De Staatkundig Gereformeerde Partij, de SGP mag van de hoge raad het passief kiesrecht niet aan vrouwen ontzeggen op basis van het VROUWENVERDRAG van de VN uit 1979. Vrouwen mogen wel lid worden van de SGP, maar worden niet op kieslijsten geplaatst en mogen geen bestuursfuncties in de partij bekleden.

Hoe het juridisch en politiek precies in elkaar zit weet ik niet – ik zou het dolgraag WILLEN weten – maar wat ik wel weet is dat ik het een FASCINERENDE GEDACHTE vind dat er een niche is in Nederland waar mannen politiek bedrijven zonder het oppervlakkige en emotionele gekakel van vrouwen erbij. Als vrouwen ergens niet tegen kunnen dan is het dat mannen bij elkaar komen, zonder dat zij er als nieuwsgierige Aagjes bij mogen zijn. Ik zag op tv beelden van een SGP bijeenkomst: strenge, serieuze, tijdloze heren in stemmig zwarte jassen met ouderwetse hoeden op en ik vond het prachtig om te zien. Overigens de twee kritische SGP-vrouwen die aan het woord kwamen, een jongere en een oudere, kwamen ook zeer stabiel over en leken mij redelijk onkwetsbaar voor de waan de dag. Een verademing.

Ik geef hier nu geen mening over de standpunten van de SGP, maar er zijn wel een aantal dingen die mij opvallen en storen aan deze uitspraak van de Hoge Raad.

1- De Europese Unie (EU) en de Verenigde Naties (VN) zijn institutionele en morele waakhonden geworden van de eenheidsworst van het politiek correcte denken. In toenemende mate bemoeien zij zich met lokale, regionale en nationale CULTURELE verschillen tussen de landen van de Europese Unie en het Westen in het algemeen. Nu is het de Nederlandse SGP die moet hangen, morgen is het het stierenvechten in Spanje. Niemand in Nederland had er echt moeite mee dat de SGP functioneerde zoals zij functioneerde. Voor wiens hemeltergende belang moet hier een COMPLETE partij zijn fundamentalistische fundamenten herzien? Hoeveel mensen gaan er nu vannacht beter slapen? En hoeveel SGP mannen en vrouwen gaan er nu in het vervolg slechter slapen? Ik zie hier niemand beter van worden, ik zie alleen maar politiek correcte destructie en afbraak aan het werk.

In toenemende mate worden we suf betutteld en murw genivelleerd door supranationale gefeminiseerde bureaucratie. Als we daarentegen kijken naar waar het in de EU werkelijk om zou moeten gaan, namelijk de financieel-economische en monetaire unie, dan blijkt er totaal geen leiderschap en daadkracht. Het nu al maanden voortdurende gestuntel met Griekenland toont aan dat de EU ook op dat gebied steeds meer een lachertje wordt.

2- Ons rechtssysteem is willekeurig geworden: De Hoge Raad is tot een andere afweging gekomen van de grondrechten die in het geding zijn dan de Raad van State. Dit rechtscollege heeft in december 2007 aangegeven dat de SGP ten volle een beroep kan doen op de godsdienstvrijheid, de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging.

Bovendien mannen worden openlijk en met het wetboek in de hand in het onderwijs, het bedrijfsleven en in de politiek op steeds grotere schaal zeer wezenlijk (namelijk in hun financiele bestaan) gediscrimineerd door het voortrekken van vrouwen, terwijl het discrimineren van een kleine groep SGP-vrouwen (die het voor 99,9% prima vinden) door een kleine splinterpartij verwoed vervolgd moet worden. Het is ook willekeur omdat de jurisprudentie volstrekt afhankelijk is van de aangifte en het doorzettingsvermogen van eenlingen die aankloppen bij gesubsidieerde anarchistische instanties als het Stichting Proefprocessenfonds Clara Wichmann. Dit zijn bijna altijd vrouwen en vrouwvriendelijke stichtingen. Gek is dat toch. Dit heeft weinig met een tolerante samenleving te maken, dit is de dictatuur van de aanklagende minderheid.

