Het Onbehagen van de MAN II (vervolg)

Mede omdat Kinneging een veel betere schrijver en wetenschapper is dan debater hoonde en joelde de zaal zijn argumenten regelmatig weg. Ik vond dit pijnlijk omdat het getuigt van het gebrek aan respect voor andersdenkenden, terwijl we in een land leven waar ooit vrij denkende en andersdenkende filosofen en wetenschappers, zoals Rene Descartes, hun toevlucht konden nemen. Meer in algemene zin vond ik het een voor onze tijd typerend gebrek aan respect voor rationaliteit, geleerdheid, belezenheid en omgangsvormen.

Dit gevoel werd kort tijd later nog eens fijntjes onderstreept tijdens een tweede debat dat ging over de leemte in de wet waardoor ongehuwde vaders, en die blijken er best veel te zijn (50% van de kinderen wordt buiten de echt geboren), nauwelijks juridische aanspraak op hun kinderen kunnen maken na een scheiding. Het was een technisch verhaal, aangekaart door Marleen de Pater 2e kamerlid van het CDA, waaruit bleek dat de erkenning van het kind, als je het als ongehuwde vader aangeeft, nog niet betekent dat je ook het ouderlijk gezag krijgt. Daarvoor moet je apart een gezagsregister tekenen. Maar dat weet bijna niemand. De Pater wil de wet wijzigen waardoor ongehuwde vaders meteen bij het erkennen ook gevraagd wordt het gezagsregister te tekenen. Maar daar was Sharda Alibux van KENNIScentrum e-Quality voor emancipatie, gezin en diversiteit, dus ff niet voor. Met droge ogen beweerde ze glashard dat het misschien niet in het belang van enkele afwijkende gezinsstructuren was. Aha, diversiteit staat dus voor het bevorderen van andere gezinsvormen dan mannetje, vrouwtje en eigen biologische kindjes. Huisje boompje beestje heeft afgedaan bij e-Quality. De uitzondering is de norm geworden.

Tot mijn grote verbazing en ergernis bleef de zaal muisstil bij deze gotspe. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat zo’n wanproduct van het politiek correcte en feministische denken waarin ‘gelijkheid’ en het ‘bestrijden van discriminatie’ de belangrijkste speerpunten zijn, met droge ogen durft te pleiten voor het WETTELIJK  discrimineren van mannen? Hoe is het mogelijk dat een zaal dit klakkeloos accepteert? Hoe is het mogelijk dat ik de enige man/ vader in de zaal was die hier tegen protesteerde? Wie wordt er nu NIET onbehaaglijk van dit soort irrationele onrechtvaardigheden? Als we niet eens in staat zijn om man en vrouw juridisch, voor de wet, gelijk te behandelen, waar praten we dan nog over?

Het wordt vervelend, maar ik blijf het herhalen: dit was het zoveelste bewijs dat onze samenleving volstrekt gefeminiseerd is geraakt. Huilende meisjes krijgen altijd gelijk. Emotie, irrationaliteit, tegenstrijdigheid en vrouwelijke rancune winnen het voortdurend van de logica, rationaliteit, geleerdheid en mannelijke moraal.

Hulde aan Women Inc. dat zij de achterkant van het gelijk aan het woord laten en dit punt van het wettelijke gezag van ongehuwde vaders aan de orde stellen.

Delen/Bookmark

Heftig was meteen de openingsdiscussie met de stugge conservatief Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie en schrijver van het prachtige boek ‘Geografie van Goed en Kwaad’. Dylan hangt een flink deel van zijn boek op aan Kinnegings ideeën over hoe man en vrouw met elkaar moeten omgaan. Kinneging deed tijdens het debat weinig anders dan het verschil tussen MAN en vrouw illustreren op basis van de meest aansprekende voorbeelden uit de dagelijks groeiende berg recente wetenschappelijke onderzoeken naar de biologische en biochemische verschillen tussen man en vrouw. Het gedeelte van de hersenen dat zich met sex bezig houdt, is bij de man gemiddeld 20 keer zo groot als bij de vrouw. Ook de hoeveelheid testosteron die de man produceert is gemiddeld vele tientallen malen groter dan die van de vrouw.

