schaap mees

Als vrouwen emanciperen krijgen ze net als werkende mannen meer stress en ontwikkelen ze net als werkende mannen vanuit die stress ongezonde gewoontes als teveel roken en drinken en te weinig bewegen en daardoor zijn (blijkbaar) hart en vaatziekten doodsoorzaak nummer 1 voor vrouwen. Het schijnt ook dat ze meer testosteron ontwikkelen en daardoor zelfs kaal kunnen worden. Dus ik zou zeggen: alweer een reden om niet te emanciperen! Dames laat je niet de dood injagen door de Heleen Mezen van deze wereld! (Overigens, het schijnt dat Heleen Mees hem inderdaad goed kan raken).

Wanneer ontwikkelen onze gelijkheidsideologen nu eindelijk eens het besef dat elke actie ook een reactie oproept en dus en prijs heeft. There is no such thing as a free ride in life.

huilend meisjeOverigens de rel die Mark Rutte met EO Netwerk-presentatrice Margje Fikse had over de huilende bijstandsmoeder en de huilende bijstandsvader was natuurlijk een typisch geval van ‘huilende meisjes krijgen altijd gelijk’. Nadat de huilende medemensen waren getoond (ja ook mannen huilen tegenwoordig heel wat af, want het loont hè) vlogen er alleen nog maar emoties door de ether. Volgens mij is het nu twee weken later nog steeds niet duidelijk is wie er nu gelijk heeft. Het lijkt er op dat de instanties die beleidsplannen doorrekenen, net als de stemwijzers, door de bomen het bos niet meer zien en dat emoties het zicht op de werkelijkheid steeds verder doen afnemen.

Het is overigens zeer bedenkelijk dat de hoofdredacteur van EO’s Netwerk toestaat dat de redactie een obscure econoom uit de hoge hoed tovert die geen econoom is. Juist bij emotionele zaken is het voor journalisten van het uiterste belang om zorgvuldig en rationeel te blijven.

Recentelijk was ik te gast in het programma ‘1op1’ van Het Gesprek (uitzending zondag 23 mei 2010).
Ik heb ongeveer een uur zitten praten met Roos Wouters, schrijfster van het boek ‘Fuck, ik ben een feminist.’ We wisten van te voren niet wie de andere gast zou zijn. Het Gesprek heeft ons tot op de laatste minuut uit elkaar gehouden. We kenden elkaar van de eerste keer bij Rondom 10. In dit programma heb je de tijd om visies en inzichten uitgebreider aan te horen of te etaleren. Het was een prettig gesprek.

Deze uitzending wordt de komende dagen op de zender Het Gesprek herhaald:
Vanmiddag, woensdag 26 mei 16.30
donderdag 27 mei 13.15
vrijdag 28 mei 12.45
zaterdag 29 mei 11.45 en 19.30

rondom-10Vanavond zit ik weer live bij rondom 10 van de NCRV (Ned 2, zat 13 maart, 21.00 uur) over de onmiskenbare feminisering van onze politieke leiders. Zoals gezegd: Camiel Eurlings en Wouter Bos stappen van de ene dag op de andere uit de politiek omdat ze hun vrouw en kinderen meer van dienst willen zijn dan het land. Dit is een zwarte dag voor alle ambitieuze en talentvolle jonge mannen in Nederland. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, aldus moeder de vrouw. De was moet ook nog gedaan worden en de ramen mogen ook wel weer eens gelapt worden. Wat betreft Eurlings: een talentvol en ambitieus politicus (zoveel zijn er niet meer tegenwoordig) is ons ontnomen door een Hongaarse importbruid, die het destructieve en nivellerende vak (zeuren over hoe moeilijk het toch is om werk en gezin te combineren is een vrouwelijke hobby) van haar Hollandse Opzijzusters razendsnel heeft opgepikt. Topmannen zijn buikspreekpoppen geworden van het gezeur over de emoties in de binnenwereld.

Het niveau van de tweede kamer was al ver beneden peil, maar nu eist de feminisering onverbiddelijk slachtoffers onder ministeriabele en minister-presidentiele mannen. We zijn hard op weg om compleet door het ijs te zakken met ons politieke systeem. De cultuur van de gefeminiseerde slapjanus heeft nu ook de top van de politiek bereikt.

Lezing in Ede

- ingezonden mededeling -

De Christelijke Hogeschool in Ede nodigde mij uit voor een studiemiddag met de treffende titel ‘Carrièrebeest of Moederdier’. Anneke, docent HRM, had mijn laatste essay in Trouw gelezen en nodigde mij uit een lezing te geven over mannelijkheid en vrouwelijkheid, moederschap en vaderschap en werk en gezin.

