discriminatie mannen

Het Onbehagen van de MAN II (vervolg)

Mede omdat Kinneging een veel betere schrijver en wetenschapper is dan debater hoonde en joelde de zaal zijn argumenten regelmatig weg. Ik vond dit pijnlijk omdat het getuigt van het gebrek aan respect voor andersdenkenden, terwijl we in een land leven waar ooit vrij denkende en andersdenkende filosofen en wetenschappers, zoals Rene Descartes, hun toevlucht konden nemen. Meer in algemene zin vond ik het een voor onze tijd typerend gebrek aan respect voor rationaliteit, geleerdheid, belezenheid en omgangsvormen.

Dit gevoel werd kort tijd later nog eens fijntjes onderstreept tijdens een tweede debat dat ging over de leemte in de wet waardoor ongehuwde vaders, en die blijken er best veel te zijn (50% van de kinderen wordt buiten de echt geboren), nauwelijks juridische aanspraak op hun kinderen kunnen maken na een scheiding. Het was een technisch verhaal, aangekaart door Marleen de Pater 2e kamerlid van het CDA, waaruit bleek dat de erkenning van het kind, als je het als ongehuwde vader aangeeft, nog niet betekent dat je ook het ouderlijk gezag krijgt. Daarvoor moet je apart een gezagsregister tekenen. Maar dat weet bijna niemand. De Pater wil de wet wijzigen waardoor ongehuwde vaders meteen bij het erkennen ook gevraagd wordt het gezagsregister te tekenen. Maar daar was Sharda Alibux van KENNIScentrum e-Quality voor emancipatie, gezin en diversiteit, dus ff niet voor. Met droge ogen beweerde ze glashard dat het misschien niet in het belang van enkele afwijkende gezinsstructuren was. Aha, diversiteit staat dus voor het bevorderen van andere gezinsvormen dan mannetje, vrouwtje en eigen biologische kindjes. Huisje boompje beestje heeft afgedaan bij e-Quality. De uitzondering is de norm geworden.

Tot mijn grote verbazing en ergernis bleef de zaal muisstil bij deze gotspe. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat zo’n wanproduct van het politiek correcte en feministische denken waarin ‘gelijkheid’ en het ‘bestrijden van discriminatie’ de belangrijkste speerpunten zijn, met droge ogen durft te pleiten voor het WETTELIJK  discrimineren van mannen? Hoe is het mogelijk dat een zaal dit klakkeloos accepteert? Hoe is het mogelijk dat ik de enige man/ vader in de zaal was die hier tegen protesteerde? Wie wordt er nu NIET onbehaaglijk van dit soort irrationele onrechtvaardigheden? Als we niet eens in staat zijn om man en vrouw juridisch, voor de wet, gelijk te behandelen, waar praten we dan nog over?

Het wordt vervelend, maar ik blijf het herhalen: dit was het zoveelste bewijs dat onze samenleving volstrekt gefeminiseerd is geraakt. Huilende meisjes krijgen altijd gelijk. Emotie, irrationaliteit, tegenstrijdigheid en vrouwelijke rancune winnen het voortdurend van de logica, rationaliteit, geleerdheid en mannelijke moraal.

Hulde aan Women Inc. dat zij de achterkant van het gelijk aan het woord laten en dit punt van het wettelijke gezag van ongehuwde vaders aan de orde stellen.

Dylan & Arie Women Inc. the day after the day after. Poepoe, ff bijkomen van een een heftige, maar ook inspirerende avond waarop onder het thema ‘Was will der Man?’ schrijver en publicist Dylan van Rijsbergen het eerste exemplaar van zijn boek Het Onbehagen van de MAN overhandigde aan Arie Boomsma (die dus niet de avond presenteerde zoals ik eerder meldde). Ik zal binnenkort een uitgebreide reactie geven op dit boek, maar voor nu volsta ik met de mededeling dat tijdens deze avond bleek dat Dylan het vermeende onbehagen maar onzin vindt en de feminisering als een zegen omarmt.

