|
|
May
28
Halsema & de verraderlijke vrouwelijkheid
Gepubliceerd onder De MAN moet kapot, Verkiezingen 2010, de Strijd der Sexen, duurzaamheid, economie, feminisering, politiek correcte hypocrisie, vrouwen | 7 Reacties
Na de ‘U kijkt zo lief’-affaire is premier Balkenende in mijn achting gestegen en is Femke Halsema definitief door de mand gevallen als factor van belang in de politiek. Volgens presentator Rick Nieman zou Halsema na afloop van het Carré lijsttrekkersdebat tegen Balkenende in het voorbij gaan gezegd hebben: ‘Ik zou u een knietje hebben gegeven.’ Wilders krijgt de verloedering van de politiek vaak in zijn schoenen geschoven, maar dit liegt er ook niet om. We hebben het hier wel over ‘de premier, godbetert’.
Halsema is voor mij vanaf vandaag hét symbool van wat er mis is met de vervrouwelijking van de politiek. Lang heb ik haar, ondanks haar groene gratuite kakpartij, het voordeel van de twijfel gegeven. In alle eerlijkheid kun je niet ontkennen dat ze over bepaalde, in Den Haag zeldzame kwaliteiten beschikt. Ze is de bekendste vrouwelijke politicus van dit moment. Ze heeft charisma, ze pakt iedereen in (zelfs, of juist Rutger van GeenStijl), maar het gaat in de politiek natuurlijk altijd om de inhoud en die is het beste te beoordelen door te kijken naar wat iemand doet. Halsema blijkt als je naar haar gedrag kijkt een schoolvoorbeeld van linkse hypocrisie, vrouwelijk emotionele tegenstrijdigheid en de nietsontziende vervolging van mannelijk testosteron.
Mevrouw Halsema is dus op straffe van geweld niet gediend van een aandoenlijk onhandige flirterige opmerking van de premier, maar zelf mag ze, zo stelde ze monter in Opzij, ‘graag het debat ontregelen met een flirt.’ Hoe zit dat mevrouw Halsema? Gelden voor vrouwen andere normen en waarden (en wetten) in Nederland dan voor mannen? Waarom mag u zelf wel wat Balkenende van u niet mag? Hetzelfde geldt natuurlijk voor Margriet van der Linden, de hoofdredactrice van Opzij: waarom publiceert u triomfantelijk kop ‘Ik mag graag het debat ontregelen met een flirt’ en eist u nu op hoge hakken excuses van de premier?
Mevrouw Halsema en collega feminist Van der Linden zijn er in geslaagd om in één dag een goed inhoudelijk, economisch lijsttrekkersdebat, dat door Rick Nieman goed geleid werd, te herleiden, of beter, vakkundig af te breken tot de bijkans eeuwig vrouwelijke emotie dat vrouwen slachtoffer zijn van Dé MAN. Huilende meisjes krijgen altijd gelijk en weg ben je met je politiek. Als zelfs Halsema, die op zich een zakelijke en redelijke stijl van politiek bedrijven LIJKT te hebben, bij welk politiek onderwerp of gelegenheid dan ook een rode waas voor haar ogen krijgt als een man zijn testosteron laat spreken (terwijl ze het zelf wel mag laten spreken) en ONMIDDELIJK in de slachtofferrol duikt, hoe kunnen we dan nog politiek bedrijven en het over het landsbelang hebben? Als er alleen vrouwen in de Tweede Kamer zitten? Is dat het doel?
Mevrouw Halsema moest na de vorige verkiezingscampagne ‘nodig op vakantie’ en dus deed ze even niet mee in de formatiebesprekingen. Ze liep weg voor regeringsverantwoordelijkheid ondanks haar hoop op een linkse lente. Nu beweert ze heel stoer dat ze WEL klaar is om te regeren, maar toen diezelfde Mariëlle Tweebeeke haar de keuze gaf tussen een links kabinet Cohen ZONDER GroenLinks of een rechts kabinet Rutte MET GroenLinks aarzelde ze maar kort: een links kabinet ZONDER GroenLinks. En dit is dan de bekendste en beste vrouwelijke politicus die we hebben. Weet wat je stemt!
