let it go

Wimbledon 2011.

Helaas kan ik dit jaar alleen van het mannentennis genieten en de reden is het inmiddels veelbesproken, maar helaas nog niet verboden geschreeuw en gekreun van ongeveer een kwart van de vrouwelijke toptennisters. Sharapova, die gisteren van Lisicki heeft gewonnen, spant wat dat betreft de kroon. De hysterische oerkreet waarmee ze het moment supreme van haar (op)slag vergezeld doet gaan, is de luidste van allemaal, maar veel erger is dat ze die uitbarsting van onvermogen tegenwoordig laat overgaan in een langgerekte kometenstaart van huilend geluid van een in doodsangst verkerende jakhals die volgens mij bij elke tegenstander toch elke keer weer de koude rillingen over de rug doet trekken. Je vraagt je af of deze jammerende vrouwen eigenlijk wel plezier beleven aan hun tennis? Waarom vervuilen deze vrouwen ogenschijnlijk zonder schaamte de akoestische ruimte van prachtige grandslam tenniscourts als Wimbledon en daarmee via de massamedia ook de huiskamers van tientallen miljoenen tennisliefhebbers over de hele wereld?

Men zegt (weer zo’n mooi onderzoekje) dat bewezen is dat het ongegeneerd schreeuwen voordeel oplevert voor de schreeuwer, maar is dat dan ook een reden om het dan ook maar zonder beheersing te doen? Het schijnt dat winden laten ook heel gezond is, maar dat doen wij over het algemeen toch ook niet als we met andere mensen in een besloten ruimte staan? Interessanter is de vraag: waarom schreeuwen en kreunen mannen niet? Ik kan maar één reden bedenken en die is dat mannen veel meer eergevoel leggen in de stijl van spelen dan vrouwen. Het kan vrouwen blijkbaar geen bal schelen hoe het overkomt, als je maar windt en de prijs pakt.

Hier een stukje competitief hysterisch geschreeuw van twee top tennisters. Let it all hang out!

‘It is not a catfight, but a dogfight. It is not grunting anymore, it is roaring!’ aldus het lacherige commentaar bij de beelden.

Elizabeth_Taylor 2 zwart_witDeze week overleed Elizabeth Taylor, indrukwekkend vertegenwoordiger van de tweede golf van powerbabes uit Hollywood (de eerste was de generatie van Mae West). Ze kreeg in 1967 terecht een Oscar voor haar rol als Martha in de filmversie van Who’s afraid of Virginia Woolf? naar het gelijknamige briljante toneelstuk van Edward Albee uit 1961. Albee’s genadeloze visie op de Strijd der Sexen, de manier waarop man en vrouw in het naoorlogse Westen tegenover elkaar zijn komen te staan, is nog steeds actueel. En je had dan ook bij de rol van Taylor het gevoel dat zij en haar tegenspeler Richard Burton, waarmee ze toen getrouwd was (Taylor is acht keer getrouwd en ze is het langst met Burton getrouwd geweest), gewoon zichzelf speelden. Maar waarschijnlijk is dat met alle goeie acteerprestaties zo.

ps: een beroemde uitspraak van Mae West:

Is that a gun in your pocket, or are you just glad to see me?’

(met dank aan Marijke)

Benadeeld Moslima Slachtoffer

Ook de vijfde dag van de rechtszaak tegen Wilders bevestigt in toenemende het beeld dat het proces tegen Wilders een schertsvertoning is. Eindelijk kwamen dan de ‘benadeelden’ (blijkbaar durfde het hof het woord ‘slachtoffer’ niet te gebruiken) aan het woord. Deze mensen menen schade te hebben geleden, zoals ‘gederfd levensgenot’, door de uitspraken van Wilders. De twee ‘benadeelden’ die in dit filmpje van RTL Nieuws aan bod komen, komen met ronduit lachwekkende en volstrekt ongeloofwaardige verhalen.

Mohammed Rabbae vertelt over de Marokkaans-Nederlandse ‘zoon van vriend’, die na een spreekbeurt op school over de Holocaust, zegt: ‘Het is heel erg wat Hitler met de Joden heeft gedaan. Is Wilders eigenlijk ook dat van plan soms met ons?’

Een beeldschone, zeer goed Nederlands sprekende, Marokkaans-Nederlandse studente Naoul Abaida (duidelijk een slachtoffertype dat ‘s nachts wakker ligt van Wilders praktijken!) komt vervolgens met een schokkend relaas van wat ze allemaal meegemaakt heeft sinds Adolf Wilders de politieke arena domineert.

“Het is NIEUW dat mij op een sollicitatie wordt gevraagd of ik mannen wel een hand geef.

Het is NIEUW dat mij wordt tegengeworpen op een borrel, als ik een drankje afsla vanwege de vastenmaand van de ramadan, dat ik als hoger opgeleid meisje toch niet in deze onzin hoor te geloven.

Het is NIEUW dat studentes met hoofddoeken bij het vragen naar de weg in een universiteit automatisch worden verwezen naar het schoonmaakhok.

