Naar aanleiding van deze uitspraken voelde de allerhoogste baas van de rechtsprekende macht, de president van de hoge raad de heer Geert Corstens zich geroepen om naar het programma Buitenhof te komen en indirect Wilders te waarschuwen dat zijn uitlatingen en gedrag ‘ondermijnend’ zijn voor de rechtspraak. Vooral ook, vindt Corstens, omdat Wilders lid van de Tweede Kamer, de wetgevende macht, is.

Ik ben geen jurist of staatsrechtdeskundige maar het lijkt mij vreemd en misplaatst dat de president van de hoge raad zich publiekelijk mengt in een individuele zaak, laat staan een zaak tegen een individueel Tweede Kamerlid. Ook al omdat het denkbaar is dat de zaak Wilders ooit bij hem terecht komt. Het is misplaatst en onkies dat de hoogste baas van de rechtspraak in Nederland de verdachte Wilders beperkingen wil opleggen in zijn verdediging. Wilders kan, zeker in deze zaak, niet zijn politieke opvattingen scheiden van zijn privéleven (zo hij dat al heeft).

Corstens wenst te allen tijde van iedereen een respectvolle benadering van de rechtsspraak. Corstens reageert vooral op de volgende uitspraak van Wilders: ‘Als ik niet zou worden vrijgesproken dan hebben miljoenen mensen denk ik terecht geen vertrouwen meer in de rechtelijke macht in Nederland. Ik hoop dat dat niet gebeurt, want ik kan die mensen dan niet meer ongelijk geven als zij een bijl zetten aan de wortel van de onafhankelijke rechtspraak.’ (Nieuwsuur, 14 oktober 2010). Corstens in Buitenhof: ‘Daar moet ik ernstig bezwaar tegen maken. Hij (Wilders) mag dat zeggen, maar het werkt zeer ondermijnend in het vertrouwen van de mensen in de rechterlijke macht.’

Dit is natuurlijk absurd en veel te makkelijk! Alsof Wilders in zijn eentje het hele imago van de rechterlijke macht kan maken en breken, alsof er niet sowieso heel veel mensen zijn die anno 2010 geen of weinig vertrouwen in de rechterlijke macht hebben, alsof er niet altijd een groep mensen is die geen of weinig vertrouwen hebben, en last but not least alsof de rechterlijke macht niet zelf regelmatig, ook in deze zaak weer, laat zien niet over voldoende onafhankelijkheid en kwaliteit te beschikken. Als de rechterlijke macht, bij monde van Corstens, respect wil van Wilders dan hadden ze deze moeilijke, politieke zaak misschien nooit moeten beginnen, maar op zijn minst hadden ze moeten zorgen dat werkelijk alles tot in de puntjes perfect in orde was, niet alleen juridisch, maar ook publicitair. Dat alleen de allerbeste, meest onafhankelijke, vrije geesten onder hun juristen deze zaak zouden aanpakken. Door dit niet te doen te doen, door zoveel fouten te maken en de schijn van partijdigheid op je te laden, heeft de rechterlijke macht zichzelf ondermijnd. Iedereen wist dat alle ogen van Nederland op deze zaak zouden zijn gericht! En de advocaten van de benadeelden werkten natuurlijk ook al niet mee.

Als ik naar het zalvende, zeer redelijk en gezaghebbend klinkende, maar toch ook defensieve betoog van Corstens luister, dan bekruipt mij een zeer sterk déja vu gevoel waarin het gezag zich beroept op zijn gezag, terwijl het door critici met steeds meer succes wordt aangevallen. Het gezag vol blijft houden dat de boodschapper van de kritiek en het slechte nieuws het probleem is. Het is precies zo gegaan met het blunderende en manipulerende klimaatpanel IPCC waar we nu terecht NIETS meer van horen. Maar de wereld kan wel zonder de propaganda van het IPCC, maar niet zonder een goed functionerend rechtssysteem.

