Spyker is FC Bal op het dak

Gepubliceerd onder Bedrijfsleven, economie | Reageren uitgeschakeld

Spyker

Noem het spijkers op laag water zoeken, noem mij een azijnpisser, maar mijn uitspraak van de dag is van Kees de Kort, van BNR Nieuwsradio ( woensdag 27 januari 2010, quote zit in de laatste minuten) over het feit dat het Nederlandse autobedrijf Spyker het internationale SAAB overneemt:

‘De kans op een succesvolle afloop van dit avontuur, is net zo groot als dat FC Bal op het Dak de Champions League wint.’

Ik hou van ondernemerschap, ik hou van risico’s nemen, ik hou van mensen die hun nek uitsteken, maar dit lijkt mij de spyker op zijn kop. Ik denk inderdaad dat er nogal wat mensen behoorlijk wanhopig waren.

Ik hoop dat ik ongelijk krijg. ‘Nulla tenaci invia est via’: voor de aanhouder is geen weg onbegaanbaar.

Grieks WoordenboekJe kon er natuurlijk op wachten. De kroon op de feminisering van het onderwijs in Nederland is natuurlijk het AFSCHAFFEN van het GYMNASIUM, want dat intellectuele en streberige gedoe, waar heb dat voor nodig? Daar komt het eigenlijk op neer in het rapport van de hoogleraren Caroline Kroon en Ineke Sluiter dat ze deze zomer definitief hopen aan te bieden aan de staatssecretaris Marja Van Bijsterveldt. De redenering gaat ongeveer zo: de kinderen vinden het niet leuk meer, ze halen steeds slechtere cijfers, dus laten we Grieks en Latijn maar een keuzevak maken en het vak ‘Griekse en Latijnse taal en cultuur’ in het leven roepen.

En dan? Het is dan nog maar een kleine stap om ook dat vak aan de prachtige nivelleringsmolen van de vrije ruimte prijs te geven. Lekker iedereen in zijn waarde laten in zijn eigen ding, leraressen die zich lekker in hun hobby’s kunnen uitleven, iedereen blij, Ieder Wijs met zijn eigen schoolpad. Of we laten ‘Griekse en Latijnse taal en cultuur’ opgaan in het vak geschiedenis. En weg is uw gymnasium. Geruisloos ten onder gegaan in de asgrauwe en vooral ambitieloze, anti-intellectuele middelmaat.

Ik zeg handen af van het gymnasium: het leren vertalen van een (meer dan) 2000 jaar oude tekst, uit een dode taal, die gesproken werd toen onze Westerse beschaving geboren werd, is een van de belangrijkste levensaders van onze intellectuele traditie. De knappe bollen die dit leuk vinden en aankunnen, vertegenwoordigen de onzichtbare verbinding met ons verleden en onze beschaving. Al zijn er maar tien leerlingen per grote stad die dit aankunnen, dan nog moeten zij de gelegenheid krijgen om dit op niveau te doen. Het niveau moet OMHOOG ipv omlaag!

Ik citeer een opmerking naar mijn hart uit een artikel in Trouw van Anneke de Vries (alweer OOK een vrouw!), lerares klassieke talen aan scholengemeenschap de Borgen in Leek. „Die talen zijn moeilijk, ja. Maar dat is nu net het mooie, het uitdagende. Langzaam pietepeuterig puzzelen en diep doordenken van ieder woord en elke zin, daar gaat het om.”

De ploeg van de feminisering, de nivellering, de verhaasting en de entertainmentisering van het onderwijs doet haar destructieve werk altijd volgens hetzelfde principe: niet de leerling moet zich aanpassen aan het niveau dat het onderwijstype vereist, maar het onderwijstype moet zich aanpassen aan het niveau van de snel verveelde leerling. Net als met vrouwen aan de top: de top van het bedrijfsleven moet zich maar aanpassen aan de ambitieloze vrouw die maar vier dagen per week wil werken en niet andersom. En zo bevinden we ons in een spiraal naar beneden, want het midden is de norm.

Daly_MaryLadies and gentlemen, we got her: De vrouwelijk Hitler bestaat! Of beter, heeft bestaan. Mary Daly, filosofe, ethisch feministe, vegetariër en strijdster voor dierenrechten, is namelijk volgens dit artikel in Trouw met de kop: ‘ELKE MAN IS ER EEN TE VEEL’, op 3 januari van dit jaar overleden.

Grenzeloos bewonderd, verguisd, gevreesd.’

Hoewel de kop niet letterlijk uit de tekst van het artikel komt, noch een citaat is van Daly, is het toch altijd leuk om het woord ‘MAN’ in deze context te vervangen door jood of vrouw.