Het was wel inspirerend. Het lukte mij denk ik wel om mijn visie op dit thema goed over te brengen en de slimme jongens en meisjes aan het denken te zetten. Het was leuk om te zien hoe de kerels (economie en recht) die rechts voor mij zaten bij de inleiding door Anneke al verwachtingsvol joelden en tijdens mijn verhaal af en toe instemmend knikten, terwijl de dames die vooral links van mij zaten (personeel en organisatie) steeds rodere koontjes kregen.

Dat u het weet, vanaf vandaag ben ik te boeken voor feesten & partijen, lezingen & workshops, coaching & conflict, lering &de vermaak. U kunt mij emailen via de knop CONTACT hierboven.

discriminatie mannen

Het Onbehagen van de MAN II (vervolg)

Mede omdat Kinneging een veel betere schrijver en wetenschapper is dan debater hoonde en joelde de zaal zijn argumenten regelmatig weg. Ik vond dit pijnlijk omdat het getuigt van het gebrek aan respect voor andersdenkenden, terwijl we in een land leven waar ooit vrij denkende en andersdenkende filosofen en wetenschappers, zoals Rene Descartes, hun toevlucht konden nemen. Meer in algemene zin vond ik het een voor onze tijd typerend gebrek aan respect voor rationaliteit, geleerdheid, belezenheid en omgangsvormen.

Dit gevoel werd kort tijd later nog eens fijntjes onderstreept tijdens een tweede debat dat ging over de leemte in de wet waardoor ongehuwde vaders, en die blijken er best veel te zijn (50% van de kinderen wordt buiten de echt geboren), nauwelijks juridische aanspraak op hun kinderen kunnen maken na een scheiding. Het was een technisch verhaal, aangekaart door Marleen de Pater 2e kamerlid van het CDA, waaruit bleek dat de erkenning van het kind, als je het als ongehuwde vader aangeeft, nog niet betekent dat je ook het ouderlijk gezag krijgt. Daarvoor moet je apart een gezagsregister tekenen. Maar dat weet bijna niemand. De Pater wil de wet wijzigen waardoor ongehuwde vaders meteen bij het erkennen ook gevraagd wordt het gezagsregister te tekenen. Maar daar was Sharda Alibux van KENNIScentrum e-Quality voor emancipatie, gezin en diversiteit, dus ff niet voor. Met droge ogen beweerde ze glashard dat het misschien niet in het belang van enkele afwijkende gezinsstructuren was. Aha, diversiteit staat dus voor het bevorderen van andere gezinsvormen dan mannetje, vrouwtje en eigen biologische kindjes. Huisje boompje beestje heeft afgedaan bij e-Quality. De uitzondering is de norm geworden.

Tot mijn grote verbazing en ergernis bleef de zaal muisstil bij deze gotspe. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat zo’n wanproduct van het politiek correcte en feministische denken waarin ‘gelijkheid’ en het ‘bestrijden van discriminatie’ de belangrijkste speerpunten zijn, met droge ogen durft te pleiten voor het WETTELIJK  discrimineren van mannen? Hoe is het mogelijk dat een zaal dit klakkeloos accepteert? Hoe is het mogelijk dat ik de enige man/ vader in de zaal was die hier tegen protesteerde? Wie wordt er nu NIET onbehaaglijk van dit soort irrationele onrechtvaardigheden? Als we niet eens in staat zijn om man en vrouw juridisch, voor de wet, gelijk te behandelen, waar praten we dan nog over?

Het wordt vervelend, maar ik blijf het herhalen: dit was het zoveelste bewijs dat onze samenleving volstrekt gefeminiseerd is geraakt. Huilende meisjes krijgen altijd gelijk. Emotie, irrationaliteit, tegenstrijdigheid en vrouwelijke rancune winnen het voortdurend van de logica, rationaliteit, geleerdheid en mannelijke moraal.

Hulde aan Women Inc. dat zij de achterkant van het gelijk aan het woord laten en dit punt van het wettelijke gezag van ongehuwde vaders aan de orde stellen.

Dylan & Arie Women Inc. the day after the day after. Poepoe, ff bijkomen van een een heftige, maar ook inspirerende avond waarop onder het thema ‘Was will der Man?’ schrijver en publicist Dylan van Rijsbergen het eerste exemplaar van zijn boek Het Onbehagen van de MAN overhandigde aan Arie Boomsma (die dus niet de avond presenteerde zoals ik eerder meldde). Ik zal binnenkort een uitgebreide reactie geven op dit boek, maar voor nu volsta ik met de mededeling dat tijdens deze avond bleek dat Dylan het vermeende onbehagen maar onzin vindt en de feminisering als een zegen omarmt.

Heftig was meteen de openingsdiscussie met de stugge conservatief Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie en schrijver van het prachtige boek ‘Geografie van Goed en Kwaad’. Dylan hangt een flink deel van zijn boek op aan Kinnegings ideeën over hoe man en vrouw met elkaar moeten omgaan. Kinneging deed tijdens het debat weinig anders dan het verschil tussen MAN en vrouw illustreren op basis van de meest aansprekende voorbeelden uit de dagelijks groeiende berg recente wetenschappelijke onderzoeken naar de biologische en biochemische verschillen tussen man en vrouw. Het gedeelte van de hersenen dat zich met sex bezig houdt, is bij de man gemiddeld 20 keer zo groot als bij de vrouw. Ook de hoeveelheid testosteron die de man produceert is gemiddeld vele tientallen malen groter dan die van de vrouw.