Delen/Bookmark

Ook de vijfde dag van de rechtszaak tegen Wilders bevestigt in toenemende het beeld dat het proces tegen Wilders een schertsvertoning is. Eindelijk kwamen dan de ‘benadeelden’ (blijkbaar durfde het hof het woord ‘slachtoffer’ niet te gebruiken) aan het woord. Deze mensen menen schade te hebben geleden, zoals ‘gederfd levensgenot’, door de uitspraken van Wilders. De twee ‘benadeelden’ die in dit filmpje van RTL Nieuws aan bod komen, komen met ronduit lachwekkende en volstrekt ongeloofwaardige verhalen.

Mohammed Rabbae vertelt over de Marokkaans-Nederlandse ‘zoon van vriend’, die na een spreekbeurt op school over de Holocaust, zegt: ‘Het is heel erg wat Hitler met de Joden heeft gedaan. Is Wilders eigenlijk ook dat van plan soms met ons?’

Een beeldschone, zeer goed Nederlands sprekende, Marokkaans-Nederlandse studente Naoul Abaida (duidelijk een slachtoffertype dat ‘s nachts wakker ligt van Wilders praktijken!) komt vervolgens met een schokkend relaas van wat ze allemaal meegemaakt heeft sinds Adolf Wilders de politieke arena domineert.

“Het is NIEUW dat mij op een sollicitatie wordt gevraagd of ik mannen wel een hand geef.

Het is NIEUW dat mij wordt tegengeworpen op een borrel, als ik een drankje afsla vanwege de vastenmaand van de ramadan, dat ik als hoger opgeleid meisje toch niet in deze onzin hoor te geloven.

Het is NIEUW dat studentes met hoofddoeken bij het vragen naar de weg in een universiteit automatisch worden verwezen naar het schoonmaakhok.

Het is NIEUW dat mijn neefje geen stageplek kan vinden.

Het is NIEUW dat steeds meer moslims overwegen om Nederland te verlaten”

Volgens deze bijna afgestudeerde moslima komen al deze voorbeelden (waarvan ze alleen de eerste twee zelf kan hebben meegemaakt!) direct door het optreden van Wilders.

Ongelooflijk! Dit is dan waarmee advocaat Gerard Spong denkt dat het gerechtshof Wilders een straf zal kunnen opleggen. Dit is dan waarmee hij het hof heeft kunnen overtuigen om tegen de wens van het Openbaar Ministerie in  toch tot vervolging over te gaan. Ik ben geen jurist maar ik schoot toch echt in de lach bij deze ‘dramatische verhalen van geleden schade’. Het lijkt mij voor het hof heel lastig om dit als werkelijk geleden schade te erkennen, laat staan dat dit exclusief alleen aan Wilders kan worden toegeschreven. Dit soort ‘vervelende’ dingen maken ONZE katholieken, onze protestanten, onze homo’s, onze gebedsgenezers, onze PVV en VVD stemmers, onze hardrijders, onze vuilnisophalers, onze rokers, onze macho’s en zo nog 1000 andere onzen, al tientallen jaren en nog steeds dagelijks mee, zonder dat ze er een rechtszaak van WILLEN maken. Niks NIEUW, heel OUD! Welcome to the real world! Zo (hard, cynisch, humoristisch) gaan wij in het democratische Nederland met elkaar om en iedereen die dat accepteert, hoort er bij.

De slachtoffer-industrie van Gerard Spong en René Danen van Nederland Bekent Kleur, (‘als een meisje nee zegt, dan bedoelt ze ook nee’) heeft zich nu definitief zó belachelijk gemaakt, dat het einde ervan eindelijk in zicht komt. Het hele proces lijkt op zeer slecht cabaret en blijkt nooit kans van slagen te hebben gehad. En nu zijn er ook nog kleine etterige media die dat al dan niet fijntjes inwrijven. Dit is bijna een anti-climax.

O ja, mijn neef kan ook geen stageplek vinden!

