Na de ‘U kijkt zo lief’-affaire is premier Balkenende in mijn achting gestegen en is Femke Halsema definitief door de mand gevallen als factor van belang in de politiek. Volgens presentator Rick Nieman zou Halsema na afloop van het Carré lijsttrekkersdebat tegen Balkenende in het voorbij gaan gezegd hebben: ‘Ik zou u een knietje hebben gegeven.’ Wilders krijgt de verloedering van de politiek vaak in zijn schoenen geschoven, maar dit liegt er ook niet om. We hebben het hier wel over ‘de premier, godbetert’.

Halsema is voor mij vanaf vandaag hét symbool van wat er mis is met de vervrouwelijking van de politiek. Lang heb ik haar, ondanks haar groene gratuite kakpartij, het voordeel van de twijfel gegeven. In alle eerlijkheid kun je niet ontkennen dat ze over bepaalde, in Den Haag zeldzame kwaliteiten beschikt. Ze is de bekendste vrouwelijke politicus van dit moment. Ze heeft charisma, ze pakt iedereen in (zelfs, of juist Rutger van GeenStijl), maar het gaat in de politiek natuurlijk altijd om de inhoud en die is het beste te beoordelen door te kijken naar wat iemand doet. Halsema blijkt als je naar haar gedrag kijkt een schoolvoorbeeld van linkse hypocrisie, vrouwelijk emotionele tegenstrijdigheid en de nietsontziende vervolging van mannelijk testosteron.

Mevrouw Halsema is dus op straffe van geweld niet gediend van een aandoenlijk onhandige flirterige opmerking van de premier, maar zelf mag ze, zo stelde ze monter in Opzij, ‘graag het debat ontregelen met een flirt.’ Hoe zit dat mevrouw Halsema? Gelden voor vrouwen andere normen en waarden (en wetten) in Nederland dan voor mannen? Waarom mag u zelf wel wat Balkenende van u niet mag? Hetzelfde geldt natuurlijk voor Margriet van der Linden, de hoofdredactrice van Opzij: waarom publiceert u triomfantelijk kop ‘Ik mag graag het debat ontregelen met een flirt’ en eist u nu op hoge hakken excuses van de premier?

Mevrouw Halsema en collega feminist Van der Linden zijn er in geslaagd om in één dag een goed inhoudelijk, economisch lijsttrekkersdebat, dat door Rick Nieman goed geleid werd, te herleiden, of beter, vakkundig af te breken tot de bijkans eeuwig vrouwelijke emotie dat vrouwen slachtoffer zijn van Dé MAN. Huilende meisjes krijgen altijd gelijk en weg ben je met je politiek. Als zelfs Halsema, die op zich een zakelijke en redelijke stijl van politiek bedrijven LIJKT te hebben, bij welk politiek onderwerp of gelegenheid dan ook een rode waas voor haar ogen krijgt als een man zijn testosteron laat spreken (terwijl ze het zelf wel mag laten spreken) en ONMIDDELIJK in de slachtofferrol duikt, hoe kunnen we dan nog politiek bedrijven en het over het landsbelang hebben? Als er alleen vrouwen in de Tweede Kamer zitten? Is dat het doel?

Mevrouw Halsema moest na de vorige verkiezingscampagne ‘nodig op vakantie’ en dus deed ze even niet mee in de formatiebesprekingen. Ze liep weg voor regeringsverantwoordelijkheid ondanks haar hoop op een linkse lente. Nu beweert ze heel stoer dat ze WEL klaar is om te regeren, maar toen diezelfde Mariëlle Tweebeeke haar de keuze gaf tussen een links kabinet Cohen ZONDER GroenLinks of een rechts kabinet Rutte MET GroenLinks aarzelde ze maar kort: een links kabinet ZONDER GroenLinks. En dit is dan de bekendste en beste vrouwelijke politicus die we hebben. Weet wat je stemt!