De kern van de controverse is natuurlijk dat in een feministische of gefeminiseerde samenleving van mannen verwacht wordt ze hun biologische en biochemische geïnitieerde gedrag negeren en onderdrukken, terwijl het biologische en biochemische geïnitieerde gedrag van vrouwen geen strobreed in de weg wordt gelegd. De vraag is natuurlijk of het mogelijk is om biochemisch gestuurd gedrag te onderdrukken en zo ja, wat het deze mannen die hun testosteroniale gedrag voortdurend (moeten) onderdrukken, kost om dat te doen. Je hoeft geen Freudiaan te zijn om je te kunnen voorstellen dat er zich dan een onbehagen opbouwt, dat, als de vlam in de pan slaat, een destructieve uitweg kan zoeken. Relevant is ook de vraag wat het, in het verlengde daarvan, de samenleving kost. Dat het niet goed gaat met jongens op alle niveaus van het onderwijs, heeft zeer waarschijnlijk te maken met de systematische onderdrukking van het natuurlijke testosteroniale gedrag van jongens.

En ja, Dylan, als je als man laag scoort op de testosteron-meter, dan heb je hier natuurlijk niet zoveel last van.

(vervolg verslag Women Inc. hierboven)

Delen/Bookmark

“Is u wel eens opgevallen dat de tred van de haat vlug is, ongedurig en opdringerig? En dat de liefde met langzame stap komt?”

Met deze heerlijke quote, verwijs ik graag naar het interview in Trouw vandaag met de Vlaamse filosoof Erik Oger, over ‘traagheid en snelheid’ in zijn boek Nachtoog, schuine wegen van de filosofie.

Aan de hand van het prozaïsche fenomeen ‘files’ schetst de filosoof de dialectische paradox dat onze Westerse wens om ‘snel en efficiënt vooruit te gaan’ in zijn tegendeel, namelijk ‘stilstand’ kan omslaan. Ik ben het hier roerend mee eens en er zijn vele andere voorbeelden te noemen: bijvoorbeeld onze wens om via telecommunicatie altijd en overal bereikbaar te zijn, leidt er toe dat we steeds minder werkelijk, fysiek, menselijk, empathisch ‘contact’ hebben. “Snelheid egaliseert, waardoor er veel verloren gaat.”

Traagheid werd in de moraal van de middeleeuwen en de kerkvader Augsutinus geassocieerd met domheid, lethargie en gebrek aan ambitie, maar bij Plato, Socrates en Ludwig Wittgenstein daarentegen met wijsheid, inspiratie en inzicht.

“Mede onder invloed van het journalistieke schrijven laten veel filosofen zich opjagen. Een filosofisch denken met het oog op een deadline betekent de dood van dit denken. … Een haastige man moet niet op de trage ezel van de filosofie rijden.”

Delen/Bookmark

Op woensdag 6 februari 2008 diende Marianne Thieme, fractieleider van de Partij voor de Dieren, een motie in waarin ze een verbod eiste op de vissenkom. De goudvis zou in zo’n kom geen andere keuze hebben dan rondjes zwemmen. En dat is zielig. De Tweede Kamer vergaderde anderhalf uur over de motie, waarna die werd verworpen.

Tienermeisjesromantiek in de Tweede Kamer

Voor mij was dit een verontrustend dieptepunt in de toch al weinig florissante recente parlementaire geschiedenis. Mensen die menen te weten wat goudvissen denken en prettig vinden en die zichzelf gemachtigd voelen om namens de Nederlandse goudvissen op te treden, horen in mijn ogen niet thuis in de Tweede Kamer – het hoogste orgaan van ons land. En het verontrust mij dat parlementaire journalisten en collega-politici de Partij voor de Dieren schaapachtig gedogen of zelfs lof toezwaaien.

De combinatie van het tienermeisjesachtige mededogen met zielige diertjes en het gedogen daarvan in de Tweede Kamer toont aan dat de feminisering een nieuwe variant heeft gekregen. Vrouwelijke kernwaarden als ’gevoel’, ’mededogen’ en ’idealisme’ zijn dominant geworden in de politiek-maatschappelijke werkelijkheid.