Het is NIEUW dat mijn neefje geen stageplek kan vinden.

Het is NIEUW dat steeds meer moslims overwegen om Nederland te verlaten”

Volgens deze bijna afgestudeerde moslima komen al deze voorbeelden (waarvan ze alleen de eerste twee zelf kan hebben meegemaakt!) direct door het optreden van Wilders.

Ongelooflijk! Dit is dan waarmee advocaat Gerard Spong denkt dat het gerechtshof Wilders een straf zal kunnen opleggen. Dit is dan waarmee hij het hof heeft kunnen overtuigen om tegen de wens van het Openbaar Ministerie in  toch tot vervolging over te gaan. Ik ben geen jurist maar ik schoot toch echt in de lach bij deze ‘dramatische verhalen van geleden schade’. Het lijkt mij voor het hof heel lastig om dit als werkelijk geleden schade te erkennen, laat staan dat dit exclusief alleen aan Wilders kan worden toegeschreven. Dit soort ‘vervelende’ dingen maken ONZE katholieken, onze protestanten, onze homo’s, onze gebedsgenezers, onze PVV en VVD stemmers, onze hardrijders, onze vuilnisophalers, onze rokers, onze macho’s en zo nog 1000 andere onzen, al tientallen jaren en nog steeds dagelijks mee, zonder dat ze er een rechtszaak van WILLEN maken. Niks NIEUW, heel OUD! Welcome to the real world! Zo (hard, cynisch, humoristisch) gaan wij in het democratische Nederland met elkaar om en iedereen die dat accepteert, hoort er bij.

De slachtoffer-industrie van Gerard Spong en René Danen van Nederland Bekent Kleur, (‘als een meisje nee zegt, dan bedoelt ze ook nee’) heeft zich nu definitief zó belachelijk gemaakt, dat het einde ervan eindelijk in zicht komt. Het hele proces lijkt op zeer slecht cabaret en blijkt nooit kans van slagen te hebben gehad. En nu zijn er ook nog kleine etterige media die dat al dan niet fijntjes inwrijven. Dit is bijna een anti-climax.

O ja, mijn neef kan ook geen stageplek vinden!

PS: superieur hoe Wilders de ‘benadeelden’ recht aan kijkt en nagenoeg geen emotie toont. Niet in negatieve zin, maar ook niet in positieve zin. Als je er goed over nadenkt dan kun je het niet absurder bedenken: hier zit een man die nog niet eens naar het toilet kan gaan zonder beveiligers, omdat hij ernstig bedreigd wordt door radicale moslims, die moet luisteren naar het zielige ‘schade’ verhaal van een beeldschone, intelligente Marokkaans-Nederlandse, die nog nooit tegenslag in haar leven heeft gehad en die alles op een presenteerblaadje heeft gekregen. Wilders strijdt tegen de ideologie van de Islam, maar we hebben nog nooit één klagend woord van hemzelf gehoord over de manier waarop hij om die reden zijn leven moet leiden. Mannelijke moed en het vermogen om af te zien en je te beheersen, versus vrouwelijke verwendheid en het vermogen om ongebreideld te klagen en te zeuren over futiliteiten.

Heel af en toe gaan de wenkbrauwen van Wilders een klein stukje omhoog. Dit in tegenstelling tot zijn raadsman Moszkowicz, die zijn ongeduld en afkeer niet kan verbergen. Een mooi contrast, het is duidelijk wie de king is. Gedaagde IN control, advocaat niet. Mooi schouwspel. Wilders beheerst zich en straalt uit dat hij pal staat voor de vrijheid van meningsuiting en het daarbij behorende principe van hoor en wederhoor, en dat hij het publiek zelf wil laten oordelen.

Barbertje moet bungelen

Gepubliceerd onder feminisering, flopman, Huilende meisjes, kredietcrisis, leiderschap | Reageren uitgeschakeld

Wellinks FutureHoewel ik regelmatig onpasselijk word van het inmiddels wereldwijd verspreide ‘barbertje moet hangen’-sentiment onder de mondig twitterende ‘wereld’-burgers (ieder volk krijgt de overheid die het verdient), vind ik het geval ‘Nout Wellink’ toch wel weer een staaltje Mickey Mouse politiek van uniek trieste omvang. Twee serieuze commissies hebben inmiddels aangetoond dat Nout, die in deze financieel-economisch barre tijden een van de belangrijkste banen van het land heeft, FOUT is voor zijn functie en dat hij die functie dus FOUT heeft uitgeoefend. NOUT en WOUT doen alles FOUT, riep Kees de Kort regelmatig op BNR. De ondergang van de ABN Amro, het drama met IceSave en DSB, het is duidelijk dat zijn falend toezicht dramatische gevolgen heeft gehad voor de werkgelegenheid van duizenden mensen in de bankensector alsook voor de portemonnee van de belastingbetaler.