PS: superieur hoe Wilders de ‘benadeelden’ recht aan kijkt en nagenoeg geen emotie toont. Niet in negatieve zin, maar ook niet in positieve zin. Als je er goed over nadenkt dan kun je het niet absurder bedenken: hier zit een man die nog niet eens naar het toilet kan gaan zonder beveiligers, omdat hij ernstig bedreigd wordt door radicale moslims, die moet luisteren naar het zielige ‘schade’ verhaal van een beeldschone, intelligente Marokkaans-Nederlandse, die nog nooit tegenslag in haar leven heeft gehad en die alles op een presenteerblaadje heeft gekregen. Wilders strijdt tegen de ideologie van de Islam, maar we hebben nog nooit één klagend woord van hemzelf gehoord over de manier waarop hij om die reden zijn leven moet leiden. Mannelijke moed en het vermogen om af te zien en je te beheersen, versus vrouwelijke verwendheid en het vermogen om ongebreideld te klagen en te zeuren over futiliteiten.

Heel af en toe gaan de wenkbrauwen van Wilders een klein stukje omhoog. Dit in tegenstelling tot zijn raadsman Moszkowicz, die zijn ongeduld en afkeer niet kan verbergen. Een mooi contrast, het is duidelijk wie de king is. Gedaagde IN control, advocaat niet. Mooi schouwspel. Wilders beheerst zich en straalt uit dat hij pal staat voor de vrijheid van meningsuiting en het daarbij behorende principe van hoor en wederhoor, en dat hij het publiek zelf wil laten oordelen.

Delen/Bookmark

‘Als je in Nederland als ondernemer mislukt ben je een looser en als je slaagt ben je een zakkenvuller.’

Erik De Vlieger was in 2004 als zakenman on top of the world (140 in de Quote 500), maar werd in januari 2005 gearresteerd op verdenking van afpersing en bedreiging. Een jaar geleden eiste het openbaar ministerie dan eindelijk 1 jaar VOORWAARDELIJK en 240 UUR TAAKSTRAF, maar De Vlieger werd vrijgesproken.  Het OM zei toen, een jaar geleden dus, dat ze waarschijnlijk in hoger beroep zou gaan, maar De Vlieger zit nog steeds te wachten op de beslissing.

Kijk dat kan dus niet. Het is heel goed mogelijk dat De Vlieger inderdaad de verkeerde vrienden had en dat hij toch schuldig is, maar het kan evengoed zijn dat hij ECHT ONschuldig is. Het punt is, het doet er niet meer toe. We leven in een rechtstaat en als de rechter iemand vrijspreekt heeft deze persoon er recht op om ook daadwerkelijk VRIJGESPROKEN te worden.  Om na de doorstane ellende ook gewoon weer een nieuwe start te maken met zijn (zakelijke) leven. Maar ons openbaar ministerie laat dus graag DE VEROORDELING als een zwaard van Damocles boven het hoofd van een verdachte hangen, ook als hij VRIJGESPROKEN is. Daarmee functioneert OM als een jaloerse echtgenote die na dat ene slippertje wel ZEGT dat ze je vergeeft, maar je in werkelijkheid altijd zal doen laten lijden voor die ene misstap.

Intussen gaat De Vlieger liever vijf keer per week naar het strand, dan dat hij zich nog uitslooft voor een land dat hem zo behandelt. Weer een Ondernemer minder in Nederland. Hij zal niet de laatste zijn.

Delen/Bookmark

De SP van Agnes Kant heeft een onderzoek laten uitvoeren onder 8500 politieagenten in Nederland en mocht daar gisteren in Nova een fijn debatje aan wijden met Leon Kuijs de voorzitter van de raad van hoofdcommissarissen. De resultaten, zowel van het onderzoek, als het debatje zijn even verbijsterend als pijnlijk.

Het onderzoek.