UPDATE:
Ah, nee nu is het duidelijk: volgens mevrouw Halsema ‘was het een grapje.’ ‘Ironie is een gevaarlijk stijlkenmerk’ en ‘dan krijg je allemaal LOODZWARE Haagse journalisten (lees: Rick Nieman), die het vervolgens doodernstig nemen.’ Het moge duidelijk zijn, politiek is niet zo doodernstig voor mevrouw Halsema. Dit betekent dat we er, volgens mevrouw Halsema, allemaal lekker op los mogen flirten en dat het loket ‘ongewenste intimiteiten’ van de commissie gelijke behandeling per vandaag mogen opheffen. Of mevrouw Halsema LIEGT, of we hebben groot nieuws. Oordeelt u zelf: filmpje! (fragment op: 3.25)
May
26
1op1 met Roos Wouters bij Het Gesprek
Gepubliceerd onder MAN, Michael in de media, de Strijd der Sexen, feminisering, gezinspolitiek, leiderschap, liefde, masculinisering, vrouwen, wetenschap | Reageer
Recentelijk was ik te gast in het programma ‘1op1’ van Het Gesprek (uitzending zondag 23 mei 2010).
Ik heb ongeveer een uur zitten praten met Roos Wouters, schrijfster van het boek ‘Fuck, ik ben een feminist.’ We wisten van te voren niet wie de andere gast zou zijn. Het Gesprek heeft ons tot op de laatste minuut uit elkaar gehouden. We kenden elkaar van de eerste keer bij Rondom 10. In dit programma heb je de tijd om visies en inzichten uitgebreider aan te horen of te etaleren. Het was een prettig gesprek.
Deze uitzending wordt de komende dagen op de zender Het Gesprek herhaald:
Vanmiddag, woensdag 26 mei 16.30
donderdag 27 mei 13.15
vrijdag 28 mei 12.45
zaterdag 29 mei 11.45 en 19.30
May
21
De Van Eekeren-achtigen verspreiden zich…
Gepubliceerd onder De MAN moet kapot, Feminisering & Betutteling, MAN, de Strijd der Sexen, feminisering, liefde | 2 Reacties
Wat een eer! Een heuse angstaanvalcolumn in de Opzij van mei van Myrthe Hilkens (p11).
Nadat ze mij eerst keurig inleidt als schrijver van het boek MAN en eigenaar van deze weblog en de kern van mijn betoog beschrijft, brandt de lieftallige furie los:
‘De Van Eekeren-achtigen verspreiden zich als een vervuilende olievlek over de wereld.’
Vervolgens legt ze de link met de opkomst van het fenomeen mancave, een verbouwde kelder of garage waarin ‘bebaarde of bierbuikdragende cavemen een mannenparadijs scheppen inclusief biljarttafel, dartboard, koelkast en flatscreen… Weg van de feminiserende buitenwereld waar ook Van Eekeren een kriebelzak van krijgt’. Ik vind de omschrijving ‘kriebelzak’ een beetje raar, maar verder kan ik heel goed begrijpen dat steeds meer mannen het nog langer vertikken om naast hun vrouw en de geschoren poedel op de bordeauxrode bank op zolder te kijken naar programma’s als ‘Help, mijn MAN is klusser’ of ‘Help, mijn MAN heeft een hobby’ of talkshows waarin de Maria Mosterd-achtigen alle ruimte krijgen om hun volstrekt verzonnen ik-ben-slachtoffer-van-een-man-verhaal tot bestseller-hoogte op te stuwen. Geef mij inderdaad maar een goede voetbalwedstrijd met testosteronkoning Louis van Gaal, een uitzending van Voetbal International of Discovery Channel. Ik begrijp niet wat hier mis mee is? Waarom zouden mannen niet hun eigen liefhebberijen, hobby’s en smaak mogen hebben? Leven we dan niet meer in een vrije wereld? Dit kan alleen maar een probleem zijn als vrouwen vinden dat mannen eigenlijk vrouwen moeten zijn. Dat mannen moeten denken als vrouwen en dezelfde dingen leuk moeten vinden als vrouwen.