‘Elke jood is er een teveel.’ Ik denk niet dat Trouw deze kop zou hebben durven plaatsen, zonder aanhalingstekens.

Mary Daly studeerde theologie bij de jezuïeten van het Boston College in Massachussettes maar al gauw ontwikkelde zij zich tot misschien wel de meest radicale feministe ooit. Ze zag in elke godsdienst de ultieme uiting van het patriarchaat. Haar beroemdste uitspraak  staat groot onder de foto afgedrukt:

‘Gods plannen zijn vaak een ander woord voor plannen van mannen, om toe te dekken wat ontoereikend, onnozel en slecht is.’

Het is opvallend dat Daly ondanks twee radicale boeken, ‘The Church and The Second Sex’ (1967) en ‘Beyond God, the Father’ (1973) en ondanks het feit dat ze mannen de toegang tot haar colleges ontzegde (omdat anders de vrouwen zich niet veilig voelden) toch tot eind jaren negentig aan het Boston College verbonden is geweest. Dit bewijst mijns inziens dat we mannenhaat door vrouwen en discriminatie van mannen door officiële instanties, blijkbaar normaal moeten vinden.

Ik heb het nog niet gelezen, maar in haar laatste boek ‘Quintessence’ beschrijft Daly een wereld waar geen mannen meer zijn: ‘procreatie geschiedt uitsluitend nog door maagdelijke geboorte’. Holy Mary! De evidente haat voor een COMPLETE groep mensen, ongeacht de omvang van die groep (in dit geval 50% van de mensheid), ongeacht de vele verschillen tussen individuele leden van die groep, de ideologische onderbouwing van de haat en de gedachte dat die groep dus niet meer zou mogen bestaan, roepen bij mij de gedachte op aan de rassenleer van Hitler. Ook Hitler wilde door middel van Eugenetica ervoor zorgen dat alleen de juiste mensen nog geboren zouden worden.

ava gardner lady in distressHet was verraderlijk glad vanochtend. Dat had ik vrij snel in de gaten. Onderweg zag ik veel mensen schuifelen met de fiets aan de hand. Hier en daar waarschuwden mensen elkaar. Halverwege mijn fietstocht, ging tien meter voor mij een jonge vrouw op haar fiets in een bocht hard onderuit. De jonge vrouw achter haar viel van schrik ook met haar fiets. Ik stopte en stapte voorzichtig af. Heel even was het stil en toen begon de eerste jonge vrouw, die inmiddels op haar billen, de benen gestrekt vooruit, naast haar fiets zat, te loeien: ‘Auuw mijn knie.’  De tweede jonge vrouw was meteen weer opgestaan en leek nergens last van te hebben. We keken elkaar even aan. Wie doet wat? Wat is er nodig? Zal de eerste jonge vrouw zich snel hervinden en zelf kunnen opstaan? Helaas, ze bleef zitten waar ze zat en het loeien ging over in luid wiegend huilen. De tweede jonge vrouw met een vrolijke bril en muts liet het graag aan mij over. Zo is de rolverdeling nu eenmaal nog steeds, ook na dertig jaar emancipatie. Ik stapte naar de gevallen vrouw in nood en boog voorover. Ze had prachtig dik rood haar.

‘Aauw, mijn knie, mijn handen’, huilde ze. Haar tranen trokken een spoor van uitgelopen mascara over haar wangen. Ze was precies op beide knieën en handen gevallen. Er zaten straatvuilvlekken op haar spijkerbroek, maar die was niet gescheurd en op de muizen van haar handen waren bloeduitstortingen te zien in de vorm van het fietspadzoab.

Ik probeerde haar aandacht af te leiden. ‘Waar moet je naar toe? Naar de Karrekiet?’ De Karrekiet is een Vmbo-school in de buurt. Het was het eerste wat in me opkwam, al had ik geen idee hoe oud ze was. Ik vind het moeilijk de leeftijd van de jeugd in te schatten tegenwoordig. Enerzijds zien de meeste er ouwelijk uit, anderzijds gedragen ze zich vaak nog erg kinderlijk. Het was alsof ze mijn gedachte kon lezen en zich aangesproken voelde.

‘Ik ben geen kleuter’, antwoordde ze boos, nog steeds huilend. Ik moest inwendig lachen. Zij wist niet wat de Karrekiet was, maar dacht blijkbaar dat het een kinderdagverblijf was en toen maakte ze de rare gedachtesprong dat ik dacht dat zij nog op de kleuterschool zat. Op zich een mooie confrontatie van vrouwelijk voelen tegenover mannelijk denken: haar reactie ging intuïtief (vrouwelijk) in op de manier waarop ik haar behandelde, al was haar reactie logisch-inhoudelijk (mannelijk) gezien onzin.

