Gisteren gefascineerd gekeken naar de documentaire Disaster on K2 op Discovery Channel.

“In augustus 2008 bereikten 18 ervaren bergbeklimmers de top van de K2, de zwaarste berg ter wereld met de veelzeggende bijnaam Killer Mountain. Maar het moeilijkste deel moet dan nog komen: de afdaling. Het weer slaat onverwachts om. Vallend ijs vernietigt de touwen en de groep valt uiteen. De Nederlander Wilco van Rooijen, leider van de expeditie, doolt dagenlang alleen op de berg op zoek naar het basiskamp. Zonder eten, zonder drinken en bijna sneeuwblind. Als hij uiteindelijk het kamp bereikt, hoort hij dat elf van zijn medeklimmers de tocht niet overleefd hebben.”

Je kunt veel zeggen van dit soort bergbeklimmers (de kans op een dodelijke afloop op de K2  is 1 op 4), maar mietjes zijn het in ieder geval niet. Keiharde bikkels zijn het, echte mannen die zonder gevaar en uitdaging niet het gevoel hebben dat ze leven. Wilco van Rooijen is al zijn tenen kwijtgeraakt, maar rent en sport en klimt al weer. Het spannende verhaal, verteld vanuit het perspectief van Wilco, laat zien dat alles een rol speelt als het mis gaat op die hoogte: geluk, toeval, heldenmoed, doorzettingsvermogen, instinct (hersens functioneren niet normaal op die hoogte) en vooral pure fysieke kracht. Het is duidelijk dat de Aziatische klimmer, een sjerpa-achtig type, de absolute boss is. Zijn lichaam en zijn verstand hebben hem geen moment in de steek gelaten. Samen met de andere Nederlander Cas (de nummer twee), is hij dagen in de weer geweest om vanuit een lager kamp te redden wat er te redden viel. Het deed me denken aan het prachtige album over vriendschap en doorzettingsvermogen: Kuifje in Tibet.

En toen was er ineens die afschuwelijk zijige reclame over erectiestoornissen. Tot twee keer toe moesten we kijken naar een gênante, commerciële exploitatie van mannelijke onmacht. Het contrast kon niet groter zijn. Eigenlijk zou zo’n samenloop niet moeten mogen, maar ja de commercie heeft geen eergevoel en geen geweten. Zelfs aan haar absoluut tegendeel probeert ze nog gluiperig haar geld te verdienen.

De omslag van orde naar chaos was fascinerend. Op het ene moment hebben ze alles onder controle. Ze bereiken met prachtig weer de top, de schaduw van de K2 reikt tot aan China, als de zon onder gaat, maar ze weten allemaal dat het te laat is om met daglicht weer te kunnen afdalen. Deze klimmers zijn allemaal slimme mensen, ze denken overal over na, plannen alles van te voren en weten alles wat er te weten valt over klimmen en de K2. De groep van 18 mensen bestaat uit subgroepen van verschillende teams, en sommig teams gingen eerder terug, dan andere. Sommigen zijn zich bewust van het gevaar van de naderende nacht en anderen kunnen de verleiding niet weerstaan om te genieten van het moment waar ze alles voor gedaan hebben: de TOP.

Wat volgt is een ontluisterende opeenvolging van dramatische gebeurtenissen, van touwen die er niet meer zjn, van mensen die plotseling naar beneden storten, van mensen die elkaar kwijt raken en weer terug vinden, soms dood, soms bijna dood. En dan Wilco die in zijn eentje, sneeuwblind, zonder touwen, zonder tent, twee nachten doorbrengt in de deadzone van de K2, en voetje voor voetje afdaalt. Helikopters kunnen er niet komen en wie sterft op de K2 blijft daar voor eeuwig gevriesdroogd liggen op het dak van de wereld.