3- Ons rechtssysteem is tandeloos geworden. ‘De Staat is verplicht ervoor te zorgen dat de partij hun dit recht ook echt toekent. De rechter is echter niet bevoegd specifieke maatregelen voor te schrijven’, aldus ’s lands hoogste rechtscollege. De rechterlijke macht bemoeit zich met politiek, wat in strijd is met de scheiding der machten, de kern van onze parlementaire democratie, en zegt dan: we hebben geen sancties. Het is dus ook nog eens symbool-politiek. Vreselijk, wat moeten we hier nu mee? Niets dus. Ik zou zeggen: SGP gewoon lekker doorgaan met je ding doen. En dat doen ze ook.

Delen/Bookmark

‘Grenzeloos bewonderd, verguisd, gevreesd.’

Hoewel de kop niet letterlijk uit de tekst van het artikel komt, noch een citaat is van Daly, is het toch altijd leuk om het woord ‘MAN’ in deze context te vervangen door jood of vrouw.

‘Elke jood is er een teveel.’ Ik denk niet dat Trouw deze kop zou hebben durven plaatsen, zonder aanhalingstekens.

Mary Daly studeerde theologie bij de jezuïeten van het Boston College in Massachussettes maar al gauw ontwikkelde zij zich tot misschien wel de meest radicale feministe ooit. Ze zag in elke godsdienst de ultieme uiting van het patriarchaat. Haar beroemdste uitspraak  staat groot onder de foto afgedrukt:

‘Gods plannen zijn vaak een ander woord voor plannen van mannen, om toe te dekken wat ontoereikend, onnozel en slecht is.’

Het is opvallend dat Daly ondanks twee radicale boeken, ‘The Church and The Second Sex’ (1967) en ‘Beyond God, the Father’ (1973) en ondanks het feit dat ze mannen de toegang tot haar colleges ontzegde (omdat anders de vrouwen zich niet veilig voelden) toch tot eind jaren negentig aan het Boston College verbonden is geweest. Dit bewijst mijns inziens dat we mannenhaat door vrouwen en discriminatie van mannen door officiële instanties, blijkbaar normaal moeten vinden.

Ik heb het nog niet gelezen, maar in haar laatste boek ‘Quintessence’ beschrijft Daly een wereld waar geen mannen meer zijn: ‘procreatie geschiedt uitsluitend nog door maagdelijke geboorte’. Holy Mary! De evidente haat voor een COMPLETE groep mensen, ongeacht de omvang van die groep (in dit geval 50% van de mensheid), ongeacht de vele verschillen tussen individuele leden van die groep, de ideologische onderbouwing van de haat en de gedachte dat die groep dus niet meer zou mogen bestaan, roepen bij mij de gedachte op aan de rassenleer van Hitler. Ook Hitler wilde door middel van Eugenetica ervoor zorgen dat alleen de juiste mensen nog geboren zouden worden.

Delen/Bookmark

Ik begrijp wel dat de journalist van Trouw hoogleraar Ellen van Wolde een beetje onnozel neerzet want ze doet ook een paar dommige uitspraken, zoals:

„Het traditionele beeld van God de Schepper is onhoudbaar. God schiep niet.”

„Arme Knevel. Al die strijd is voor niets geweest, want God ís helemaal niet de Schepper van hemel en aarde.”

“Het is zó leuk om te zeggen: ik kom met iets, en dan te zwijgen.” (Aan Nederlandse vakgenoten heeft Van Wolde haar wereldschokkende geheim van Dan Brown-achtige proporties nog niet prijsgegeven).