‘Ik ben vorige week ook al op die knie gevallen’, zei ze nog steeds op haar billen zittend, terwijl ze snikkend naar haar opengevouwen handen keek. ‘Hij is nog helemaal dik.’

‘Maar waarom draag je geen handschoenen?’

‘Omdat ik haast heb, zei ze weer boos, huilend, ik heb nu een vergadering op het kinderdagverblijf daar in die straat. En nu mis ik die alweer.’ Het was duidelijk dat we in een patroon van bezorgd corrigerende vader en kwetsbaar trotse dochter waren terechtgekomen. Ik zette haar fiets overeind en haar tas ernaast. ‘Niemand zal het je kwalijk nemen als je te laat komt omdat je gevallen bent op de fiets.’

‘Auuw, Ik kan niet opstaan.’ Ze huilde nog steeds, de tranen rolden over haar wangen en ze zat als een soort zoutzak op het fietspad. Je hebt van die mensen die helemaal stil vallen als het misgaat en zich overgeven aan het noodlot. ‘Kom, geef me je hand, we gaan toch proberen op te staan, want we moeten weten of je op je knie kan staan.’ Ik moest al mijn gewicht gebruiken om haar overeind te trekken op het gladde fietspad. Toen ze eenmaal stond, werd het huilen minder. Ze begon met haar vieze handen, haar tranen met de doorgelopen mascara weg te vegen, maar er kwamen nog wel nieuwe tranen. Ze had een mooi, beschaafd gezicht met prikkelende sproeten.

‘Ik was net zo blij dat de sneeuw weg was.’ Jengelde ze nog een beetje na.

‘Misschien moet je vragen of je hier bij deze garage even je handen mag wassen.’ Ze probeerde een beetje wankel haar knie te belasten.

‘Nee, ik ga maar verder naar het kinderdagverblijf. Hartelijk dank voor de hulp.’

Ik had haar natuurlijk puur invoelend, moederlijk, als een gentleman moeten benaderen en niet corrigerend vaderlijk. Maar ja, wij mannen zijn het natuurlijk inmiddels ook een beetje verleerd. Voor het plaatje bij dit stukje zocht ik op het internet op trefwoorden als ‘lady in distress’, ‘vrouw in nood’, ‘hoffelijkheid’ en ‘gentleman’, maar vond nauwelijks afbeeldingen daarvan. Hoffelijkheid, een vrouw helpen met autopech, het wordt nog steeds van ons verwacht, maar er is geen waardering meer voor. We hebben het maar gewoon te doen.

Chantal in de kamerOver feminisering van de samenleving gesproken: Chantal Gill’ard zit al 1143 dagen in de Tweede Kamer der Staten-Generaal namens de PvdA (wist u dat? ja, net als Cramer, zelfde partij ook weer, ik kan het ook niet helpen) en ze vindt het ZO heel erg wat er in Haïti gebeurd is, dat we NU moeten ingrijpen. Gelijk heeft ze, het wordt hoog tijd dat we gaan ingrijpen! We beginnen een postbus 51 campagne om Nederland bewust te maken van de volstrekte DEBILISERING van de vaderlandse politiek als gevolg van driedubbele positieve discriminatie. Dit vrouwmens kan ongestoord in de Tweede Kamer zitten, terwijl een naar mijn idee kundig bestuurder als Gerd Leers in Maastricht moet opstappen vanwege een onvoorstelbare pietluttigheid.

En u zich maar afvragen waarom er tegenwoordig toch steeds meer mis lijkt te gaan in Nederland (ProRail!), maar ook daarbuiten. Waar ligt dat toch aan?

Met dank aan GeenStijl! Gelukkig blijven zij de vinger aan de pols houden. Of ben ik nu gepowned?

ps Debiel? Doet me denken aan een eerder stukje over een andere onbekende PvdA’er, een ‘man’ dit keer, die Europa is ingestuurd en die paspoorten maar seksistisch vindt.

pps elke politicus die twittert is vanaf dit moment verdacht.

Cramer it's up UNow

Update: climategate II

Een goed voorbeeld van de irrationele, bijna religieuze benadering van de opwarming van de aarde, was de reactie van onze  MINISTER van milieu DOCTOR Jaccqueline Cramer na het uitbreken van climategate: ze vond het allemaal onzin en het hacken van de emails vond ze ‘crimineel’. Dit terwijl ze in de jaren 80 als voorzitter van milieudefensie met een handtekening de vervolging van Wijnand Duyvendak en het activistenblaadje Bluf wilden voorkomen omdat die hadden ingebroken bij het ministerie van kernenergie en de adresgegevens van ambtenaren hadden gepubliceerd.