UPDATE:

Ah, nee nu is het duidelijk: volgens mevrouw Halsema ‘was het een grapje.’ ‘Ironie is een gevaarlijk stijlkenmerk’ en ‘dan krijg je allemaal LOODZWARE Haagse journalisten (lees: Rick Nieman), die het vervolgens doodernstig nemen.’ Het moge duidelijk zijn, politiek is niet zo doodernstig voor mevrouw Halsema. Dit betekent dat we er, volgens mevrouw Halsema, allemaal lekker op los mogen flirten en dat het loket ‘ongewenste intimiteiten’ van de commissie gelijke behandeling per vandaag mogen opheffen. Of mevrouw Halsema LIEGT, of we hebben groot nieuws. Oordeelt u zelf: filmpje! (fragment op: 3.25)

Delen/Bookmark

‘Het Voedingscentrum heeft daarvoor een instrument ontwikkeld: de klimaatweegschaal. Daarbij kan je op de website van het Voedingscentrum uitrekenen hoe belastend jouw avondmaaltijd is. Die kan laag, gemiddeld of hoog zijn, afhankelijk van hoe jij koopt, kookt en bewaart’, aldus Trouw.

Steeds als je denkt, het kan niet gekker, duikt er weer een nieuw initiatief op, dat de chaotische ontreddering van de moderne medemens die totaal niet meer voor zichzelf, laat staan kritisch, kan denken, illustreert. Elke dag weer worden er tientallen hypes op ons afgevuurd, die zich op een vage, tegenstrijdige, maar zeer suggestieve manier direct met ons privéleven bemoeien. Feminisering is de betutteling van zwak en onzeker gemaakte mensen, mensen die de weg kwijt zijn en alles geloven wat in de krant staat. Geen van de regeringsleiders heeft het nog over de klimaathysterie, maar het gesubsidieerde middenveld moet toch ook wat te doen hebben, de krant moet wat te schrijven hebben, en daarom bemoeien zich dan maar met onze klimaaltijd. Ik kots van al die gezellige, oppervlakkige, truttige, neuzelende, gesubsidieerde initiatiefjes.

ROT OP!

Delen/Bookmark

“Het vlaggeschip onder de Nederlandse duurzame energiebedrijven, Econcern, zit in de problemen. Het bedrijf moet voor honderden miljoenen euro’s aan projecten als windparken in de ijskast zetten omdat banken op hun geld blijven zitten”, aldus bestuursvoorzitter Ad van Wijk van Econcern in Trouw.

Dus denkt u even hardop met mij mee: daar waar vermolmde, al jaren falende industrie van sterk verouderde energievretende auto’s in de VS GESTEUND moet worden door Obama, weigeren de banken in Nederland die eerder al door Woutertje Bos VET gesteund zijn met ONS belastinggeld, de ontwikkeling van duurzame economie te steunen.

Of nog duidelijker: het groenlinkse, politiek correcte geweten dat ons, onder leiding van beroepshypocriet AL Gore, al jaren lang lastig valt met hun klimaathysterie, laat de EERSTE BESTE KANS om WERKELIJK IETS TE DOEN aan de CO2 uitstoot, ZONDER PARDON VOORBIJ GAAN! Het feest van Bos en Obama is dus het feest van de gemiste kansen. Waar is Al Gore? Waar zijn de vertegenwoordigers van het IPCC?

Het lijkt me nu wel duidelijk dat politiek correcte idealisten niet aan de knoppen moeten zitten, omdat ze niet eens de daad bij het woord WILLEN voegen. IJdele paniekzaaiers zonder ballen. Mutsen. Ik ben nu zover dat ik denk dat het beter is om zelfs de banken failliet te laten gaan en al dat overheidsgeld gewoon direct in duurzame bedrijvigheid te investeren.

Delen/Bookmark

Op woensdag 6 februari 2008 diende Marianne Thieme, fractieleider van de Partij voor de Dieren, een motie in waarin ze een verbod eiste op de vissenkom. De goudvis zou in zo’n kom geen andere keuze hebben dan rondjes zwemmen. En dat is zielig. De Tweede Kamer vergaderde anderhalf uur over de motie, waarna die werd verworpen.

Tienermeisjesromantiek in de Tweede Kamer

Voor mij was dit een verontrustend dieptepunt in de toch al weinig florissante recente parlementaire geschiedenis. Mensen die menen te weten wat goudvissen denken en prettig vinden en die zichzelf gemachtigd voelen om namens de Nederlandse goudvissen op te treden, horen in mijn ogen niet thuis in de Tweede Kamer – het hoogste orgaan van ons land. En het verontrust mij dat parlementaire journalisten en collega-politici de Partij voor de Dieren schaapachtig gedogen of zelfs lof toezwaaien.