Maar het punt is dat deze weblog helemaal niet gaat over hoe mensen hun privé-leven moeten inrichten. Deze weblog gaat over de vraag hoe we de buitenwereld van de wetenschap, politiek en economie moeten inrichten. Ik pleit voor hernieuwde focus in de buitenwereld op de mannelijke waarden rationaliteit, realisme, competitie, grenzen stellen, eigen kracht en verantwoordelijkheid, moed en moraal omdat de focus van de afgelopen decennia op vrouwelijke tegenwaarden emotionaliteit, idealisme, gelijkheid, open einde, kwetsbaarheid, angst en liberalisme overduidelijk niet blijkt te werken. Noem mij één gebied in het politiek-maatschappelijke veld waar het beter gaat dan tien jaar geleden! De wijdverbreide stilstand in het Westen is inmiddels omgeslagen in onheilspellende achteruitgang. De financiële wereldeconomie is een irrationeel piramidespel geworden waarin we in elke nieuwe crisis steeds weer GEEN keuze blijken te hebben. Vooruit met de geit, God zegene de greep.
Hoe dan ook als je als man pleit voor meer aandacht voor mannelijke waarden of gewoon van typische mannendingen houdt, dan ben je volgens de Myrthe Hilkens-achtigen (en dat zijn zeker niet alleen vrouwen) ‘EEN VERVUILENDE OLIEVLEK’. Hilkens levert in haar column het bewijs dat hedendaagse feministen typisch mannelijk gedrag en mannelijke waarden verafschuwen en dat ze vinden dat mannen eigenlijk vrouwen moeten zijn. Het goede nieuws is dat de-zoveelste-golf feministen in beginnen te zien dat het domweg negeren van mannelijkheid niet langer mogelijk is en dat het tij aan het keren is. Ik ben blij met dit stukje van Hilkens, niet omdat ik denk dat de angst voor mannelijkheid een einddoel is, maar omdat het hopelijk een stap is op weg naar de hernieuwde vruchtbare dialectiek tussen het mannelijke en het vrouwelijke. Ooit noemden we dat LIEFDE.
Mar
16
Rondom 10 de Uitzending 13 maart
Gepubliceerd onder Bedrijfsleven, Michael in de media, Verkiezingen 2010, de Strijd der Sexen, feminisering, leiderschap, politiek, politiek correcte hypocrisie, vrolijke (video)beelden | 1 Reactie
Ina Brouwer (oud communist, maar aardig mens trouwens, na afloop lekker met haar zitten bomen) en de andere dames in het kippenhok vinden dus dat topfuncties in de politiek en het bedrijfsleven MAKKELIJK als DUOBAAN ingevuld zouden moeten kunnen worden. Stel je voor Obama of Merkel belt met de minister van buitenlandse zaken over Uruzgan, maar dan moet de diplomaat eerst uitzoeken wie de dienstdoende wederhelft van het ministerie vandaag is. Duh. Typisch vrouwelijke deze naïeve onderschatting van zware functies en het principe van SAMEN eindverantwoordelijkheid dragen.
Mar
13
Vanavond weer live bij Rondom 10 (NCRV, Ned 2, 21.00 uur)
Gepubliceerd onder Feminisering & Betutteling, Verkiezingen 2010, de Strijd der Sexen, feminisering, gezinspolitiek, leiderschap, politiek correcte hypocrisie | Reageer
Vanavond zit ik weer live bij rondom 10 van de NCRV (Ned 2, zat 13 maart, 21.00 uur) over de onmiskenbare feminisering van onze politieke leiders. Zoals gezegd: Camiel Eurlings en Wouter Bos stappen van de ene dag op de andere uit de politiek omdat ze hun vrouw en kinderen meer van dienst willen zijn dan het land. Dit is een zwarte dag voor alle ambitieuze en talentvolle jonge mannen in Nederland. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, aldus moeder de vrouw. De was moet ook nog gedaan worden en de ramen mogen ook wel weer eens gelapt worden. Wat betreft Eurlings: een talentvol en ambitieus politicus (zoveel zijn er niet meer tegenwoordig) is ons ontnomen door een Hongaarse importbruid, die het destructieve en nivellerende vak (zeuren over hoe moeilijk het toch is om werk en gezin te combineren is een vrouwelijke hobby) van haar Hollandse Opzijzusters razendsnel heeft opgepikt. Topmannen zijn buikspreekpoppen geworden van het gezeur over de emoties in de binnenwereld.