Heftig was meteen de openingsdiscussie met de stugge conservatief Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie en schrijver van het prachtige boek ‘Geografie van Goed en Kwaad’. Dylan hangt een flink deel van zijn boek op aan Kinnegings ideeën over hoe man en vrouw met elkaar moeten omgaan. Kinneging deed tijdens het debat weinig anders dan het verschil tussen MAN en vrouw illustreren op basis van de meest aansprekende voorbeelden uit de dagelijks groeiende berg recente wetenschappelijke onderzoeken naar de biologische en biochemische verschillen tussen man en vrouw. Het gedeelte van de hersenen dat zich met sex bezig houdt, is bij de man gemiddeld 20 keer zo groot als bij de vrouw. Ook de hoeveelheid testosteron die de man produceert is gemiddeld vele tientallen malen groter dan die van de vrouw.

De kern van de controverse is natuurlijk dat in een feministische of gefeminiseerde samenleving van mannen verwacht wordt ze hun biologische en biochemische geïnitieerde gedrag negeren en onderdrukken, terwijl het biologische en biochemische geïnitieerde gedrag van vrouwen geen strobreed in de weg wordt gelegd. De vraag is natuurlijk of het mogelijk is om biochemisch gestuurd gedrag te onderdrukken en zo ja, wat het deze mannen die hun testosteroniale gedrag voortdurend (moeten) onderdrukken, kost om dat te doen. Je hoeft geen Freudiaan te zijn om je te kunnen voorstellen dat er zich dan een onbehagen opbouwt, dat, als de vlam in de pan slaat, een destructieve uitweg kan zoeken. Relevant is ook de vraag wat het, in het verlengde daarvan, de samenleving kost. Dat het niet goed gaat met jongens op alle niveaus van het onderwijs, heeft zeer waarschijnlijk te maken met de systematische onderdrukking van het natuurlijke testosteroniale gedrag van jongens.

En ja, Dylan, als je als man laag scoort op de testosteron-meter, dan heb je hier natuurlijk niet zoveel last van.

(vervolg verslag Women Inc. hierboven)

Aan de hand van het prozaïsche fenomeen ‘files’ schetst de filosoof de dialectische paradox dat onze Westerse wens om ‘snel en efficiënt vooruit te gaan’ in zijn tegendeel, namelijk ‘stilstand’ kan omslaan. Ik ben het hier roerend mee eens en er zijn vele andere voorbeelden te noemen: bijvoorbeeld onze wens om via telecommunicatie altijd en overal bereikbaar te zijn, leidt er toe dat we steeds minder werkelijk, fysiek, menselijk, empathisch ‘contact’ hebben. “Snelheid egaliseert, waardoor er veel verloren gaat.”

Traagheid werd in de moraal van de middeleeuwen en de kerkvader Augsutinus geassocieerd met domheid, lethargie en gebrek aan ambitie, maar bij Plato, Socrates en Ludwig Wittgenstein daarentegen met wijsheid, inspiratie en inzicht.

Op woensdag 6 februari 2008 diende Marianne Thieme, fractieleider van de Partij voor de Dieren, een motie in waarin ze een verbod eiste op de vissenkom. De goudvis zou in zo’n kom geen andere keuze hebben dan rondjes zwemmen. En dat is zielig. De Tweede Kamer vergaderde anderhalf uur over de motie, waarna die werd verworpen.

Tienermeisjesromantiek in de Tweede Kamer

Voor mij was dit een verontrustend dieptepunt in de toch al weinig florissante recente parlementaire geschiedenis. Mensen die menen te weten wat goudvissen denken en prettig vinden en die zichzelf gemachtigd voelen om namens de Nederlandse goudvissen op te treden, horen in mijn ogen niet thuis in de Tweede Kamer – het hoogste orgaan van ons land. En het verontrust mij dat parlementaire journalisten en collega-politici de Partij voor de Dieren schaapachtig gedogen of zelfs lof toezwaaien.

De combinatie van het tienermeisjesachtige mededogen met zielige diertjes en het gedogen daarvan in de Tweede Kamer toont aan dat de feminisering een nieuwe variant heeft gekregen. Vrouwelijke kernwaarden als ’gevoel’, ’mededogen’ en ’idealisme’ zijn dominant geworden in de politiek-maatschappelijke werkelijkheid.

Lees meer