de leeftijd van de jeugd in te schatten tegenwoordig. Enerzijds zien de meeste er ouwelijk uit, anderzijds gedragen ze zich vaak nog erg kinderlijk. Het was alsof ze mijn gedachte kon lezen en zich aangesproken voelde.

‘Ik ben geen kleuter’, antwoordde ze boos, nog steeds huilend. Ik moest inwendig lachen. Zij wist niet wat de Karrekiet was, maar dacht blijkbaar dat het een kinderdagverblijf was en toen maakte ze de rare gedachtesprong dat ik dacht dat zij nog op de kleuterschool zat. Op zich een mooie confrontatie van vrouwelijk voelen tegenover mannelijk denken: haar reactie ging intuïtief (vrouwelijk) in op de manier waarop ik haar behandelde, al was haar reactie logisch-inhoudelijk (mannelijk) gezien onzin.

‘Ik ben vorige week ook al op die knie gevallen’, zei ze nog steeds op haar billen zittend, terwijl ze snikkend naar haar opengevouwen handen keek. ‘Hij is nog helemaal dik.’

‘Maar waarom draag je geen handschoenen?’

‘Omdat ik haast heb, zei ze weer boos, huilend, ik heb nu een vergadering op het kinderdagverblijf daar in die straat. En nu mis ik die alweer.’ Het was duidelijk dat we in een patroon van bezorgd corrigerende vader en kwetsbaar trotse dochter waren terechtgekomen. Ik zette haar fiets overeind en haar tas ernaast. ‘Niemand zal het je kwalijk nemen als je te laat komt omdat je gevallen bent op de fiets.’

‘Auuw, Ik kan niet opstaan.’ Ze huilde nog steeds, de tranen rolden over haar wangen en ze zat als een soort zoutzak op het fietspad. Je hebt van die mensen die helemaal stil vallen als het misgaat en zich overgeven aan het noodlot. ‘Kom, geef me je hand, we gaan toch proberen op te staan, want we moeten weten of je op je knie kan staan.’ Ik moest al mijn gewicht gebruiken om haar overeind te trekken op het gladde fietspad. Toen ze eenmaal stond, werd het huilen minder. Ze begon met haar vieze handen, haar tranen met de doorgelopen mascara weg te vegen, maar er kwamen nog wel nieuwe tranen. Ze had een mooi, beschaafd gezicht met prikkelende sproeten.

‘Ik was net zo blij dat de sneeuw weg was.’ Jengelde ze nog een beetje na.

‘Misschien moet je vragen of je hier bij deze garage even je handen mag wassen.’ Ze probeerde een beetje wankel haar knie te belasten.

‘Nee, ik ga maar verder naar het kinderdagverblijf. Hartelijk dank voor de hulp.’

Ik had haar natuurlijk puur invoelend, moederlijk, als een gentleman moeten benaderen en niet corrigerend vaderlijk. Maar ja, wij mannen zijn het natuurlijk inmiddels ook een beetje verleerd. Voor het plaatje bij dit stukje zocht ik op het internet op trefwoorden als ‘lady in distress’, ‘vrouw in nood’, ‘hoffelijkheid’ en ‘gentleman’, maar vond nauwelijks afbeeldingen daarvan. Hoffelijkheid, een vrouw helpen met autopech, het wordt nog steeds van ons verwacht, maar er is geen waardering meer voor. We hebben het maar gewoon te doen.

Dylan & Arie Women Inc. the day after the day after. Poepoe, ff bijkomen van een een heftige, maar ook inspirerende avond waarop onder het thema ‘Was will der Man?’ schrijver en publicist Dylan van Rijsbergen het eerste exemplaar van zijn boek Het Onbehagen van de MAN overhandigde aan Arie Boomsma (die dus niet de avond presenteerde zoals ik eerder meldde). Ik zal binnenkort een uitgebreide reactie geven op dit boek, maar voor nu volsta ik met de mededeling dat tijdens deze avond bleek dat Dylan het vermeende onbehagen maar onzin vindt en de feminisering als een zegen omarmt.