De kern van de controverse is natuurlijk dat in een feministische of gefeminiseerde samenleving van mannen verwacht wordt ze hun biologische en biochemische geïnitieerde gedrag negeren en onderdrukken, terwijl het biologische en biochemische geïnitieerde gedrag van vrouwen geen strobreed in de weg wordt gelegd. De vraag is natuurlijk of het mogelijk is om biochemisch gestuurd gedrag te onderdrukken en zo ja, wat het deze mannen die hun testosteroniale gedrag voortdurend (moeten) onderdrukken, kost om dat te doen. Je hoeft geen Freudiaan te zijn om je te kunnen voorstellen dat er zich dan een onbehagen opbouwt, dat, als de vlam in de pan slaat, een destructieve uitweg kan zoeken. Relevant is ook de vraag wat het, in het verlengde daarvan, de samenleving kost. Dat het niet goed gaat met jongens op alle niveaus van het onderwijs, heeft zeer waarschijnlijk te maken met de systematische onderdrukking van het natuurlijke testosteroniale gedrag van jongens.

En ja, Dylan, als je als man laag scoort op de testosteron-meter, dan heb je hier natuurlijk niet zoveel last van.

(vervolg verslag Women Inc. hierboven)

‘Het is heel raar, maar feministen pleiten nooit voor een quotum voor vrouwen op de vuilniswagen. Al het smerige en gevaarlijke werk wordt bijna exclusief door mannen gedaan.’

Met deze waarheid als een Nederlandse koe, legt Marike Stellinga, economie columnist van Elsevier en schrijfster van het boek De Mythe van het Glazen Plafond, haar virtuoze vinger op de gigantische zere plek die ‘Quotum Feministen’ heet.

Opvallend element in het bullshit verhaal van Pavlov Feminist Elsbeth Etty in de NRC vind ik dat Quotum Feministen blijkbaar het gezin als grote boosdoener zien. Etty spreekt van ‘religieus geïnspireerde behoudzucht, de loodzware gezinsideologie’. Los van het feit dat deze elementen in het verhaal van Stellinga geen enkele rol spelen, dacht ik toch werkelijk dat deze elementen in het moderne politiek correcte Nederland ook nauwelijks aandacht krijgen. Plus: als gezinsvorming de grote boosdoener voor een ambitieuze feminist is, dan begint ze toch geen gezin? We leven toch in een vrij land?

Maar onze verwende Quotum Feministen, willen helemaal niet weten dat het bereiken van de top en het blijven aan de top grote offers vergt. Keuzes maken, prioriteiten stellen, daar houden Salon en en-en-en-en-stampvoet-Feministen als Etty helemaal niet van. Kijk en luister naar Nelie Kroes, een échte power feminist en je ziet dat ze geen tijd meer heeft voor een relatie, zelfs niet meer voor een privéleven. Ze is alleen maar aan het werk. Des te verbazingwekkender is het dat de échte feministen als Kroes en tweehonderd andere vrouwen die wel met hard werken de top hebben bereikt, en die dus weten wat het inhoudt en hoe het daar toegaat aan de top, zich hebben laten strikken voor de zoveelste Quotum Balon.

Hop, hop, hop, iedereen naar de top.

Op woensdag 6 februari 2008 diende Marianne Thieme, fractieleider van de Partij voor de Dieren, een motie in waarin ze een verbod eiste op de vissenkom. De goudvis zou in zo’n kom geen andere keuze hebben dan rondjes zwemmen. En dat is zielig. De Tweede Kamer vergaderde anderhalf uur over de motie, waarna die werd verworpen.

Tienermeisjesromantiek in de Tweede Kamer

Voor mij was dit een verontrustend dieptepunt in de toch al weinig florissante recente parlementaire geschiedenis. Mensen die menen te weten wat goudvissen denken en prettig vinden en die zichzelf gemachtigd voelen om namens de Nederlandse goudvissen op te treden, horen in mijn ogen niet thuis in de Tweede Kamer – het hoogste orgaan van ons land. En het verontrust mij dat parlementaire journalisten en collega-politici de Partij voor de Dieren schaapachtig gedogen of zelfs lof toezwaaien.

De combinatie van het tienermeisjesachtige mededogen met zielige diertjes en het gedogen daarvan in de Tweede Kamer toont aan dat de feminisering een nieuwe variant heeft gekregen. Vrouwelijke kernwaarden als ’gevoel’, ’mededogen’ en ’idealisme’ zijn dominant geworden in de politiek-maatschappelijke werkelijkheid.

Lees meer