91% van de agenten vindt dat de politiek, en 66% vindt dat de korpsleiding te weinig weet van wat er speelt op de werkvloer. Kern van het probleem is dat de gemiddelde agent weer de ouderwetse oom agent wil zijn die de mensen in de buurt concreet helpt en kent, maar daar de kans niet voor krijgt door toenemende bureaucratie en vooral door de verplichte quota om bonnen te schrijven. Het zorgt ervoor dat bijna 40% van de agenten twijfelt of ze nog wel lang bij de politie willen blijven werken. En nou mag u van mij helemaal zelf inschatten welk type agent tot die 40% hoort die zich steeds minder thuis voelt bij de politie: de ouderwetse autoritaire diender uitgerust met een stevig karakter en een goede ‘schop onder je kont’ in zijn benen of de nieuwerwetse overlegmuts die graag bonnen uitdeelt en proces verbaaltjes typt achter haar/zijn bureau? Met andere woorden het is ook duidelijk welke soort agent de komende tijd nog meer het gezicht van de politie zal bepalen. Wat dat betreft sprak het optreden van de twee vertegenwoordigers van de politie in de uitzending van Nova boekdelen.

Nova debat en reportage.

Frank Giltay, een stoere en zelfverzekerde kerel van de samenwerkende ondernemingsraden van de politiecorpsen: “Op het moment dat de politie door het landelijk overleg wordt aangestuurd op harde cijfers, en dan heb ik het over bonnen schrijven en het aanleveren van verdachten aan het Openbaar Ministerie, dan gaat dat tenminste ten koste van het contact dat de politie heeft met de burgers die hij graag wil helpen. Op het moment dat je wegloopt uit de buurt, krijg je minder begrip. Terecht gaat de burger zeggen: in de wijk zie ik ze niet meer, maar als ik 2 km te hard rijd, dan krijg ik een bekeuring.” Viola, I rest my case, een belangrijke agent zegt het zelf.

Nee dan Leon Kuijs, voorzitter van de raad van hoofdcommissarissen, dus de belangrijkste politieagent van Nederland. Hoewel het debat verre van fel was, had ik het gevoel dat hij ieder moment in huilen kon uitbarsten, onder de uitroep: ‘ik weet het ook niet meer!!!’ Ik heb erg mijn best gedaan, maar ik bleef een man zien die bloednerveus en doodsbang was voor de onervaren presentator van Nova en een rustige Agens Kant, die sinds haar laatste agressieve publieke optreden na de Europese verkiezingen retalin heeft voorgeschreven gekregen. “Wij moeten zo’n beetje heel Nederland informeren op het moment dat we iemand aanhouden, jankte hij, opdat de hulpverleners, het bestuur en het openbaar ministerie hun werk kunnen doen.” Doe er dan wat aan, vergadermuts! Sla met je vuist op tafel. DOE IETS!

Het zal niet gebeuren deze Leon Kuijs is het prototype van de gefeminiseerde flopman, zonder leiderschapkwaliteiten, zonder analytisch vermogen, zonder het vermogen om prioriteiten te kunnen stellen. En als zo’n watje zo ver gekomen is, dan voorspelt dat niet veel goeds voor de nabije toekomst.

Delen/Bookmark

Ach waar zijn toch die goede oude tijden van mannelijke avonturen en heldhaftigheid op zee (en in de haven niet te vergeten) gebleven? Inclusief het kielhalen van piraten. Waar is toch die VOC mentaliteit waar Balkenende ooit zo aandoenlijk naar terug verlangde. Al maanden verbaas ik mij over de WERELDWIJDE SOFTHEID en gefeminiseerde ONMACHT om het ‘probleem’ van de Somalische piraten op te lossen. Kunnen we dan met al onze (kern)wapens en vliegdekschepen echt helemaal NIKS meer?

Ik zeg: Bootje lek schieten, piraatjes opvissen en vervolgens op het strand van Mozambique of Oman (afhankelijk van welke kant je opvaart) weer uit de boot kwakken. Is dat nou echt zo moeilijk? Ja dat is moeilijk, want de Nederlandse wapenwet verbiedt namelijk wapens op schepen, ook als er een lading olie van tig miljoen aan boord is en de de complete kust van Afrika ermee vervuild kan worden. ‘Een korpschef kan, in geval van piraterij, verlof verlenen voor één vuurwapen’, aldus Fred van Zeijl van de Koninklijke Vereniging van Nederlandse Reders.