Heftig was meteen de openingsdiscussie met de stugge conservatief Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie en schrijver van het prachtige boek ‘Geografie van Goed en Kwaad’. Dylan hangt een flink deel van zijn boek op aan Kinnegings ideeën over hoe man en vrouw met elkaar moeten omgaan. Kinneging deed tijdens het debat weinig anders dan het verschil tussen MAN en vrouw illustreren op basis van de meest aansprekende voorbeelden uit de dagelijks groeiende berg recente wetenschappelijke onderzoeken naar de biologische en biochemische verschillen tussen man en vrouw. Het gedeelte van de hersenen dat zich met sex bezig houdt, is bij de man gemiddeld 20 keer zo groot als bij de vrouw. Ook de hoeveelheid testosteron die de man produceert is gemiddeld vele tientallen malen groter dan die van de vrouw.

De kern van de controverse is natuurlijk dat in een feministische of gefeminiseerde samenleving van mannen verwacht wordt ze hun biologische en biochemische geïnitieerde gedrag negeren en onderdrukken, terwijl het biologische en biochemische geïnitieerde gedrag van vrouwen geen strobreed in de weg wordt gelegd. De vraag is natuurlijk of het mogelijk is om biochemisch gestuurd gedrag te onderdrukken en zo ja, wat het deze mannen die hun testosteroniale gedrag voortdurend (moeten) onderdrukken, kost om dat te doen. Je hoeft geen Freudiaan te zijn om je te kunnen voorstellen dat er zich dan een onbehagen opbouwt, dat, als de vlam in de pan slaat, een destructieve uitweg kan zoeken. Relevant is ook de vraag wat het, in het verlengde daarvan, de samenleving kost. Dat het niet goed gaat met jongens op alle niveaus van het onderwijs, heeft zeer waarschijnlijk te maken met de systematische onderdrukking van het natuurlijke testosteroniale gedrag van jongens.

En ja, Dylan, als je als man laag scoort op de testosteron-meter, dan heb je hier natuurlijk niet zoveel last van.

(vervolg verslag Women Inc. hierboven)

Get Microsoft Silverlight

Het is vooral voor de mensen in mijn directe omgeving beter dat ik mijn testosteroniale ongeduld over de feminisering IN het kastje van de TV spui, dan er VOOR. Heb al veel positieve reacties gehad.

10 ways to come clean to your wife

Vruchtbaarheidstoerisme

Gepubliceerd onder feminisering, jeugd, liefde, vrouwen | Reageren uitgeschakeld

Een wonderlijk bericht in Trouw vandaag. Het blijkt dat meer dan 25 duizend Europese vrouwen per jaar de wereld af reizen om kunstmatig bevrucht te worden. IVF is natuurlijk niets nieuws. De boodschap van dit artikel is dat zoveel vrouwen de behandeling niet in eigen land kunnen of willen ondergaan en dat het reizen extra stress en dus medische risico’s met zich meebrengt. Maar doordat de opstellers van het bericht de motivatie van verschillende groepen vrouwen vermeldt (Franse lesbiennes en alleenstaande moeders hebben geen toegang tot donorzaad, Britse vrouwen vinden de behandeling in eigen land te duur en Nederlandse vrouwen omzeilen de leeftijdsgrens van 42 jaar en België is geliefd omdat donoren daar nog anoniem zijn) krijg je onder het artikel overwegende afkeurende reacties op deze motivaties vooral omdat deze vrouwen egoïstisch zouden zijn. Hoewel er natuurlijk ook heel veel getrouwde stellen zijn die geen kinderen kunnen krijgen (voor hen is de behandeling natuurlijk uitgevonden), kun je inderdaad vraagtekens stellen bij bovengenoemde vrouwen die op basis van deze motivaties kunstmatig bevrucht willen worden. Vooral omdat het de afgelopen tien, vijftien jaar heel duidelijk is geworden dat kinderen een diepgeworteld verlangen hebben om hun biologische oorsprong te kennen. Het weerhoudt deze vrouwen er niet van om de wereld af te reizen en zich te laten insemineren met anoniem donorzaad.

Volgende Pagina →