Natuurlijk zijn die feminiene waarden er altijd geweest. Maar tot de flowerpowerrevolutie van de jaren zestig domineerden in de buitenwereld mannelijke kernwaarden als ’verstand’ en ’realisme’. Die leidden tot competitie en ongelijkheid. Daardoor konden in de afgelopen eeuwen geniale denkers, wetenschappers, uitvinders en kunstenaars tot bloei komen – wat weer leidde tot de dominantie van de westerse cultuur.

In de rauwe praktijk van het organiseren van de buitenwereld heb je nu eenmaal niet zoveel aan het idee hoe de wereld er idealiter zou moeten uitzien. En individueel mededogen is een slechte basis voor beleid. Het falen van vijfendertig jaar ontwikkelingshulp in Afrika – terwijl het Westen daar meer dan twee duizend miljard euro heeft ingepompt – is misschien wel het sprekendste bewijs hiervan. En dit falen wordt erkend noch opgelost. Darfur is allang opgegeven.

Oriëntatie op ‘zwak en zielig’

’Gevoel’ en ’idealisme’ leiden tot slecht leiderschap, tot een afname van het vermogen om prioriteiten te stellen en keuzes te maken, om problemen te analyseren en op te lossen. Onderhuidse chaos, bestuurlijke verlamming en maatschappelijke stilstand zijn het resultaat als gevoel en idealisme domineren. Je ziet het aan de files in Nederland (zijn files nu goed of slecht voor het milieu?), je ziet het aan de wachtlijsten die in de Randstad overal en voor alles bestaan. Nederland is de onbetwiste en absolute wereldkampioen wachtlijsten.

De oriëntatie op ’zwak en zielig’ is in de organisatie van de grotemensenwereld onwerkbaar. Waarom? Omdat zieligheid een subjectief, relatief en dus een onverzadigbaar begrip is. De een heeft medelijden met een goudvis, de ander met een belasting betalende ouder die twee keer per dag een uur in de file moet staan, terwijl hij liever zijn kinderen een verhaaltje voorleest over een doorgedraaide goudvis.

Een goed voorbeeld van hoe de obsessie met ’zwak en zielig’ prioriteiten ondermijnt is het geduld waarmee de rechterlijke macht elk verhaal van elke individuele klager aanhoort. Met als gevolg eindeloze bodemprocedures die grote projecten jarenlang kunnen tegenhouden. Deze procedures worden dikwijls misbruikt door mensen of instellingen met dubbele agenda’s. En niemand trekt lering uit het feit dat die grote projecten uiteindelijk bijna altijd toch doorgaan, maar dan jaren later en vele malen duurder. Wie wordt daar gelukkig van? En wat is er dan bereikt?

Als er één zielig geval is opgelost, dan duikt er altijd meteen weer een nieuw zielig geval op, zoals de opkomst van de Partij voor de Dieren aantoont. Het is in dit verband misschien niet toevallig dat de partij in dezelfde periode het licht zag dat – mede door de aanslagen op de Twin Towers en het optreden van Pim Fortuyn – de islamitische medeburgers definitief hun hulpbehoevende onschuld verloren. Zij kunnen tegenwoordig heel goed voor zichzelf zorgen.

De partij van Marianne Thieme – opgericht in het jaar dat Fortuyn werd vermoord door een dierenrechtenactivist, die zei gedreven te zijn door mededogen voor de zwakkeren – heeft een compleet nieuwe, bijna per definitie irrationele wereld van mededogen aangeboord. Aangezien dieren niet kunnen duidelijk maken dat ze niet gediend zijn van menselijk mededogen, kunnen de idealistische dierenvrienden de grotemensenwereld oneindig lastigvallen.

Zwak en zielig zijn emotionele categorieën met een open einde. Daarom zijn ze ongeschikt voor de organisatie van de buitenwereld. Ze kennen geen rationeel gefundeerde langetermijnvisie, geen stappenplan met meetbare tussendoelen en dus ook geen sluitende begroting. En behalve de al genoemde ontwikkelingshulp zijn er nog meer dossiers die dit laten zien: de immigratiepolitiek (de eerste berichten over 26.000 nieuwe zielige gezichten duiken alweer op), de onderwijsvernieuwing, de draaideurcriminelen, maar ook de manier waarop de VS en Europa op dit moment aan symptoombestrijding doen door onvoorstelbare sommen geld tegen de kredietcrisis aan te gooien – zonder een duidelijke analyse of een welomschreven plan. Het komt op mij als nieuwsconsument niet erg rationeel en analytisch over. De ooit zo machtig gewaande bankwereld, blijkt niet over leiders en ‘topmensen’ te beschikken.