De combinatie van het tienermeisjesachtige mededogen met zielige diertjes en het gedogen daarvan in de Tweede Kamer toont aan dat de feminisering een nieuwe variant heeft gekregen. Vrouwelijke kernwaarden als ’gevoel’, ’mededogen’ en ’idealisme’ zijn dominant geworden in de politiek-maatschappelijke werkelijkheid.

Natuurlijk zijn die feminiene waarden er altijd geweest. Maar tot de flowerpowerrevolutie van de jaren zestig domineerden in de buitenwereld mannelijke kernwaarden als ’verstand’ en ’realisme’. Die leidden tot competitie en ongelijkheid. Daardoor konden in de afgelopen eeuwen geniale denkers, wetenschappers, uitvinders en kunstenaars tot bloei komen – wat weer leidde tot de dominantie van de westerse cultuur.

In de rauwe praktijk van het organiseren van de buitenwereld heb je nu eenmaal niet zoveel aan het idee hoe de wereld er idealiter zou moeten uitzien. En individueel mededogen is een slechte basis voor beleid. Het falen van vijfendertig jaar ontwikkelingshulp in Afrika – terwijl het Westen daar meer dan twee duizend miljard euro heeft ingepompt – is misschien wel het sprekendste bewijs hiervan. En dit falen wordt erkend noch opgelost. Darfur is allang opgegeven.

Oriëntatie op ‘zwak en zielig’

’Gevoel’ en ’idealisme’ leiden tot slecht leiderschap, tot een afname van het vermogen om prioriteiten te stellen en keuzes te maken, om problemen te analyseren en op te lossen. Onderhuidse chaos, bestuurlijke verlamming en maatschappelijke stilstand zijn het resultaat als gevoel en idealisme domineren. Je ziet het aan de files in Nederland (zijn files nu goed of slecht voor het milieu?), je ziet het aan de wachtlijsten die in de Randstad overal en voor alles bestaan. Nederland is de onbetwiste en absolute wereldkampioen wachtlijsten.

De oriëntatie op ’zwak en zielig’ is in de organisatie van de grotemensenwereld onwerkbaar. Waarom? Omdat zieligheid een subjectief, relatief en dus een onverzadigbaar begrip is. De een heeft medelijden met een goudvis, de ander met een belasting betalende ouder die twee keer per dag een uur in de file moet staan, terwijl hij liever zijn kinderen een verhaaltje voorleest over een doorgedraaide goudvis.

Een goed voorbeeld van hoe de obsessie met ’zwak en zielig’ prioriteiten ondermijnt is het geduld waarmee de rechterlijke macht elk verhaal van elke individuele klager aanhoort. Met als gevolg eindeloze bodemprocedures die grote projecten jarenlang kunnen tegenhouden. Deze procedures worden dikwijls misbruikt door mensen of instellingen met dubbele agenda’s. En niemand trekt lering uit het feit dat die grote projecten uiteindelijk bijna altijd toch doorgaan, maar dan jaren later en vele malen duurder. Wie wordt daar gelukkig van? En wat is er dan bereikt?

Als er één zielig geval is opgelost, dan duikt er altijd meteen weer een nieuw zielig geval op, zoals de opkomst van de Partij voor de Dieren aantoont. Het is in dit verband misschien niet toevallig dat de partij in dezelfde periode het licht zag dat – mede door de aanslagen op de Twin Towers en het optreden van Pim Fortuyn – de islamitische medeburgers definitief hun hulpbehoevende onschuld verloren. Zij kunnen tegenwoordig heel goed voor zichzelf zorgen.

De partij van Marianne Thieme – opgericht in het jaar dat Fortuyn werd vermoord door een dierenrechtenactivist, die zei gedreven te zijn door mededogen voor de zwakkeren – heeft een compleet nieuwe, bijna per definitie irrationele wereld van mededogen aangeboord. Aangezien dieren niet kunnen duidelijk maken dat ze niet gediend zijn van menselijk mededogen, kunnen de idealistische dierenvrienden de grotemensenwereld oneindig lastigvallen.