Echter de etymologische nuancering van de werkwoorden ‘asa’, scheppen en ‘bara’, scheiden en vooral de plaatsing van die termen in de context van de Mesopotamische bronnen en cultuur en andere scheppingsverhalen uit het nabije Oosten, zijn interessant om meerdere redenen. Het past in mijn dialectisch opvatting van het leven. Het biedt de theoretische mogelijkheid om het Oudtestamentische scheppingsverhaal te verzoenen met de evolutietheorie van Darwin, al is de behoefte om wetenschap en religie te verzoenen, eigenlijk niet relevant. Het is in intellectueel opzicht een prikkelende exercitie en zou, ook weer theoretisch, zelfs een nieuwe inspiratiebron voor twijfelende of potentiële Christenen kunnen zijn.

Of haar hypothese waardevol is, zal afhangen van de KWALITEIT van haar analyse en de kracht en de geloofwaardigheid van het ‘scheidingsverhaal’ in de Mesopotamische religieuze cultuur. Die kwaliteit is uit deze artikelen niet te destilleren.

Van Wolde (1954) spreekt morgenmiddag haar oratie uit; sinds begin dit jaar werkt ze als hoogleraar exegese van het Oude Testament aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Ik zou graag gaan, maar ik zit in een verhuizing. Ik zit volop in een proces van scheiding van waardevol en waardeloos archiefmateriaal. Hoe belangrijk is mijn eigen traditie eigenlijk?

Delen/Bookmark

Op woensdag 6 februari 2008 diende Marianne Thieme, fractieleider van de Partij voor de Dieren, een motie in waarin ze een verbod eiste op de vissenkom. De goudvis zou in zo’n kom geen andere keuze hebben dan rondjes zwemmen. En dat is zielig. De Tweede Kamer vergaderde anderhalf uur over de motie, waarna die werd verworpen.

Tienermeisjesromantiek in de Tweede Kamer

Voor mij was dit een verontrustend dieptepunt in de toch al weinig florissante recente parlementaire geschiedenis. Mensen die menen te weten wat goudvissen denken en prettig vinden en die zichzelf gemachtigd voelen om namens de Nederlandse goudvissen op te treden, horen in mijn ogen niet thuis in de Tweede Kamer – het hoogste orgaan van ons land. En het verontrust mij dat parlementaire journalisten en collega-politici de Partij voor de Dieren schaapachtig gedogen of zelfs lof toezwaaien.

De combinatie van het tienermeisjesachtige mededogen met zielige diertjes en het gedogen daarvan in de Tweede Kamer toont aan dat de feminisering een nieuwe variant heeft gekregen. Vrouwelijke kernwaarden als ’gevoel’, ’mededogen’ en ’idealisme’ zijn dominant geworden in de politiek-maatschappelijke werkelijkheid.

Natuurlijk zijn die feminiene waarden er altijd geweest. Maar tot de flowerpowerrevolutie van de jaren zestig domineerden in de buitenwereld mannelijke kernwaarden als ’verstand’ en ’realisme’. Die leidden tot competitie en ongelijkheid. Daardoor konden in de afgelopen eeuwen geniale denkers, wetenschappers, uitvinders en kunstenaars tot bloei komen – wat weer leidde tot de dominantie van de westerse cultuur.

In de rauwe praktijk van het organiseren van de buitenwereld heb je nu eenmaal niet zoveel aan het idee hoe de wereld er idealiter zou moeten uitzien. En individueel mededogen is een slechte basis voor beleid. Het falen van vijfendertig jaar ontwikkelingshulp in Afrika – terwijl het Westen daar meer dan twee duizend miljard euro heeft ingepompt – is misschien wel het sprekendste bewijs hiervan. En dit falen wordt erkend noch opgelost. Darfur is allang opgegeven.