Oriëntatie op gelijkheid

Misschien nog wel verlammender dan de oriëntatie op mededogen is de oriëntatie op ’gelijkheid’ tussen man en vrouw. Ook die is onverzadigbaar en dus onwerkbaar. Natuurlijk, in tegenstelling tot ’mededogen’ is ’gelijkheid’ wél een objectief begrip. Maar in dit geval is juist dat de reden waarom het streven onbereikbaar is. Het gelijk willen schakelen van twee fenomenen die elkaars dialectische tegendeel zijn – ’man en vrouw’ of ’mens en dier’ – kan op de lange termijn alleen maar frustratie oproepen.

Feministen zeggen: we zullen niet rusten tot man en vrouw gelijk zijn. En ze blijven dit volhouden, ondanks het toenemende wetenschappelijke bewijs van de evolutionaire, hormonale, psychologische én neurologische verschillen tussen man en vrouw. ’Gelijkheid’ is een typisch vrouwelijk, idealistisch, irrationeel streven. In een gefeminiseerde samenleving zal niemand ooit tevreden zijn. Ziedaar de bron van veel onbehagen in het Nederland van de eenentwintigste eeuw.

In onze gefeminiseerde samenleving wordt de man voortdurend ontmoedigd om datgene te doen waarin hij goed is: (daad)kracht tonen, eigen verantwoordelijkheid nemen, leiderschap laten zien in crisissituaties, de competitie aangaan, rationeel en realistisch handelen, kwantificeerbare doelen nastreven, grenzen stellen, keuzes maken. Al deze typisch mannelijke eigenschappen, die noodzakelijk zijn om de buitenwereld te organiseren, staan op dit moment in een kwade reuk. Voor een deel is deze mannelijke ambitie al verdampt, voor een ander deel smeult ze als een veenbrand onder de oppervlakte. Maar dat deze masculiene waarden zo in het ongerede zijn geraakt, is hoe dan ook zonde, is verspilling van energie en van kwaliteit.

Het is hoog tijd dat we de idealistische, maar onvruchtbare logica van de gelijkheid vervangen door de realistische én vruchtbare dialectiek van het verschil.

Zonder realisme komen idealen niet dichterbij

In de westerse geschiedenis zijn briljante en geniale mannen, met vallen en opstaan, bereid geweest en in staat gebleken om een behoorlijk deel van de vrouwelijke oriëntatie op gelijkheid en mededogen, te organiseren en betaalbaar te maken. Gelijkheid en mededogen werden, na de val van de Muur en het Russische en het Chinese staatscommunisme, een bijproduct van welvaart en democratie.

De beste garantie voor zoveel mogelijk gelijkheid en voor zoveel mogelijk mededogen, ook met dieren, is een gezonde, daadkrachtige democratie en een welvarende economie. Als er in Nederland plotseling hongersnood zou uitbreken, dan zouden wij, net als de hongerende Afrikanen in het Zimbabwe van Mugabe, alle levende, en ook de met uitsterven bedreigde dieren, meteen opeten. Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral.

De opinie- en beleidsbepalers van de sekseneutrale samenleving zijn volstrekt onmachtig om deze wederzijdse afhankelijkheid tussen idealisme en realisme in de praktijk te erkennen, terwijl de kiezer zich hier allang bij heeft neergelegd. Er is kwaliteit en leiderschap nodig om het linkse idealisme te vertalen naar deze tijd. Labourleider Tony Blair was daartoe in staat. Wouter Bos, bewonderaar van Blair, is daartoe – ondanks zijn ferme optreden in de huidige kredietcrisis – niet in staat gebleken. Hij is te gefeminiseerd om de Derde Weg, die nota bene al bestaat en ooit zelfs door partijgenoot Wim Kok begonnen is, op politiek-bestuurlijk niveau vorm te geven. Dat is zwak. Terwijl er gigantische problemen op ons afkomen, weigert de PvdA, met de hete adem van de SP in de nek, mee te gaan met de tijd.

