Kwaliteit en eenvoud

Gepubliceerd onder economie | Reageren uitgeschakeld

jong talent

‘Any fool can create a complex problem, but it takes a real genius to recapture simplicity.’

Uitspraak van Ernst Friedrich Schumacher gelezen in een  artikel over toptalent op fd.nl vandaag.

Moeilijke tijden zijn complexe tijden, omdat er pijnlijke beslissingen genomen moeten worden op basis van een heldere, zakelijke analyse van de oorzaken van de problemen. Maar in het geïmproviseerde politieke (en niet zakelijke) zwartepietenspel lijkt zelfs de logica van oorzaak en gevolg niet meer te bestaan. De oorzaak van de kredietcrisis is niet de hoge salarissen en de bonussen, maar het gebrek aan financiële en morele kwaliteit dat bij die hoge salarissen hoort. De hele kwintessens van de vrije markt is nu juist dat kwaliteit schaars is en dus beter betaald moet worden. Als die kwaliteit er niet is, heeft het geen zin, om tóch dat salaris te verschaffen. Het drama is nu dat alle betrokkenen in de internationale financiële wereld, de banken, de toezichthouders, de centrale banken, het IMF, de Wereldbank, de overheden, de aandeelhouders, etc. hebben gefaald en dus niet de benodigde kwaliteit hebben geleverd, cq geëist. En reken maar dat ze allemaal goed betaald werden. Middelmaat selecteert middelmaat.

De kredietcrisis is een leiderschapscrisis, een kwaliteitscrisis. De financiële topmannen schitteren door afwezigheid. Al anderhalf jaar zitten ze angstig naar elkaar te kijken, zonder het initiatief te nemen om met elkaar schoon schip te maken. Want daar zit nog steeds het probleem, ze vertrouwen elkaar niet, maar ze doen ook niks om dat vertrouwen in elkaar te herstellen. Liever houden ze de hand op bij de overheid. Gebrek aan leiderschap, moed en kwaliteit zou ik zeggen.

Complexe tijden vragen om toptalent en toptalent komt niet aanwaaien. Toptalent moet herkend, erkend en gestimuleerd worden. Toptalent heeft een prijs. Middelmatigheid en staatssteun zullen ons niet uit deze economische crisis leiden. De vraag moet niet zijn hoeveel miljarden we in de autoindustrie gaan stoppen (de malaise ís er al, over een half jaar kopen we dure auto’s voor de helft van de prijs), maar: hoe organiseren de creativiteit en het talent die onze economie zal kunnen vernieuwen? We zullen eerst de pijn en het verlies moeten nemen, we zullen afscheid moeten nemen van de middelmaat, voordat we kunnen vernieuwen.