Oriëntatie op ‘zwak en zielig’

’Gevoel’ en ’idealisme’ leiden tot slecht leiderschap, tot een afname van het vermogen om prioriteiten te stellen en keuzes te maken, om problemen te analyseren en op te lossen. Onderhuidse chaos, bestuurlijke verlamming en maatschappelijke stilstand zijn het resultaat als gevoel en idealisme domineren. Je ziet het aan de files in Nederland (zijn files nu goed of slecht voor het milieu?), je ziet het aan de wachtlijsten die in de Randstad overal en voor alles bestaan. Nederland is de onbetwiste en absolute wereldkampioen wachtlijsten.

De oriëntatie op ’zwak en zielig’ is in de organisatie van de grotemensenwereld onwerkbaar. Waarom? Omdat zieligheid een subjectief, relatief en dus een onverzadigbaar begrip is. De een heeft medelijden met een goudvis, de ander met een belasting betalende ouder die twee keer per dag een uur in de file moet staan, terwijl hij liever zijn kinderen een verhaaltje voorleest over een doorgedraaide goudvis.

Een goed voorbeeld van hoe de obsessie met ’zwak en zielig’ prioriteiten ondermijnt is het geduld waarmee de rechterlijke macht elk verhaal van elke individuele klager aanhoort. Met als gevolg eindeloze bodemprocedures die grote projecten jarenlang kunnen tegenhouden. Deze procedures worden dikwijls misbruikt door mensen of instellingen met dubbele agenda’s. En niemand trekt lering uit het feit dat die grote projecten uiteindelijk bijna altijd toch doorgaan, maar dan jaren later en vele malen duurder. Wie wordt daar gelukkig van? En wat is er dan bereikt?

Als er één zielig geval is opgelost, dan duikt er altijd meteen weer een nieuw zielig geval op, zoals de opkomst van de Partij voor de Dieren aantoont. Het is in dit verband misschien niet toevallig dat de partij in dezelfde periode het licht zag dat – mede door de aanslagen op de Twin Towers en het optreden van Pim Fortuyn – de islamitische medeburgers definitief hun hulpbehoevende onschuld verloren. Zij kunnen tegenwoordig heel goed voor zichzelf zorgen.

De partij van Marianne Thieme – opgericht in het jaar dat Fortuyn werd vermoord door een dierenrechtenactivist, die zei gedreven te zijn door mededogen voor de zwakkeren – heeft een compleet nieuwe, bijna per definitie irrationele wereld van mededogen aangeboord. Aangezien dieren niet kunnen duidelijk maken dat ze niet gediend zijn van menselijk mededogen, kunnen de idealistische dierenvrienden de grotemensenwereld oneindig lastigvallen.

Zwak en zielig zijn emotionele categorieën met een open einde. Daarom zijn ze ongeschikt voor de organisatie van de buitenwereld. Ze kennen geen rationeel gefundeerde langetermijnvisie, geen stappenplan met meetbare tussendoelen en dus ook geen sluitende begroting. En behalve de al genoemde ontwikkelingshulp zijn er nog meer dossiers die dit laten zien: de immigratiepolitiek (de eerste berichten over 26.000 nieuwe zielige gezichten duiken alweer op), de onderwijsvernieuwing, de draaideurcriminelen, maar ook de manier waarop de VS en Europa op dit moment aan symptoombestrijding doen door onvoorstelbare sommen geld tegen de kredietcrisis aan te gooien – zonder een duidelijke analyse of een welomschreven plan. Het komt op mij als nieuwsconsument niet erg rationeel en analytisch over. De ooit zo machtig gewaande bankwereld, blijkt niet over leiders en ‘topmensen’ te beschikken.

Oriëntatie op gelijkheid

Misschien nog wel verlammender dan de oriëntatie op mededogen is de oriëntatie op ’gelijkheid’ tussen man en vrouw. Ook die is onverzadigbaar en dus onwerkbaar. Natuurlijk, in tegenstelling tot ’mededogen’ is ’gelijkheid’ wél een objectief begrip. Maar in dit geval is juist dat de reden waarom het streven onbereikbaar is. Het gelijk willen schakelen van twee fenomenen die elkaars dialectische tegendeel zijn – ’man en vrouw’ of ’mens en dier’ – kan op de lange termijn alleen maar frustratie oproepen.