Muts van Middelkoop van Defensie weigert mariniers toe te staan, waardoor de rederijen in arrenmoede zich tot ‘het geluidskanon’ wenden of ‘zeep op het dek’. Ja dat zal de kamikazes die liever hun hele leven in een Nederlandse cel zitten dan terug te moeten naar Somalië afschrikken. Het is natuurlijk ook zielig allemaal. Heel erg zielig.

Delen/Bookmark

Aan de andere kant toonde Zembla in de uitzending Moord, doodslag, taakstraf (14 okt 2007) aan dat veroordeelde plegers van ernstige zeden of geweldsdelicten, poging tot doodslag, VAAK, en zaken met zedenmisdrijven met kinderen, pedofilie, kinderporno BIJNA ALTIJD met taakstraffen worden afgedaan.

Dus aan de ene kant spaart men cellen uit door taakstraffen op te leggen aan plegers van ernstige zeden en geweldsdelicten, waar dan kinderen en jongvolwassenen met psychische problemen kunnen worden in gestopt, omdat de overheid, die tientallen miljarden beschikbaar stelt aan wanpresterende banken, TE BEROERD is om extra jeugdzorg instellingen te creëren.

Een overheid die ook zelfs maar de schijn van deze tegenstrijdigheid tussen recht en onrecht laat ontstaan, is een ongeloofwaardige overheid die niet meer weet hoe zij prioriteiten moet stellen, is een overheid die de greep op zaken is verloren omdat haar Vrouwe Justita goed en kwaad niet meer uit elkaar kan houden. Morgen zal het moralistenduo CDA minister Hirsh Ballin van Justitie en CU minister Rouvoet van Jeugd en Gezin samen beterschap beloven, terwijl er niets verandert.

(En dan heb ik het nog niet eens over de veelplegers die ik ook in mijn stuk over ‘de ondraaglijke feminisering’ (11 okt 2008) opvoer. Hoezo gefeminiseerd rechtssysteem in NL?)

Delen/Bookmark

Op woensdag 6 februari 2008 diende Marianne Thieme, fractieleider van de Partij voor de Dieren, een motie in waarin ze een verbod eiste op de vissenkom. De goudvis zou in zo’n kom geen andere keuze hebben dan rondjes zwemmen. En dat is zielig. De Tweede Kamer vergaderde anderhalf uur over de motie, waarna die werd verworpen.

Tienermeisjesromantiek in de Tweede Kamer

Voor mij was dit een verontrustend dieptepunt in de toch al weinig florissante recente parlementaire geschiedenis. Mensen die menen te weten wat goudvissen denken en prettig vinden en die zichzelf gemachtigd voelen om namens de Nederlandse goudvissen op te treden, horen in mijn ogen niet thuis in de Tweede Kamer – het hoogste orgaan van ons land. En het verontrust mij dat parlementaire journalisten en collega-politici de Partij voor de Dieren schaapachtig gedogen of zelfs lof toezwaaien.

De combinatie van het tienermeisjesachtige mededogen met zielige diertjes en het gedogen daarvan in de Tweede Kamer toont aan dat de feminisering een nieuwe variant heeft gekregen. Vrouwelijke kernwaarden als ’gevoel’, ’mededogen’ en ’idealisme’ zijn dominant geworden in de politiek-maatschappelijke werkelijkheid.

Natuurlijk zijn die feminiene waarden er altijd geweest. Maar tot de flowerpowerrevolutie van de jaren zestig domineerden in de buitenwereld mannelijke kernwaarden als ’verstand’ en ’realisme’. Die leidden tot competitie en ongelijkheid. Daardoor konden in de afgelopen eeuwen geniale denkers, wetenschappers, uitvinders en kunstenaars tot bloei komen – wat weer leidde tot de dominantie van de westerse cultuur.

In de rauwe praktijk van het organiseren van de buitenwereld heb je nu eenmaal niet zoveel aan het idee hoe de wereld er idealiter zou moeten uitzien. En individueel mededogen is een slechte basis voor beleid. Het falen van vijfendertig jaar ontwikkelingshulp in Afrika – terwijl het Westen daar meer dan twee duizend miljard euro heeft ingepompt – is misschien wel het sprekendste bewijs hiervan. En dit falen wordt erkend noch opgelost. Darfur is allang opgegeven.