Het niveau van de tweede kamer was al ver beneden peil, maar nu eist de feminisering onverbiddelijk slachtoffers onder ministeriabele en minister-presidentiele mannen. We zijn hard op weg om compleet door het ijs te zakken met ons politieke systeem. De cultuur van de gefeminiseerde slapjanus heeft nu ook de top van de politiek bereikt.
Mar
11
Ik ben te boeken voor feesten & partijen, lezingen & workshops
Gepubliceerd onder Bedrijfsleven, Onderwijs, de Strijd der Sexen, feminisering, gezinspolitiek | 3 Reacties
- ingezonden mededeling -
De Christelijke Hogeschool in Ede nodigde mij uit voor een studiemiddag met de treffende titel ‘Carrièrebeest of Moederdier’. Anneke, docent HRM, had mijn laatste essay in Trouw gelezen en nodigde mij uit een lezing te geven over mannelijkheid en vrouwelijkheid, moederschap en vaderschap en werk en gezin.
Het was wel inspirerend. Het lukte mij denk ik wel om mijn visie op dit thema goed over te brengen en de slimme jongens en meisjes aan het denken te zetten. Het was leuk om te zien hoe de kerels (economie en recht) die rechts voor mij zaten bij de inleiding door Anneke al verwachtingsvol joelden en tijdens mijn verhaal af en toe instemmend knikten, terwijl de dames die vooral links van mij zaten (personeel en organisatie) steeds rodere koontjes kregen.
Dat u het weet, vanaf vandaag ben ik te boeken voor feesten & partijen, lezingen & workshops, coaching & conflict, lering &de vermaak. U kunt mij emailen via de knop CONTACT hierboven.
Feb
1
Oostenrijks leger is kansloos
Gepubliceerd onder de Strijd der Sexen, feminisering, hysterie | Reageer
Eigenlijk wel prettig om te weten. Het Oostenrijkse leger is een kansloze organisatie met kansloze mensen aan de top.
Nadat ze eerst een kansloos spotje hebben gemaakt (iets met spritzen? ik versta er echt niets van), laat minister van Defensie Norbert Darabos zich peopelen door een paar humorloze feministen. Maar eerlijk is eerlijk, veel humor zit er niet in het spotje. Dus het argument dat het ‘humoristisch’ bedoeld is, slaat inderdaad nergens op. Een ding is duidelijk, de Oostenrijkers zullen ons niet opvolgen in Uruzgan. Of juist wel? De Taliban is natuurlijk een mooi target voor Judith Götz van de vrouwenrechtenafdeling van de Oostenrijkse Studentenvakbond. ‘Go Judith, go get the real women oppressing bastards and find a real cause in life!’
Jan
20
Mary Daly: De vrouwelijke Hitler
Gepubliceerd onder God en Christendom, de Strijd der Sexen, feminisering, hysterie | 2 Reacties
Ladies and gentlemen, we got her: De vrouwelijk Hitler bestaat! Of beter, heeft bestaan. Mary Daly, filosofe, ethisch feministe, vegetariër en strijdster voor dierenrechten, is namelijk volgens dit artikel in Trouw met de kop: ‘ELKE MAN IS ER EEN TE VEEL’, op 3 januari van dit jaar overleden.
‘Grenzeloos bewonderd, verguisd, gevreesd.’
Hoewel de kop niet letterlijk uit de tekst van het artikel komt, noch een citaat is van Daly, is het toch altijd leuk om het woord ‘MAN’ in deze context te vervangen door jood of vrouw.