Zwak en zielig zijn emotionele categorieën met een open einde. Daarom zijn ze ongeschikt voor de organisatie van de buitenwereld. Ze kennen geen rationeel gefundeerde langetermijnvisie, geen stappenplan met meetbare tussendoelen en dus ook geen sluitende begroting. En behalve de al genoemde ontwikkelingshulp zijn er nog meer dossiers die dit laten zien: de immigratiepolitiek (de eerste berichten over 26.000 nieuwe zielige gezichten duiken alweer op), de onderwijsvernieuwing, de draaideurcriminelen, maar ook de manier waarop de VS en Europa op dit moment aan symptoombestrijding doen door onvoorstelbare sommen geld tegen de kredietcrisis aan te gooien – zonder een duidelijke analyse of een welomschreven plan. Het komt op mij als nieuwsconsument niet erg rationeel en analytisch over. De ooit zo machtig gewaande bankwereld, blijkt niet over leiders en ‘topmensen’ te beschikken.

Oriëntatie op gelijkheid

Misschien nog wel verlammender dan de oriëntatie op mededogen is de oriëntatie op ’gelijkheid’ tussen man en vrouw. Ook die is onverzadigbaar en dus onwerkbaar. Natuurlijk, in tegenstelling tot ’mededogen’ is ’gelijkheid’ wél een objectief begrip. Maar in dit geval is juist dat de reden waarom het streven onbereikbaar is. Het gelijk willen schakelen van twee fenomenen die elkaars dialectische tegendeel zijn – ’man en vrouw’ of ’mens en dier’ – kan op de lange termijn alleen maar frustratie oproepen.

Feministen zeggen: we zullen niet rusten tot man en vrouw gelijk zijn. En ze blijven dit volhouden, ondanks het toenemende wetenschappelijke bewijs van de evolutionaire, hormonale, psychologische én neurologische verschillen tussen man en vrouw. ’Gelijkheid’ is een typisch vrouwelijk, idealistisch, irrationeel streven. In een gefeminiseerde samenleving zal niemand ooit tevreden zijn. Ziedaar de bron van veel onbehagen in het Nederland van de eenentwintigste eeuw.

In onze gefeminiseerde samenleving wordt de man voortdurend ontmoedigd om datgene te doen waarin hij goed is: (daad)kracht tonen, eigen verantwoordelijkheid nemen, leiderschap laten zien in crisissituaties, de competitie aangaan, rationeel en realistisch handelen, kwantificeerbare doelen nastreven, grenzen stellen, keuzes maken. Al deze typisch mannelijke eigenschappen, die noodzakelijk zijn om de buitenwereld te organiseren, staan op dit moment in een kwade reuk. Voor een deel is deze mannelijke ambitie al verdampt, voor een ander deel smeult ze als een veenbrand onder de oppervlakte. Maar dat deze masculiene waarden zo in het ongerede zijn geraakt, is hoe dan ook zonde, is verspilling van energie en van kwaliteit.

Het is hoog tijd dat we de idealistische, maar onvruchtbare logica van de gelijkheid vervangen door de realistische én vruchtbare dialectiek van het verschil.

Zonder realisme komen idealen niet dichterbij

In de westerse geschiedenis zijn briljante en geniale mannen, met vallen en opstaan, bereid geweest en in staat gebleken om een behoorlijk deel van de vrouwelijke oriëntatie op gelijkheid en mededogen, te organiseren en betaalbaar te maken. Gelijkheid en mededogen werden, na de val van de Muur en het Russische en het Chinese staatscommunisme, een bijproduct van welvaart en democratie.

De beste garantie voor zoveel mogelijk gelijkheid en voor zoveel mogelijk mededogen, ook met dieren, is een gezonde, daadkrachtige democratie en een welvarende economie. Als er in Nederland plotseling hongersnood zou uitbreken, dan zouden wij, net als de hongerende Afrikanen in het Zimbabwe van Mugabe, alle levende, en ook de met uitsterven bedreigde dieren, meteen opeten. Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral.

De opinie- en beleidsbepalers van de sekseneutrale samenleving zijn volstrekt onmachtig om deze wederzijdse afhankelijkheid tussen idealisme en realisme in de praktijk te erkennen, terwijl de kiezer zich hier allang bij heeft neergelegd. Er is kwaliteit en leiderschap nodig om het linkse idealisme te vertalen naar deze tijd. Labourleider Tony Blair was daartoe in staat. Wouter Bos, bewonderaar van Blair, is daartoe – ondanks zijn ferme optreden in de huidige kredietcrisis – niet in staat gebleken. Hij is te gefeminiseerd om de Derde Weg, die nota bene al bestaat en ooit zelfs door partijgenoot Wim Kok begonnen is, op politiek-bestuurlijk niveau vorm te geven. Dat is zwak. Terwijl er gigantische problemen op ons afkomen, weigert de PvdA, met de hete adem van de SP in de nek, mee te gaan met de tijd.