Ik kan mij een opvallend moment herinneren in de openbare verhoren van de Commissie de Wit begin dit jaar naar de oorzaken van de kredietcrisis. De ietwat wazige en weinig gesoigneerde Wellink zei, naar aanleiding van het debacle van IceSave:

‘Ik heb verschillende keren gebeld met de centrale bank van IJsland en dan kregen we alleen maar halleluja-verhalen dat het allemaal hartstikke goed ging. Ik kan me één keer nog goed herinneren want het was op mijn verjaardag!’

IK kan me nog goed herinneren dat ik een Nederlandse vriend uit Portugal op bezoek had en dat we elkaar verbaasd aankeken en tegelijkertijd constateerden: die man is dement aan het worden! Hij is veel meer geschikt voor de rol van een tragische romanfiguur dan voor de rol van president van De Nederlandse Bank. Misschien dat hij ooit briljant was, maar dat is hij al lang niet meer. Als dit zijn opvatting is van toezicht houden, dan zijn de rapen gaar.

Vele betrokkenen, maar ook journalisten en kamerleden delen de conclusies van de beide commissies en hebben gezegd dat het sjiek van Nout zou zijn om zelf op te stappen. Maar dat doet Nout niet, NOUT is STOUT. Hij vindt zijn werk zo leuk dat heel het land met zijn commissies de pot op kan. Nou is dat van hem uit ook nog wel te begrijpen: als je een soort mix van Keizer Nero en de Zonnekoning geworden bent en je je er niet aan stoort dat je door vriend en vijand, binnen en buiten het kantoor elke dag afgebrand wordt, dan blijf je lekker zitten. Er is natuurlijk altijd het beproefde recept van het schaamteloos zielig doen: je gaat op krukken lopen, poetst je bril niet meer op, wast je naar niet meer regelmatig, gaat niet meer regelmatig naar de kapper, trekt je oude blauwe blazer met de goudkleurige knopen met het ankertje erop aan en iedereen vergeeft je alles! Huilende meisjes krijgen altijd gelijk.

En dat blijkt dus ook nu weer te kloppen! Want de enige die echt iets te verwijten valt in deze pijnlijke en gênante zaak is natuurlijk de baas van Wellink, nu Jan Kees de Jager en daarvoor Wouter Bos. Deze mannen hebben dus uit vrouwelijk medelijden een volstrekt gebrek aan lef en leiderschap getoond at the expense of the taxpayer as usual. Natuurlijk mogen ze Wellink niet openlijk ontslaan omdat DNB zogenaamd onafhankelijk moet zijn, maar daar verzin je dus als leider iets op. Je doet wat nodig is om deze situatie per direct te stoppen.

Zo niet Jan Kees de Jager: hij gaat nu de wet veranderen om te voorkomen dat Wellink nog zeven jaar verder blundert. Omdat De Jager (ik geloof dat hij verder als invallend demissionair minister van financiën het niet zo heel slecht doet) te slap is om te doen wat nodig is, laat hij deze brekebeen nu al een paar maanden uit medelijden bungelen en voegt daar met zijn nu gekozen ‘sjieke’ oplossing nog een jaar bungelen aan toe. Alsof het hier om de voorzitter van de plaatselijke korfbalvereniging gaat. Alsof hiermee de reputatie van DNB niet nog een jaar lang dagelijks schade wordt toegebracht. Geen wonder dat het volk mort. Als de verantwoordelijke leiders laf en soft zijn, dan ‘wassen wij het varkentje zelf wel’, zo is de gedachte. Wie zal deze kruk binnen het gebouw van de DNB ooit nog serieus nemen? Deze ‘sjieke oplossing’ is voor het aanzien van de DNB natuurlijk schadelijk en voor de betrokkene is het wreder dan hem de waarheid zeggen en ontslaan. Geef die man een gouden handdruk en verlos hem uit zijn lijden! Maar er is voor het digitale schandpaalvolk natuurlijk maar één ding leuker dan ‘barbertje laten hangen’ en dat is: ‘barbertje laten bungelen’. De doodstrijd is natuurlijk veel leuker en duurt ook veel langer dan het moment van sterven zelf!

Gebrek aan moreel leiderschap is het grote manco van onze tijd.

huilend meisjeOverigens de rel die Mark Rutte met EO Netwerk-presentatrice Margje Fikse had over de huilende bijstandsmoeder en de huilende bijstandsvader was natuurlijk een typisch geval van ‘huilende meisjes krijgen altijd gelijk’. Nadat de huilende medemensen waren getoond (ja ook mannen huilen tegenwoordig heel wat af, want het loont hè) vlogen er alleen nog maar emoties door de ether. Volgens mij is het nu twee weken later nog steeds niet duidelijk is wie er nu gelijk heeft. Het lijkt er op dat de instanties die beleidsplannen doorrekenen, net als de stemwijzers, door de bomen het bos niet meer zien en dat emoties het zicht op de werkelijkheid steeds verder doen afnemen.

Het is overigens zeer bedenkelijk dat de hoofdredacteur van EO’s Netwerk toestaat dat de redactie een obscure econoom uit de hoge hoed tovert die geen econoom is. Juist bij emotionele zaken is het voor journalisten van het uiterste belang om zorgvuldig en rationeel te blijven.