Oriëntatie op ‘zwak en zielig’

’Gevoel’ en ’idealisme’ leiden tot slecht leiderschap, tot een afname van het vermogen om prioriteiten te stellen en keuzes te maken, om problemen te analyseren en op te lossen. Onderhuidse chaos, bestuurlijke verlamming en maatschappelijke stilstand zijn het resultaat als gevoel en idealisme domineren. Je ziet het aan de files in Nederland (zijn files nu goed of slecht voor het milieu?), je ziet het aan de wachtlijsten die in de Randstad overal en voor alles bestaan. Nederland is de onbetwiste en absolute wereldkampioen wachtlijsten.

De oriëntatie op ’zwak en zielig’ is in de organisatie van de grotemensenwereld onwerkbaar. Waarom? Omdat zieligheid een subjectief, relatief en dus een onverzadigbaar begrip is. De een heeft medelijden met een goudvis, de ander met een belasting betalende ouder die twee keer per dag een uur in de file moet staan, terwijl hij liever zijn kinderen een verhaaltje voorleest over een doorgedraaide goudvis.

Een goed voorbeeld van hoe de obsessie met ’zwak en zielig’ prioriteiten ondermijnt is het geduld waarmee de rechterlijke macht elk verhaal van elke individuele klager aanhoort. Met als gevolg eindeloze bodemprocedures die grote projecten jarenlang kunnen tegenhouden. Deze procedures worden dikwijls misbruikt door mensen of instellingen met dubbele agenda’s. En niemand trekt lering uit het feit dat die grote projecten uiteindelijk bijna altijd toch doorgaan, maar dan jaren later en vele malen duurder. Wie wordt daar gelukkig van? En wat is er dan bereikt?

Als er één zielig geval is opgelost, dan duikt er altijd meteen weer een nieuw zielig geval op, zoals de opkomst van de Partij voor de Dieren aantoont. Het is in dit verband misschien niet toevallig dat de partij in dezelfde periode het licht zag dat – mede door de aanslagen op de Twin Towers en het optreden van Pim Fortuyn – de islamitische medeburgers definitief hun hulpbehoevende onschuld verloren. Zij kunnen tegenwoordig heel goed voor zichzelf zorgen.

De partij van Marianne Thieme – opgericht in het jaar dat Fortuyn werd vermoord door een dierenrechtenactivist, die zei gedreven te zijn door mededogen voor de zwakkeren – heeft een compleet nieuwe, bijna per definitie irrationele wereld van mededogen aangeboord. Aangezien dieren niet kunnen duidelijk maken dat ze niet gediend zijn van menselijk mededogen, kunnen de idealistische dierenvrienden de grotemensenwereld oneindig lastigvallen.

Zwak en zielig zijn emotionele categorieën met een open einde. Daarom zijn ze ongeschikt voor de organisatie van de buitenwereld. Ze kennen geen rationeel gefundeerde langetermijnvisie, geen stappenplan met meetbare tussendoelen en dus ook geen sluitende begroting. En behalve de al genoemde ontwikkelingshulp zijn er nog meer dossiers die dit laten zien: de immigratiepolitiek (de eerste berichten over 26.000 nieuwe zielige gezichten duiken alweer op), de onderwijsvernieuwing, de draaideurcriminelen, maar ook de manier waarop de VS en Europa op dit moment aan symptoombestrijding doen door onvoorstelbare sommen geld tegen de kredietcrisis aan te gooien – zonder een duidelijke analyse of een welomschreven plan. Het komt op mij als nieuwsconsument niet erg rationeel en analytisch over. De ooit zo machtig gewaande bankwereld, blijkt niet over leiders en ‘topmensen’ te beschikken.

