|
|
jun
8
Sexe-neutraal paspoort
Gepubliceerd onder economie, feminisering, hysterie, politiek, wereldpolitiek | 2 Reacties
Dat de PvdA dik verloren heeft in de Europese verkiezing kan ook wel iets te maken hebben met de supermuts die ze heel sociaal en democratisch de Europese arena in wilden sturen. PvdA lijsttrekker Thijs Berman vindt namelijk, in een interview op de site van de GayKrant, ‘dat het paspoort sexe-neutraal moet worden’, omdat de toevoeging man of vrouw ’19e eeuws’ is en ‘niets meer toevoegt nu er zoveel moderne ID-technieken zijn. Wél is het zeer kwetsend voor transgenders’.
Dat er steeds meer mensen zijn die niet meer normaal kunnen nadenken, die een hysterische obsessie hebben met de meest zeldzame pathologische minderheden, dat verontrust mij al enige tijd, maar dat de top van een PvdA met droge ogen dit soort mafkezen als LIJSTTREKKER Europa in stuurt en dan ook nog denkt daarmee stemmen te winnen, dát is pas echt scary.
“Berman wil zich de komende periode optimaal inzetten om relatierechten voor homoparen in de gehele EU erkend te krijgen. ” Ik ben lid van de Lesbian, Gay, Bisexual and Transgender Rights Group van het EP en weet hoe belangrijk gelijke behandeling is.”
Ze zien ons aankomen in Polen. Kijk, dit soort bemoeizucht, deze inmenging in andermans binnenlandse politiek en nationale cultuur, dat is nu precies de anti-reclame voor Europa, waar de tegenpartijen dankbaar gebruik van maken. En de gevestigde pro-partijen breken zich maar het hoofd hoe het toch komt dat er steeds meer verzet komt tegen Europa. De PvdA is de weg kwijt en wordt geleid door mensen die geen oren en ogen meer hebben, die de tijdgeest niet meer snappen, en last but not least: geen idee meer hebben wat politiek is en hoe de macht werkt. Opdoeken die handel en ons niet meer lastig vallen met dit soort bullshit.
Update: Woutertje Bos is lekker bezig. Achteraf vond hij Thijs Berman niet de gedroomde kandidaat. Waarom hij er dan vooraf niets over zei, blijft gissen. Maar dat hij geen leiding geeft is wel duidelijk. Opvallend detail is dat hij Berman vernedert op dezelfde manier waarmee Ruud Lubbers zijn opvolger Elco Brinkman in 1994 afserveerde: ‘Ik ga nu eens niet op de nummer 1 stemmen, maar ik stem nu eens een keer op de nummer drie, Ernst Hirsch Ballin.’ Het was Lubbers laatste wapenfeit in de Nederlandse politiek en een dramatisch einde van een glorieuze loopbaan. Zou de geschiedenis zich herhalen?
Dat Woutertje Bos de ene falende muts (Thijs Berman) door de andere nietszeggende muts (Sharon Dijksma) laat onderzoeken, terwijl hij zelf de conclusie al getrokken heeft, is alleen maar extra leuk theater. Een kinderhand is gauw gevuld zullen we maar zeggen. Toch een hele eer voor iemand die er al 15 jaar ‘bovenop’ zit.
okt
11
De Partij voor de Dieren en de ondraaglijke feminisering van de politiek
Gepubliceerd onder duurzaamheid, economie, feminisering, filosofie, gezinspolitiek, God en Christendom, hysterie, jeugd, justitie, kredietcrisis, politiek, vrouwen | 4 Reacties
Op woensdag 6 februari 2008 diende Marianne Thieme, fractieleider van de Partij voor de Dieren, een motie in waarin ze een verbod eiste op de vissenkom. De goudvis zou in zo’n kom geen andere keuze hebben dan rondjes zwemmen. En dat is zielig. De Tweede Kamer vergaderde anderhalf uur over de motie, waarna die werd verworpen.
Tienermeisjesromantiek in de Tweede Kamer
Voor mij was dit een verontrustend dieptepunt in de toch al weinig florissante recente parlementaire geschiedenis. Mensen die menen te weten wat goudvissen denken en prettig vinden en die zichzelf gemachtigd voelen om namens de Nederlandse goudvissen op te treden, horen in mijn ogen niet thuis in de Tweede Kamer – het hoogste orgaan van ons land. En het verontrust mij dat parlementaire journalisten en collega-politici de Partij voor de Dieren schaapachtig gedogen of zelfs lof toezwaaien.
De combinatie van het tienermeisjesachtige mededogen met zielige diertjes en het gedogen daarvan in de Tweede Kamer toont aan dat de feminisering een nieuwe variant heeft gekregen. Vrouwelijke kernwaarden als ’gevoel’, ’mededogen’ en ’idealisme’ zijn dominant geworden in de politiek-maatschappelijke werkelijkheid.