Hoewel op 1 dec 2009 een belangrijke speler in climategate, professor Phil Jones, hoofd van de Climatological Research Unit van de Universiteit van East Anglia,  op non-actief werd gesteld en er zelfs gekeken wordt of er strafrechtelijke vervolging zal plaatsvinden, hoewel er in allerlei landen waaronder de VS een onafhankelijk onderzoek werd aangekondigd, vond Cramer het niet nodig dat er een onafhankelijk onderzoek zou komen in Nederland. Pas nu, nu Kopenhagen uiteraard een fiasco is geworden, nu niemand het er meer over heeft, nu denkt ze dat het misschien toch wel een goed idee is om te kijken wat er nu aan de hand is. Goed leiderschap zou ik zeggen. Lekker niveau. Zo komen we er wel in die groene wereld. En zo lopen we als Nederland wederom met het opgeheven vingertje, achteraan in de rij.

Ik kan eigenlijk niet geloven dat er zoveel miljarden worden uitgetrokken en er zo verstrekkende maatregelen worden bepleit die leven, werken en bestaan van miljarden mensen zullen beïnvloeden op basis van zulke emotionele en onwetenschappelijke uitgangspunten. Maar het gebeurt wel.

climatgate

Klimaatkritisch econoom Hans Labohm voorspelde in zijn artikel ‘Ook de onheilsprofeet krabbelt terug’ in dezelfde bijlage van Letter & Geest van 5 december 2009 in Trouw dat ‘Kyoto in Kopenhagen zijn Waterloo zal vinden.’ Labohm analyseert de (wetenschappelijke?) discussie over de opwarming van de aarde en geeft een mooie opsomming van de kanttekeningen die op dit moment een rol spelen.

Ik ben ook voor het zuinig omgaan met de prachtige natuur en de nuttige grondstoffen die onze planeet zo gul en met oneindig geduld lijkt voort te brengen. Ik denk dat bijna niemand daar tegen is, maar ik heb me altijd verbaasd over het gebrek aan wetenschappelijke rationaliteit in de discussie en de emotionele felheid waarmee kritische geluiden in de discussie werden tegemoet getreden. Het klimaat lijkt mij persoonlijk, maar wie ben ik, een van de meest complexe onderzoeksobjecten op aarde. Het huidige klimaat zelf is al razend complex en oneindig veranderlijk met de invloed van zon en ruimte en golfstromen, maar het klimaat in zijn ontwikkeling van duizenden, honderdduizenden en miljoenen jaren, is de complexiteit tot de complexe macht. Hoe kunnen ‘klimaatwetenschappers’ of klimatologen (de studie is zelf al een caleidoscoop van studies) nu op basis van honderd jaar onderzoekresultaten, een zuchtje in de eeuwigheid, er zo zeker van zijn dat het broeikaseffect bestaat? Als ik hoor hoe de discussie door gewone mensen en activisten wordt gevoerd heb ik altijd het idee dat men schijnt te denken dat het klimaat stabiel hoort te zijn! En dat de mens daar in al zijn armzalige overschatting wel even voor zal zorgen. Het klimaat is niet stabiel, is nooit stabiel geweest en zal ook nooit stabiel zijn. Het klimaat en het weer zijn bijna synoniem met verandering. De natuur gaat haar goddelijke EN duivelse gang, zoals nu maar weer blijkt in Haiti en ik vrees dat we niet veel meer kunnen doen dan zo rationeel mogelijk reageren op de even prachtige als  ook wrede natuur. Zoals de mens dat tot nu toe altijd gedaan heeft.

Lees het lezenswaardige artikel van Labohm zelf. Ik volsta hier met een paar citaten die mij aanspreken.

‘Het huidige klimaatbeleid zal overigens ook van grote invloed zijn op het karakter van onze samenleving. Als we de tendens van het huidige beleid, dat door bijna alle politieke partijen wordt gesteund, extrapoleren, dan resulteert dat in een sluipende collectivisering van onze maatschappij. Deze zal uiteindelijk uitmonden in een ecologische planeconomie. Een dergelijke ontwikkeling zal ernstige negatieve gevolgen hebben voor het welvaartscheppend vermogen van deze samenleving, onze levensstandaard en – nog belangrijker – voor onze persoonlijke vrijheid en de vrijheid van ondernemen.’

‘En het onomstotelijke wetenschappelijke bewijs voor de menselijke broeikashypothese is nooit geleverd.’

‘Een andere reden waarom zo’n wetenschappelijke discussie zo moeilijk op gang komt hangt wellicht samen met het feit dat de opwarming van de aarde de ’moeder’ van alle milieuangsten is. ’Klimaat’ is tot quasireligie verheven, en niet meer vatbaar voor rationele argumenten.’