10 ways to come clean to your wife

‘Het is heel raar, maar feministen pleiten nooit voor een quotum voor vrouwen op de vuilniswagen. Al het smerige en gevaarlijke werk wordt bijna exclusief door mannen gedaan.’

Met deze waarheid als een Nederlandse koe, legt Marike Stellinga, economie columnist van Elsevier en schrijfster van het boek De Mythe van het Glazen Plafond, haar virtuoze vinger op de gigantische zere plek die ‘Quotum Feministen’ heet.

Opvallend element in het bullshit verhaal van Pavlov Feminist Elsbeth Etty in de NRC vind ik dat Quotum Feministen blijkbaar het gezin als grote boosdoener zien. Etty spreekt van ‘religieus geïnspireerde behoudzucht, de loodzware gezinsideologie’. Los van het feit dat deze elementen in het verhaal van Stellinga geen enkele rol spelen, dacht ik toch werkelijk dat deze elementen in het moderne politiek correcte Nederland ook nauwelijks aandacht krijgen. Plus: als gezinsvorming de grote boosdoener voor een ambitieuze feminist is, dan begint ze toch geen gezin? We leven toch in een vrij land?

Maar onze verwende Quotum Feministen, willen helemaal niet weten dat het bereiken van de top en het blijven aan de top grote offers vergt. Keuzes maken, prioriteiten stellen, daar houden Salon en en-en-en-en-stampvoet-Feministen als Etty helemaal niet van. Kijk en luister naar Nelie Kroes, een échte power feminist en je ziet dat ze geen tijd meer heeft voor een relatie, zelfs niet meer voor een privéleven. Ze is alleen maar aan het werk. Des te verbazingwekkender is het dat de échte feministen als Kroes en tweehonderd andere vrouwen die wel met hard werken de top hebben bereikt, en die dus weten wat het inhoudt en hoe het daar toegaat aan de top, zich hebben laten strikken voor de zoveelste Quotum Balon.

Hop, hop, hop, iedereen naar de top.

Aanvankelijk wilde ik dit stukje de titel ‘Mevrouw van Wolde weet het beter’ meegeven, maar toen ik het uitgebreidere artikel in Trouw las, raakte ik toch gefascineerd door de gedachte dat God niet de wereld uit het niets schiep, maar dat hij de wereld uit de oersoep scheidde: de hemel van de aarde, de man van de vrouw, het goede van het kwade, het water van de aarde, het licht van de duisternis, de vogels van de dieren op de grond.

Ik begrijp wel dat de journalist van Trouw hoogleraar Ellen van Wolde een beetje onnozel neerzet want ze doet ook een paar dommige uitspraken, zoals:

„Het traditionele beeld van God de Schepper is onhoudbaar. God schiep niet.”

„Arme Knevel. Al die strijd is voor niets geweest, want God ís helemaal niet de Schepper van hemel en aarde.”

“Het is zó leuk om te zeggen: ik kom met iets, en dan te zwijgen.” (Aan Nederlandse vakgenoten heeft Van Wolde haar wereldschokkende geheim van Dan Brown-achtige proporties nog niet prijsgegeven).

Echter de etymologische nuancering van de werkwoorden ‘asa’, scheppen en ‘bara’, scheiden en vooral de plaatsing van die termen in de context van de Mesopotamische bronnen en cultuur en andere scheppingsverhalen uit het nabije Oosten, zijn interessant om meerdere redenen. Het past in mijn dialectisch opvatting van het leven. Het biedt de theoretische mogelijkheid om het Oudtestamentische scheppingsverhaal te verzoenen met de evolutietheorie van Darwin, al is de behoefte om wetenschap en religie te verzoenen, eigenlijk niet relevant. Het is in intellectueel opzicht een prikkelende exercitie en zou, ook weer theoretisch, zelfs een nieuwe inspiratiebron voor twijfelende of potentiële Christenen kunnen zijn.

Of haar hypothese waardevol is, zal afhangen van de KWALITEIT van haar analyse en de kracht en de geloofwaardigheid van het ‘scheidingsverhaal’ in de Mesopotamische religieuze cultuur. Die kwaliteit is uit deze artikelen niet te destilleren.

Van Wolde (1954) spreekt morgenmiddag haar oratie uit; sinds begin dit jaar werkt ze als hoogleraar exegese van het Oude Testament aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Ik zou graag gaan, maar ik zit in een verhuizing. Ik zit volop in een proces van scheiding van waardevol en waardeloos archiefmateriaal. Hoe belangrijk is mijn eigen traditie eigenlijk?