let it go

Wimbledon 2011.

Helaas kan ik dit jaar alleen van het mannentennis genieten en de reden is het inmiddels veelbesproken, maar helaas nog niet verboden geschreeuw en gekreun van ongeveer een kwart van de vrouwelijke toptennisters. Sharapova, die gisteren van Lisicki heeft gewonnen, spant wat dat betreft de kroon. De hysterische oerkreet waarmee ze het moment supreme van haar (op)slag vergezeld doet gaan, is de luidste van allemaal, maar veel erger is dat ze die uitbarsting van onvermogen tegenwoordig laat overgaan in een langgerekte kometenstaart van huilend geluid van een in doodsangst verkerende jakhals die volgens mij bij elke tegenstander toch elke keer weer de koude rillingen over de rug doet trekken. Je vraagt je af of deze jammerende vrouwen eigenlijk wel plezier beleven aan hun tennis? Waarom vervuilen deze vrouwen ogenschijnlijk zonder schaamte de akoestische ruimte van prachtige grandslam tenniscourts als Wimbledon en daarmee via de massamedia ook de huiskamers van tientallen miljoenen tennisliefhebbers over de hele wereld?

Men zegt (weer zo’n mooi onderzoekje) dat bewezen is dat het ongegeneerd schreeuwen voordeel oplevert voor de schreeuwer, maar is dat dan ook een reden om het dan ook maar zonder beheersing te doen? Het schijnt dat winden laten ook heel gezond is, maar dat doen wij over het algemeen toch ook niet als we met andere mensen in een besloten ruimte staan? Interessanter is de vraag: waarom schreeuwen en kreunen mannen niet? Ik kan maar één reden bedenken en die is dat mannen veel meer eergevoel leggen in de stijl van spelen dan vrouwen. Het kan vrouwen blijkbaar geen bal schelen hoe het overkomt, als je maar windt en de prijs pakt.

Hier een stukje competitief hysterisch geschreeuw van twee top tennisters. Let it all hang out!

‘It is not a catfight, but a dogfight. It is not grunting anymore, it is roaring!’ aldus het lacherige commentaar bij de beelden.