Het probleem is niet dat onze cultuur een oriëntatie op gelijkheid en mededogen kent – nogmaals, die hebben we altijd gehad. Het probleem is dat die oriëntatie in de buitenwereld dominant is geworden. Het irrationele, tegenstrijdige en onverzadigbare vrouwelijke mededogen wordt op bestuurlijk niveau niet meer getemperd door wijze, rationele, en realistische leiders – zie de vissenkommotie.

Ieder weldenkend mens snapt dat de Tweede Kamer, het hoogste politieke orgaan, zich niet met élke zorg van élke Nederlander kan bezighouden. Ieder weldenkend mens begrijpt dat er een kader van rationele en realistische argumenten zal moeten zijn dat onderscheid maakt tussen zin en onzin, tussen belangrijk en onbelangrijk.

Vissenkommotie

Toen Marianne Thieme geconfronteerd werd met kritiek op haar vissenkommotie, beweerde ze dat het ’flauw’ was van de media om daarop in te springen. De Partij voor de Dieren wilde immers „geen one issue-partij zijn”. Maar dat is nu precies het probleem. Wás de partij maar een one issue-partij. Had ze maar gekozen voor één sterk punt, waarvoor misschien een redelijke meerderheid is te vinden. Bijvoorbeeld voor het promoten van de biologisch-dynamische landbouw en veeteelt, waar een wereld te winnen valt. Dan was er tenminste nog sprake geweest van enige rationaliteit en enig realisme.

Wie het warrige en totaal niet onderbouwde verkiezingsprogramma leest van de Partij voor de Dieren begrijpt dat zij de komende jaren nog vele vissenkommoties in petto heeft. Marianne Thieme gelooft in een dierenleedloos Utopia dat bestaat binnen, buiten, naast (dat wordt niet duidelijk) een mensenleedloos Utopia. De motor van de geschiedenis zal, vanaf nu, de strijd zijn voor de rechten van het dier, gevoerd door de goede mensen die dieren vertegenwoordigen. „Daartoe is een beschavingsoffensief noodzakelijk dat vergelijkbaar is met de strijd van weleer tegen de onderdrukking van vrouwen, kinderen en slaven.”

De dierenrechten moeten worden vastgelegd in de Grondwet, in een zelfstandige dierenbeschermingswet, in een „soortgelijk artikel in een nieuw verdrag of Europese Grondwet”. En er moet een ’Universele Verklaring van de Verenigde Naties inzake de Rechten van Dieren’ komen. Voor minder doet Thieme het niet. Zij zal, gecoacht door haar geestelijk vader en medezevendedagadventist Niko Koffeman, ons blijven achtervolgen.

Yin en Yang

Iedere persoonlijkheid, man of vrouw, bestaat uit een mix van vrouwelijke en mannelijke waarden. Ieder mens kent het verschil tussen rationeel en emotioneel handelen. Zowel mannen als vrouwen behoren het één te reserveren voor de binnenwereld en het ander voor de buitenwereld. Ieder weldenkend mens zou moeten erkennen dat de manier waarop emoties tegenwoordig de boventoon voeren in de media, in de wereldpolitiek, in het bankwezen zelfs, tot steeds meer onbehagen en chaos leidt. Van mij mag het hele kabinet en de hele kamer tot de laatste ‘man’ vrouw zijn, als ze maar over de rationele en realistische kwaliteiten beschikken die het bestuur van ons land vergt. Het gaat hier dus niet over ‘mannen’ versus ‘vrouwen’, maar over ‘verstand’ versus ‘gevoel’, over ‘realisme’ versus ‘idealisme’ en over de geschiktheid van die, stuk voor stuk positieve menselijke waarden in de verschillende domeinen van de samenleving.

Ik roep de Partij voor de Dieren, maar ook alle andere doorgefeminiseerde bestuurders en politici op om tot inkeer te komen. Ik vraag ze hun obsessie met gelijkheid en mededogen te relativeren en te reserveren voor de binnenwereld van de liefde. Mededogen en gelijkheid moeten regeren in onze harten, in onze huizen, in onze slaapkamers. Aan de irrationele wildgroei ervan in de buitenwereld moet hoognodig een einde komen.

Voor de oorspronkelijke publicatie in Trouw, Letter & Geest, 11 oktober: Klik hier.

Delen/Bookmark