Oriëntatie op gelijkheid

Misschien nog wel verlammender dan de oriëntatie op mededogen is de oriëntatie op ’gelijkheid’ tussen man en vrouw. Ook die is onverzadigbaar en dus onwerkbaar. Natuurlijk, in tegenstelling tot ’mededogen’ is ’gelijkheid’ wél een objectief begrip. Maar in dit geval is juist dat de reden waarom het streven onbereikbaar is. Het gelijk willen schakelen van twee fenomenen die elkaars dialectische tegendeel zijn – ’man en vrouw’ of ’mens en dier’ – kan op de lange termijn alleen maar frustratie oproepen.

Feministen zeggen: we zullen niet rusten tot man en vrouw gelijk zijn. En ze blijven dit volhouden, ondanks het toenemende wetenschappelijke bewijs van de evolutionaire, hormonale, psychologische én neurologische verschillen tussen man en vrouw. ’Gelijkheid’ is een typisch vrouwelijk, idealistisch, irrationeel streven. In een gefeminiseerde samenleving zal niemand ooit tevreden zijn. Ziedaar de bron van veel onbehagen in het Nederland van de eenentwintigste eeuw.

In onze gefeminiseerde samenleving wordt de man voortdurend ontmoedigd om datgene te doen waarin hij goed is: (daad)kracht tonen, eigen verantwoordelijkheid nemen, leiderschap laten zien in crisissituaties, de competitie aangaan, rationeel en realistisch handelen, kwantificeerbare doelen nastreven, grenzen stellen, keuzes maken. Al deze typisch mannelijke eigenschappen, die noodzakelijk zijn om de buitenwereld te organiseren, staan op dit moment in een kwade reuk. Voor een deel is deze mannelijke ambitie al verdampt, voor een ander deel smeult ze als een veenbrand onder de oppervlakte. Maar dat deze masculiene waarden zo in het ongerede zijn geraakt, is hoe dan ook zonde, is verspilling van energie en van kwaliteit.

Het is hoog tijd dat we de idealistische, maar onvruchtbare logica van de gelijkheid vervangen door de realistische én vruchtbare dialectiek van het verschil.

Zonder realisme komen idealen niet dichterbij

In de westerse geschiedenis zijn briljante en geniale mannen, met vallen en opstaan, bereid geweest en in staat gebleken om een behoorlijk deel van de vrouwelijke oriëntatie op gelijkheid en mededogen, te organiseren en betaalbaar te maken. Gelijkheid en mededogen werden, na de val van de Muur en het Russische en het Chinese staatscommunisme, een bijproduct van welvaart en democratie.

De beste garantie voor zoveel mogelijk gelijkheid en voor zoveel mogelijk mededogen, ook met dieren, is een gezonde, daadkrachtige democratie en een welvarende economie. Als er in Nederland plotseling hongersnood zou uitbreken, dan zouden wij, net als de hongerende Afrikanen in het Zimbabwe van Mugabe, alle levende, en ook de met uitsterven bedreigde dieren, meteen opeten. Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral.

De opinie- en beleidsbepalers van de sekseneutrale samenleving zijn volstrekt onmachtig om deze wederzijdse afhankelijkheid tussen idealisme en realisme in de praktijk te erkennen, terwijl de kiezer zich hier allang bij heeft neergelegd. Er is kwaliteit en leiderschap nodig om het linkse idealisme te vertalen naar deze tijd. Labourleider Tony Blair was daartoe in staat. Wouter Bos, bewonderaar van Blair, is daartoe – ondanks zijn ferme optreden in de huidige kredietcrisis – niet in staat gebleken. Hij is te gefeminiseerd om de Derde Weg, die nota bene al bestaat en ooit zelfs door partijgenoot Wim Kok begonnen is, op politiek-bestuurlijk niveau vorm te geven. Dat is zwak. Terwijl er gigantische problemen op ons afkomen, weigert de PvdA, met de hete adem van de SP in de nek, mee te gaan met de tijd.

Het probleem is niet dat onze cultuur een oriëntatie op gelijkheid en mededogen kent – nogmaals, die hebben we altijd gehad. Het probleem is dat die oriëntatie in de buitenwereld dominant is geworden. Het irrationele, tegenstrijdige en onverzadigbare vrouwelijke mededogen wordt op bestuurlijk niveau niet meer getemperd door wijze, rationele, en realistische leiders – zie de vissenkommotie.