‘Elke jood is er een teveel.’ Ik denk niet dat Trouw deze kop zou hebben durven plaatsen, zonder aanhalingstekens.
Mary Daly studeerde theologie bij de jezuïeten van het Boston College in Massachussettes maar al gauw ontwikkelde zij zich tot misschien wel de meest radicale feministe ooit. Ze zag in elke godsdienst de ultieme uiting van het patriarchaat. Haar beroemdste uitspraak staat groot onder de foto afgedrukt:
‘Gods plannen zijn vaak een ander woord voor plannen van mannen, om toe te dekken wat ontoereikend, onnozel en slecht is.’
Het is opvallend dat Daly ondanks twee radicale boeken, ‘The Church and The Second Sex’ (1967) en ‘Beyond God, the Father’ (1973) en ondanks het feit dat ze mannen de toegang tot haar colleges ontzegde (omdat anders de vrouwen zich niet veilig voelden) toch tot eind jaren negentig aan het Boston College verbonden is geweest. Dit bewijst mijns inziens dat we mannenhaat door vrouwen en discriminatie van mannen door officiële instanties, blijkbaar normaal moeten vinden.
Ik heb het nog niet gelezen, maar in haar laatste boek ‘Quintessence’ beschrijft Daly een wereld waar geen mannen meer zijn: ‘procreatie geschiedt uitsluitend nog door maagdelijke geboorte’. Holy Mary! De evidente haat voor een COMPLETE groep mensen, ongeacht de omvang van die groep (in dit geval 50% van de mensheid), ongeacht de vele verschillen tussen individuele leden van die groep, de ideologische onderbouwing van de haat en de gedachte dat die groep dus niet meer zou mogen bestaan, roepen bij mij de gedachte op aan de rassenleer van Hitler. Ook Hitler wilde door middel van Eugenetica ervoor zorgen dat alleen de juiste mensen nog geboren zouden worden.
Jan
18
Lady in distress
Gepubliceerd onder MAN, de Strijd der Sexen, korte verhalen, liefde, vrouwen | 4 Reacties
Het was verraderlijk glad vanochtend. Dat had ik vrij snel in de gaten. Onderweg zag ik veel mensen schuifelen met de fiets aan de hand. Hier en daar waarschuwden mensen elkaar. Halverwege mijn fietstocht, ging tien meter voor mij een jonge vrouw op haar fiets in een bocht hard onderuit. De jonge vrouw achter haar viel van schrik ook met haar fiets. Ik stopte en stapte voorzichtig af. Heel even was het stil en toen begon de eerste jonge vrouw, die inmiddels op haar billen, de benen gestrekt vooruit, naast haar fiets zat, te loeien: ‘Auuw mijn knie.’ De tweede jonge vrouw was meteen weer opgestaan en leek nergens last van te hebben. We keken elkaar even aan. Wie doet wat? Wat is er nodig? Zal de eerste jonge vrouw zich snel hervinden en zelf kunnen opstaan? Helaas, ze bleef zitten waar ze zat en het loeien ging over in luid wiegend huilen. De tweede jonge vrouw met een vrolijke bril en muts liet het graag aan mij over. Zo is de rolverdeling nu eenmaal nog steeds, ook na dertig jaar emancipatie. Ik stapte naar de gevallen vrouw in nood en boog voorover. Ze had prachtig dik rood haar.
‘Aauw, mijn knie, mijn handen’, huilde ze. Haar tranen trokken een spoor van uitgelopen mascara over haar wangen. Ze was precies op beide knieën en handen gevallen. Er zaten straatvuilvlekken op haar spijkerbroek, maar die was niet gescheurd en op de muizen van haar handen waren bloeduitstortingen te zien in de vorm van het fietspadzoab.