Het probleem is niet dat onze cultuur een oriëntatie op gelijkheid en mededogen kent – nogmaals, die hebben we altijd gehad. Het probleem is dat die oriëntatie in de buitenwereld dominant is geworden. Het irrationele, tegenstrijdige en onverzadigbare vrouwelijke mededogen wordt op bestuurlijk niveau niet meer getemperd door wijze, rationele, en realistische leiders – zie de vissenkommotie.

Ieder weldenkend mens snapt dat de Tweede Kamer, het hoogste politieke orgaan, zich niet met élke zorg van élke Nederlander kan bezighouden. Ieder weldenkend mens begrijpt dat er een kader van rationele en realistische argumenten zal moeten zijn dat onderscheid maakt tussen zin en onzin, tussen belangrijk en onbelangrijk.

Vissenkommotie

Toen Marianne Thieme geconfronteerd werd met kritiek op haar vissenkommotie, beweerde ze dat het ’flauw’ was van de media om daarop in te springen. De Partij voor de Dieren wilde immers „geen one issue-partij zijn”. Maar dat is nu precies het probleem. Wás de partij maar een one issue-partij. Had ze maar gekozen voor één sterk punt, waarvoor misschien een redelijke meerderheid is te vinden. Bijvoorbeeld voor het promoten van de biologisch-dynamische landbouw en veeteelt, waar een wereld te winnen valt. Dan was er tenminste nog sprake geweest van enige rationaliteit en enig realisme.

Wie het warrige en totaal niet onderbouwde verkiezingsprogramma leest van de Partij voor de Dieren begrijpt dat zij de komende jaren nog vele vissenkommoties in petto heeft. Marianne Thieme gelooft in een dierenleedloos Utopia dat bestaat binnen, buiten, naast (dat wordt niet duidelijk) een mensenleedloos Utopia. De motor van de geschiedenis zal, vanaf nu, de strijd zijn voor de rechten van het dier, gevoerd door de goede mensen die dieren vertegenwoordigen. „Daartoe is een beschavingsoffensief noodzakelijk dat vergelijkbaar is met de strijd van weleer tegen de onderdrukking van vrouwen, kinderen en slaven.”

De dierenrechten moeten worden vastgelegd in de Grondwet, in een zelfstandige dierenbeschermingswet, in een „soortgelijk artikel in een nieuw verdrag of Europese Grondwet”. En er moet een ’Universele Verklaring van de Verenigde Naties inzake de Rechten van Dieren’ komen. Voor minder doet Thieme het niet. Zij zal, gecoacht door haar geestelijk vader en medezevendedagadventist Niko Koffeman, ons blijven achtervolgen.

Yin en Yang

Iedere persoonlijkheid, man of vrouw, bestaat uit een mix van vrouwelijke en mannelijke waarden. Ieder mens kent het verschil tussen rationeel en emotioneel handelen. Zowel mannen als vrouwen behoren het één te reserveren voor de binnenwereld en het ander voor de buitenwereld. Ieder weldenkend mens zou moeten erkennen dat de manier waarop emoties tegenwoordig de boventoon voeren in de media, in de wereldpolitiek, in het bankwezen zelfs, tot steeds meer onbehagen en chaos leidt. Van mij mag het hele kabinet en de hele kamer tot de laatste ‘man’ vrouw zijn, als ze maar over de rationele en realistische kwaliteiten beschikken die het bestuur van ons land vergt. Het gaat hier dus niet over ‘mannen’ versus ‘vrouwen’, maar over ‘verstand’ versus ‘gevoel’, over ‘realisme’ versus ‘idealisme’ en over de geschiktheid van die, stuk voor stuk positieve menselijke waarden in de verschillende domeinen van de samenleving.

Ik roep de Partij voor de Dieren, maar ook alle andere doorgefeminiseerde bestuurders en politici op om tot inkeer te komen. Ik vraag ze hun obsessie met gelijkheid en mededogen te relativeren en te reserveren voor de binnenwereld van de liefde. Mededogen en gelijkheid moeten regeren in onze harten, in onze huizen, in onze slaapkamers. Aan de irrationele wildgroei ervan in de buitenwereld moet hoognodig een einde komen.

Voor de oorspronkelijke publicatie in Trouw, Letter & Geest, 11 oktober: Klik hier.

Delen/Bookmark