Feministen zeggen: we zullen niet rusten tot man en vrouw gelijk zijn. En ze blijven dit volhouden, ondanks het toenemende wetenschappelijke bewijs van de evolutionaire, hormonale, psychologische én neurologische verschillen tussen man en vrouw. ’Gelijkheid’ is een typisch vrouwelijk, idealistisch, irrationeel streven. In een gefeminiseerde samenleving zal niemand ooit tevreden zijn. Ziedaar de bron van veel onbehagen in het Nederland van de eenentwintigste eeuw.

In onze gefeminiseerde samenleving wordt de man voortdurend ontmoedigd om datgene te doen waarin hij goed is: (daad)kracht tonen, eigen verantwoordelijkheid nemen, leiderschap laten zien in crisissituaties, de competitie aangaan, rationeel en realistisch handelen, kwantificeerbare doelen nastreven, grenzen stellen, keuzes maken. Al deze typisch mannelijke eigenschappen, die noodzakelijk zijn om de buitenwereld te organiseren, staan op dit moment in een kwade reuk. Voor een deel is deze mannelijke ambitie al verdampt, voor een ander deel smeult ze als een veenbrand onder de oppervlakte. Maar dat deze masculiene waarden zo in het ongerede zijn geraakt, is hoe dan ook zonde, is verspilling van energie en van kwaliteit.

Het is hoog tijd dat we de idealistische, maar onvruchtbare logica van de gelijkheid vervangen door de realistische én vruchtbare dialectiek van het verschil.

Zonder realisme komen idealen niet dichterbij

In de westerse geschiedenis zijn briljante en geniale mannen, met vallen en opstaan, bereid geweest en in staat gebleken om een behoorlijk deel van de vrouwelijke oriëntatie op gelijkheid en mededogen, te organiseren en betaalbaar te maken. Gelijkheid en mededogen werden, na de val van de Muur en het Russische en het Chinese staatscommunisme, een bijproduct van welvaart en democratie.

De beste garantie voor zoveel mogelijk gelijkheid en voor zoveel mogelijk mededogen, ook met dieren, is een gezonde, daadkrachtige democratie en een welvarende economie. Als er in Nederland plotseling hongersnood zou uitbreken, dan zouden wij, net als de hongerende Afrikanen in het Zimbabwe van Mugabe, alle levende, en ook de met uitsterven bedreigde dieren, meteen opeten. Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral.

De opinie- en beleidsbepalers van de sekseneutrale samenleving zijn volstrekt onmachtig om deze wederzijdse afhankelijkheid tussen idealisme en realisme in de praktijk te erkennen, terwijl de kiezer zich hier allang bij heeft neergelegd. Er is kwaliteit en leiderschap nodig om het linkse idealisme te vertalen naar deze tijd. Labourleider Tony Blair was daartoe in staat. Wouter Bos, bewonderaar van Blair, is daartoe – ondanks zijn ferme optreden in de huidige kredietcrisis – niet in staat gebleken. Hij is te gefeminiseerd om de Derde Weg, die nota bene al bestaat en ooit zelfs door partijgenoot Wim Kok begonnen is, op politiek-bestuurlijk niveau vorm te geven. Dat is zwak. Terwijl er gigantische problemen op ons afkomen, weigert de PvdA, met de hete adem van de SP in de nek, mee te gaan met de tijd.

Het probleem is niet dat onze cultuur een oriëntatie op gelijkheid en mededogen kent – nogmaals, die hebben we altijd gehad. Het probleem is dat die oriëntatie in de buitenwereld dominant is geworden. Het irrationele, tegenstrijdige en onverzadigbare vrouwelijke mededogen wordt op bestuurlijk niveau niet meer getemperd door wijze, rationele, en realistische leiders – zie de vissenkommotie.