Ik probeerde haar aandacht af te leiden. ‘Waar moet je naar toe? Naar de Karrekiet?’ De Karrekiet is een Vmbo-school in de buurt. Het was het eerste wat in me opkwam, al had ik geen idee hoe oud ze was. Ik vind het moeilijk de leeftijd van de jeugd in te schatten tegenwoordig. Enerzijds zien de meeste er ouwelijk uit, anderzijds gedragen ze zich vaak nog erg kinderlijk. Het was alsof ze mijn gedachte kon lezen en zich aangesproken voelde.
‘Ik ben geen kleuter’, antwoordde ze boos, nog steeds huilend. Ik moest inwendig lachen. Zij wist niet wat de Karrekiet was, maar dacht blijkbaar dat het een kinderdagverblijf was en toen maakte ze de rare gedachtesprong dat ik dacht dat zij nog op de kleuterschool zat. Op zich een mooie confrontatie van vrouwelijk voelen tegenover mannelijk denken: haar reactie ging intuïtief (vrouwelijk) in op de manier waarop ik haar behandelde, al was haar reactie logisch-inhoudelijk (mannelijk) gezien onzin.
‘Ik ben vorige week ook al op die knie gevallen’, zei ze nog steeds op haar billen zittend, terwijl ze snikkend naar haar opengevouwen handen keek. ‘Hij is nog helemaal dik.’
‘Maar waarom draag je geen handschoenen?’
‘Omdat ik haast heb, zei ze weer boos, huilend, ik heb nu een vergadering op het kinderdagverblijf daar in die straat. En nu mis ik die alweer.’ Het was duidelijk dat we in een patroon van bezorgd corrigerende vader en kwetsbaar trotse dochter waren terechtgekomen. Ik zette haar fiets overeind en haar tas ernaast. ‘Niemand zal het je kwalijk nemen als je te laat komt omdat je gevallen bent op de fiets.’
‘Auuw, Ik kan niet opstaan.’ Ze huilde nog steeds, de tranen rolden over haar wangen en ze zat als een soort zoutzak op het fietspad. Je hebt van die mensen die helemaal stil vallen als het misgaat en zich overgeven aan het noodlot. ‘Kom, geef me je hand, we gaan toch proberen op te staan, want we moeten weten of je op je knie kan staan.’ Ik moest al mijn gewicht gebruiken om haar overeind te trekken op het gladde fietspad. Toen ze eenmaal stond, werd het huilen minder. Ze begon met haar vieze handen, haar tranen met de doorgelopen mascara weg te vegen, maar er kwamen nog wel nieuwe tranen. Ze had een mooi, beschaafd gezicht met prikkelende sproeten.
‘Ik was net zo blij dat de sneeuw weg was.’ Jengelde ze nog een beetje na.
‘Misschien moet je vragen of je hier bij deze garage even je handen mag wassen.’ Ze probeerde een beetje wankel haar knie te belasten.
‘Nee, ik ga maar verder naar het kinderdagverblijf. Hartelijk dank voor de hulp.’
Ik had haar natuurlijk puur invoelend, moederlijk, als een gentleman moeten benaderen en niet corrigerend vaderlijk. Maar ja, wij mannen zijn het natuurlijk inmiddels ook een beetje verleerd. Voor het plaatje bij dit stukje zocht ik op het internet op trefwoorden als ‘lady in distress’, ‘vrouw in nood’, ‘hoffelijkheid’ en ‘gentleman’, maar vond nauwelijks afbeeldingen daarvan. Hoffelijkheid, een vrouw helpen met autopech, het wordt nog steeds van ons verwacht, maar er is geen waardering meer voor. We hebben het maar gewoon te doen.
Dec
6
XY (link naar Trouw) terugkeer van machismo vloek of zegen?
Gepubliceerd onder MAN, de Strijd der Sexen, feminisering, kredietcrisis, leiderschap, masculinisering, politiek, wereldpolitiek | 2 Reacties
Voor wie de krant niet gekocht heeft hier de link naar het artikel (XY) op de site van Trouw.
Het is mooi dat de andere grote bijdragen in Letter&Geest dit weekend zijn van filosoof Jaffe Vink, ex-hoofdredacteur van Opinio (ik noem hem in mijn artikel), en klimaatkritisch econoom Hans Labohm.