Ieder weldenkend mens snapt dat de Tweede Kamer, het hoogste politieke orgaan, zich niet met élke zorg van élke Nederlander kan bezighouden. Ieder weldenkend mens begrijpt dat er een kader van rationele en realistische argumenten zal moeten zijn dat onderscheid maakt tussen zin en onzin, tussen belangrijk en onbelangrijk.

Vissenkommotie

Toen Marianne Thieme geconfronteerd werd met kritiek op haar vissenkommotie, beweerde ze dat het ’flauw’ was van de media om daarop in te springen. De Partij voor de Dieren wilde immers „geen one issue-partij zijn”. Maar dat is nu precies het probleem. Wás de partij maar een one issue-partij. Had ze maar gekozen voor één sterk punt, waarvoor misschien een redelijke meerderheid is te vinden. Bijvoorbeeld voor het promoten van de biologisch-dynamische landbouw en veeteelt, waar een wereld te winnen valt. Dan was er tenminste nog sprake geweest van enige rationaliteit en enig realisme.

Wie het warrige en totaal niet onderbouwde verkiezingsprogramma leest van de Partij voor de Dieren begrijpt dat zij de komende jaren nog vele vissenkommoties in petto heeft. Marianne Thieme gelooft in een dierenleedloos Utopia dat bestaat binnen, buiten, naast (dat wordt niet duidelijk) een mensenleedloos Utopia. De motor van de geschiedenis zal, vanaf nu, de strijd zijn voor de rechten van het dier, gevoerd door de goede mensen die dieren vertegenwoordigen. „Daartoe is een beschavingsoffensief noodzakelijk dat vergelijkbaar is met de strijd van weleer tegen de onderdrukking van vrouwen, kinderen en slaven.”

De dierenrechten moeten worden vastgelegd in de Grondwet, in een zelfstandige dierenbeschermingswet, in een „soortgelijk artikel in een nieuw verdrag of Europese Grondwet”. En er moet een ’Universele Verklaring van de Verenigde Naties inzake de Rechten van Dieren’ komen. Voor minder doet Thieme het niet. Zij zal, gecoacht door haar geestelijk vader en medezevendedagadventist Niko Koffeman, ons blijven achtervolgen.

Yin en Yang

Iedere persoonlijkheid, man of vrouw, bestaat uit een mix van vrouwelijke en mannelijke waarden. Ieder mens kent het verschil tussen rationeel en emotioneel handelen. Zowel mannen als vrouwen behoren het één te reserveren voor de binnenwereld en het ander voor de buitenwereld. Ieder weldenkend mens zou moeten erkennen dat de manier waarop emoties tegenwoordig de boventoon voeren in de media, in de wereldpolitiek, in het bankwezen zelfs, tot steeds meer onbehagen en chaos leidt. Van mij mag het hele kabinet en de hele kamer tot de laatste ‘man’ vrouw zijn, als ze maar over de rationele en realistische kwaliteiten beschikken die het bestuur van ons land vergt. Het gaat hier dus niet over ‘mannen’ versus ‘vrouwen’, maar over ‘verstand’ versus ‘gevoel’, over ‘realisme’ versus ‘idealisme’ en over de geschiktheid van die, stuk voor stuk positieve menselijke waarden in de verschillende domeinen van de samenleving.

Ik roep de Partij voor de Dieren, maar ook alle andere doorgefeminiseerde bestuurders en politici op om tot inkeer te komen. Ik vraag ze hun obsessie met gelijkheid en mededogen te relativeren en te reserveren voor de binnenwereld van de liefde. Mededogen en gelijkheid moeten regeren in onze harten, in onze huizen, in onze slaapkamers. Aan de irrationele wildgroei ervan in de buitenwereld moet hoognodig een einde komen.

Voor de oorspronkelijke publicatie in Trouw, Letter & Geest, 11 oktober: Klik hier.

Delen/Bookmark