Ieder weldenkend mens snapt dat de Tweede Kamer, het hoogste politieke orgaan, zich niet met élke zorg van élke Nederlander kan bezighouden. Ieder weldenkend mens begrijpt dat er een kader van rationele en realistische argumenten zal moeten zijn dat onderscheid maakt tussen zin en onzin, tussen belangrijk en onbelangrijk.

Vissenkommotie

Toen Marianne Thieme geconfronteerd werd met kritiek op haar vissenkommotie, beweerde ze dat het ’flauw’ was van de media om daarop in te springen. De Partij voor de Dieren wilde immers „geen one issue-partij zijn”. Maar dat is nu precies het probleem. Wás de partij maar een one issue-partij. Had ze maar gekozen voor één sterk punt, waarvoor misschien een redelijke meerderheid is te vinden. Bijvoorbeeld voor het promoten van de biologisch-dynamische landbouw en veeteelt, waar een wereld te winnen valt. Dan was er tenminste nog sprake geweest van enige rationaliteit en enig realisme.

Wie het warrige en totaal niet onderbouwde verkiezingsprogramma leest van de Partij voor de Dieren begrijpt dat zij de komende jaren nog vele vissenkommoties in petto heeft. Marianne Thieme gelooft in een dierenleedloos Utopia dat bestaat binnen, buiten, naast (dat wordt niet duidelijk) een mensenleedloos Utopia. De motor van de geschiedenis zal, vanaf nu, de strijd zijn voor de rechten van het dier, gevoerd door de goede mensen die dieren vertegenwoordigen. „Daartoe is een beschavingsoffensief noodzakelijk dat vergelijkbaar is met de strijd van weleer tegen de onderdrukking van vrouwen, kinderen en slaven.”

De dierenrechten moeten worden vastgelegd in de Grondwet, in een zelfstandige dierenbeschermingswet, in een „soortgelijk artikel in een nieuw verdrag of Europese Grondwet”. En er moet een ’Universele Verklaring van de Verenigde Naties inzake de Rechten van Dieren’ komen. Voor minder doet Thieme het niet. Zij zal, gecoacht door haar geestelijk vader en medezevendedagadventist Niko Koffeman, ons blijven achtervolgen.

Yin en Yang

Iedere persoonlijkheid, man of vrouw, bestaat uit een mix van vrouwelijke en mannelijke waarden. Ieder mens kent het verschil tussen rationeel en emotioneel handelen. Zowel mannen als vrouwen behoren het één te reserveren voor de binnenwereld en het ander voor de buitenwereld. Ieder weldenkend mens zou moeten erkennen dat de manier waarop emoties tegenwoordig de boventoon voeren in de media, in de wereldpolitiek, in het bankwezen zelfs, tot steeds meer onbehagen en chaos leidt. Van mij mag het hele kabinet en de hele kamer tot de laatste ‘man’ vrouw zijn, als ze maar over de rationele en realistische kwaliteiten beschikken die het bestuur van ons land vergt. Het gaat hier dus niet over ‘mannen’ versus ‘vrouwen’, maar over ‘verstand’ versus ‘gevoel’, over ‘realisme’ versus ‘idealisme’ en over de geschiktheid van die, stuk voor stuk positieve menselijke waarden in de verschillende domeinen van de samenleving.

Ik roep de Partij voor de Dieren, maar ook alle andere doorgefeminiseerde bestuurders en politici op om tot inkeer te komen. Ik vraag ze hun obsessie met gelijkheid en mededogen te relativeren en te reserveren voor de binnenwereld van de liefde. Mededogen en gelijkheid moeten regeren in onze harten, in onze huizen, in onze slaapkamers. Aan de irrationele wildgroei ervan in de buitenwereld moet hoognodig een einde komen.

Voor de oorspronkelijke publicatie in Trouw, Letter & Geest, 11 oktober: Klik hier.

Delen/Bookmark